Zorro The Chronicles

Zorro The Chronicles
Zorro The Chronicles

In mijn tijd, ja ik ben op de leeftijd gekomen dat ik dat oprecht mag zeggen, waren er al redelijk wat (super)helden in films en series te bespeuren. Wat ik opmerkelijk vind, is dat er in die tijd wel vaker een held was zonder echte superkrachten. Denk zo maar aan Robin Hood, Rambo, GI Joe of Zorro. Bijna al deze oude namen hebben ondertussen een tweede of derde resurrectie gekregen in de vorm van een film, serie of game. Natuurlijk was dit de ene keer met wat meer succes dan de andere en vergeten we sommige reboot of remakes liever volledig. Nu is het de beurt aan Zorro om te kijken hoe hij stand houdt als game gebaseerd op de geanimeerde serie uit 2015-2016. Vergezel mij daarom bij deze naar het begin van de 19de eeuw en maak, misschien wel opnieuw, kennis met de gemaskerde vos.

Zorro is het Spaanse woord voor vos waarvan deze slimme dienaar van onderdrukten zijn naam van leent. Het personage van Zorro was vroeger gebaseerd op een jonge nobelman genaamd Diego de la Vega die in het oude Los Angelos woonde. In die tijd viel de regio nog onder de Spaanse bezetting waardoor de Spaanse taal, kledij en gebruiken nog volledig normaal waren in deze stad. Na het zien van de wandaden tegen het volk rond hem, besloot Don Diego om zich te verkleden als Zorro en zich hier tegen te verzetten. Iets wat hem als nobelman niet lukte aangezien hij dan status en middelen zou verliezen. Zorro liet overal, letterlijk, zijn teken achter in de vorm van een simpele ‘Z’ die hij op een wand of in kledij kerfde. Dit deed hij dankzij zijn meesterlijke schermkunsten waarmee hij zijn tegenstanders nooit van het leven beroofde, maar eerder voor schut zette tot ze het afdropen of niet meer in staat waren om te vechten. Of zo ging het verhaal vroeger althans. In deze versie is er gekozen om Diego van een tweelingzus, genaamd Ines, te voorzien die hem steunt in zijn strijd en zelf ook het masker en cape durft aan te trekken als vrouwelijke Zorro.

Storytime… of niet.

Ja, het spel toont al onmiddellijk een bijzondere houding en keuze bij het opstarten van het spel. Nee, niet door de komst van de vrouwelijke Zorro, hoewel ik hier wel even van schrok. Maar eerder omdat je niet wordt voorzien van een verhaal, inleiding, opbouw of eender wat voor bindmiddel met alles wat er gebeurt op je scherm. Bij het opstarten krijg je, na het selecteren van een moeilijkheidsgraad, de keuze om als Diego of Ines te spelen en je missie te kiezen. Deze missies, waarvan 18 in totaal, kies je op een kaart op basis van een absoluut minimum aan informatie. Zo heb je een missie die je zegt dat er iemand is gevangen genomen en je haar moet bevrijden. Door het gebrek aan verhaal, inleiding of achtergrond boeit of bindt dit mij pijnlijk weinig aan het spel. Nu, mij niet gelaten. We gaan hier niet over blijven vallen.

De 18 missies zijn dus allemaal te spelen als Diego of als Ines. Deze genieten beide van dezelfde skill set waardoor de besturing identiek blijft. Het enige verschil is dat Diego een extra energievakje krijgt voor speciale aanvallen en Ines een extra hartje om schade mee op te vangen. De missies zijn daarbij, meestal, ook nog op verschillende manieren op te starten. Je kan kiezen voor een stealth of combat entry van de missie. Dit verandert je startlocatie van de missie en zou je iets of wat meer kansen moeten geven naar stealth of combat keuzes toe, maar dit vind ik persoonlijk best nog te relativeren. Beide startpunten kan je nog steeds gebruiken en optimaal benutten voor eender welke aanpak en gameplay, maar het is wel leuk om iets of wat impact te hebben op hoe je een level begint.

Batman voor beginners?

Qua gameplay zal de game je al snel aan redelijk veel games doen denken. Persoonlijk zie ik er erg veel van de Batman Arkham games in terug. Natuurlijk is deze game veel luchtiger en gericht op een jonger publiek dus moet je niet dezelfde verwachtingen stellen, maar er zijn verrassend veel gelijkaardige keuzes gemaakt in gameplay. Zo kan je als Zorro je op richels, lantaarnpalen of steunpunten boven je vijanden plaatsen om ze te bespieden en onopgemerkt te besluipen. Vijanden kan je één voor één uitschakelen door ze onopgemerkt te besluipen en uit te schakelen of door een gevecht aan te gaan dat de aandacht zal trekken van nabije vijanden die je dan allemaal tegelijk bevecht. Tijdens dit gevecht heb je de kans om aan te vallen met je zwaard, vijanden af te leiden of te verdwazen met je zweep, over hun heen te springen om ze vanuit de rug aan te vallen en meer. Een vijand die jou wilt aanvallen maakt dit duidelijk door een teken boven zijn hoofd te krijgen waardoor je op een knop kan drukken om een counter aanval uit te voeren waardoor je combo ononderbroken blijft. Door je combo op te voeren raakt je energiemeter vol waardoor je speciale aanvallen kan uitvoeren die 1 of meerdere vijanden tegelijk kunnen uitschakelen en er staat constant wel iets in je omgeving dat je kan gebruiken om tegen je vijanden te gebruiken. Dit kan gaan van een fontein waar je je vijanden in kan laten strompelen, een paard dat een trap kan uitdelen, bomen of cactussen waar mensen tegenop kunnen lopen en meer. Ook heb je de mogelijkheid om, terwijl je nog onopgemerkt bent, een steentje te gooien naar een gekozen plaats om vijanden af te leiden of weg te lokken. Door vijanden te verslaan en kratten te vernielen vind je munten die je kan gebruiken om nieuwe skills vrij te kopen en zo meer aanvallen te gebruiken of meer energie of leven vrij te spelen. Nu moet ik toegeven dat het op deze manier best gevarieerd en aangenaam klinkt, maar de uitwerking van de game steekt hier een deftig stokje voor. Zelfs als we onthouden dat de game ontwikkeld is voor een jonger publiek, moet er iets gezegd worden over de houterige besturing van de game.

Zorro, de slinkse, Spaanse, zwarte vos speelt eerder als de vergefelijke, zwarte wandelende tak. Er komt op geen enkele manier een drive in de game. Terwijl de game enorm vermakelijk is in zijn combat en je zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad het gevoel krijgt onsterfelijk te zijn, mist hij soepelheid, en daarmee een aangenaam gevoel, in gameplay. Gevechten zijn houterig omdat Zorro houterig beweegt, maar ook omdat je klungelige tegenstanders precies loom geprogrammeerde poppen zijn. Het zoeken naar een hoger punt om met je lasso naartoe te zwieren is daarbij meestal onnodig moeilijk en vraagt je om je camera zo ver, maar toch gecontroleerd, uit de richting te gooien van potentieel gevaar, dat het eigenlijk storend is. Daarbij zijn je hoge connectie punten zo ongelijk verdeeld en onduidelijk bereikbaar, dat de game je meestal het gevoel geeft dat je best gewoon de aanval volwaardig inzet. Ook de animaties en geluidseffecten zijn jammer genoeg niet vlot op elkaar afgestemd waardoor ook deze meer bijdragen aan het onafgewerkte gevoel van de game.

Zorro als cartoon

Zorro heeft, in elke vorm dat ik hem ken, dezelfde kenmerken. Hij doodt niet en overwint zijn vijanden door behendigheid, doorzetting en intelligentie. In de serie waar deze game op is gebaseerd, is er gekozen voor een flinke toevoeging van humor, hoewel dit altijd wel wat aanwezig was. Ik kan me nog herinneren dat Zorro in de jaren 90 ook wel eens een bandiet in de fontein deed plonsen, voor het volledige dorp, om hem af te koelen. Nu lijkt humor echter bijna het uitgangspunt van de serie. Wat uiteraard te begrijpen is gezien het doelpubliek. Uiteraard wordt dit doorgetrokken naar deze game en merk je dit vooral tijdens de combat. Helaas is hier snel het nieuwe en grappige vanaf, maar zie je wel je voordeel nog te slaan uit de situaties. Je tegenstanders zijn immers zo dom en zwak dat ze hun eigen constant KO lopen tegen een boom, muur, fontein of dier als je hun die richting uit speelt tijdens een counter. Uiteraard past dit wel in een cartoon en kan ik de slapstick wel wat plaatsen. Ook de visuele stijl zou ik hier gedeeltelijk in kwijt kunnen maar eigenlijk schiet deze zelfs dan nog tekort. De game lijkt meer op een PS2 game, waar ze eindelijk een ronde hoed in hebben gemaakt, dan een hedendaagse titel.

Het enige dat de game van voldoende variatie voorziet zijn de verzamelbare posters die je kan ophangen doorheen het spel. In elk level kan je een zeker aantal posters op plaatsen hangen waarmee je een spotprent ophangt. Deze locaties moet je natuurlijk nog zoeken eer je dit kan doen en elke locatie heeft een unieke poster en tekening. Natuurlijk is het aan jou om deze allemaal te vinden en op te hangen. Op zich haal ik hiermee bijna het enige element van het spel aan wat enige variatie met zich mee draagt en je aanzet om effectief te verkennen. Een andere reden om te verkennen en te rond te zoeken zijn de bonussen die je kan behalen op bepaalde locaties. Als je een locatie betreed krijg je wel eens een melding dat je extra munten kan verdienen door te voldoen aan een zekere voorwaarde. Meestal gaat dit over een zekere hoeveelheid vijanden uitschakelen op een bepaalde manier zoals tegen bomen of kratten aan te laten knallen of juist uit te schakelen voor ze je opmerken. De game kan je hiermee wel even doen stoppen met ondoordacht vooruit sprinten en je aanzetten om toch even strategisch te worden.

Conclusie

De game is duidelijk niet voor mij, maar ook niet voor mijn generatie bestemd. De game is dus waarschijnlijk bestemd voor kenners en liefhebbers van de serie waar hij op is gebaseerd hoewel deze serie al 6 jaar oud is en slechts 1 seizoen heeft mogen kennen. Kinderen die toen de serie keken zullen nu waarschijnlijk te oud zijn voor deze vergefelijke game en kinderen die nu de juiste leeftijd hebben voor de game zullen indertijd de show niet hebben gezien en missen dus het verhaal en het concept dat ze hieruit mee moeten krijgen om ten volle van dit spel te genieten. De game speelt daarbij veel te houterig en geremd. Hierdoor zit er op geen enkel vlak echt leven in de game en betrapte ik mezelf en mijn omgeving erop van luidop te zuchten tijdens het spelen.

Good

  • humor
  • Zorro nog eens een kans gegeven

Bad

  • geen verhaal/context/opbouw
  • amper meerwaarde om te wisselen als personage
  • houterig op bijna alle vlakken
5.6

Middelmatig

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password