Warhammer 40K Inquisitor Martyr

Warhammer 40K Inquisitor Martyr
Warhammer 40K Inquisitor Martyr
Release Datum:Genre:, , Platform:, , Ontwikkelaar:, Uitgever:, Getest op:

Warhammer 40K Inquisitor Martyr. De nieuwste action RPG in de Warhammer reeks. Toen mij werd voorgesteld om deze game te testen zag ik dit volledig zitten. Ik heb namelijk een groot gedeelte van mijn huidig game-leven verloren/gespendeerd aan Diablo 3 en bij het zien van de gelijkenis tijdens mijn opzoekwerk voelde ik de vlinders al fladderen. Natuurlijk is deze game Diablo niet en mogen we ons niet (enkel) focussen op vergelijkingen of verschillen. Iedere game is zijn eigen product en moet ook zo worden behandelt. Toch vind ik dat in dit geval erg moeilijk. Niet alleen omdat Diablo een groot succes was maar ook omdat de uitbreidingen fans hebben gelokt naar de franchise en dit genre. Daarboven hebben games in dit genre uitzonderlijk veel gelijkenissen. Je kiest een personage met talenten en beperkingen, begint aan je verkenning van de kaart, hoopt nieuwe armor en wapens te vinden, probeert te stijgen in level en sterk genoeg aan te komen bij boss-battles. Voeg hierbij dat je cameragebruik, controles en algemene evolutie van de games zowat altijd hetzelfde zijn en je kan niet onder de vergelijkingen uit. Hoewel ik in mijn reviews vergelijkingen probeer te vermijden zal ik hier deze keer toch een paar keer tegen zondigen. Soit, deze game gaat natuurlijk over WH40K. Zoals ik al zei was ik erg enthousiast bij de opstart van dit spel en hier lees je of dat zo is gebleven.

al vanaf het laadscherm een duistere sfeer gecreëerd.

Single-player campaigns zijn altijd de beste leerscholen

De Warhammer reeks is een volledig universum op zich. Wie de reeks niet kent hoeft zich echter geen zorgen te maken. Trouwe fans zullen zich onmiddellijk thuis voelen en elementen herkennen maar deze game speelt zich af in een nieuwe sector van het Warhammer-universum. Hierdoor kunnen ook nieuwe spelers, zoals ik, volledig meegenieten. Tijdens het spelen van de campaign, deze is trouwens enkel single-player, verken je de nieuwe ‘Caligari’ sector met als doel de robots en mutanten die zich verzetten tegen de ‘God-Emperor’ hun ongelijk duidelijk te maken. Met die volledig moreel onderbouwde motivatie vertrek je dus al slachtend van locatie naar locatie omdat het, toch wel deftig meeslepend, verhaal je hiertoe aanzet. Zoals ik in de titel vermeld vind ik deze single-player campaigns de beste leerschool. Je zet je moeilijkheid op wat je zelf wilt, je kan inschatten of je meer plezier kan hebben aan een graadje hoger of lager, en herbegint of gaat gewoon verder. Persoonlijk vind ik die opties erg belangrijk omdat hierdoor de game toegankelijk en uitdagend genoeg is voor zowel hardcore als casual gamers. WH40K gaat nog een stapje verder. Gaandeweg het verhaal zul je merken dat je in deze game trouwens genoeg opties tegenkomt welke de game (terug) wat uitdaging en variatie bieden. Zo heb je de random generated missions. Deze zetten je telkens aan het begin van een missie maar je zal merken dat de kaart waarop dit plaatsvind telkens anders is. De omgeving op je duimpje kennen? Ik dacht het niet… Daarnaast heb je ook nog Uther’s Tarot. Je maakt hiermee je missies wel een stuk moeilijker maar je beloning zal ook zo meegroeien.

op het einde van je missie krijg je een overzicht van je loot

Details in de game of niet?

Dat vind ik bij deze game erg moeilijk te beantwoorden. WH40K heeft een erg donkere/duistere stijl. Hierdoor vallen details sowieso al minder op. Bovendien is het bij dit genre van spel belangrijk om overzicht te houden en te zien wat er in de verte aankomt. Hierdoor hou je de camera meestal hoog genoeg om dit overzicht te bewaren. Dit samen met de duistere sfeer zorgen ervoor dat de inspanningen en afwerkingen van deze game niet opvallen. Dit geld voor zowel je vijanden als je omgeving. Als je even van deze strategie afstapt zul je zien dat de afwerking er wel degelijk is. Toch vind ik de omgeving vaak lijken op de vorige en de volgende ruimte of locatie. Het hele verhaal speelt zich natuurlijk af in de ruimte en dan heb je een zekere sfeer om je aan te houden. In je vijanden zit natuurlijk wel variatie maar nogmaals, deze vallen ook niet altijd even hard op. Is de game dus eentonig? Zo zou ik het nochtans niet beschrijven. Er wordt gelukkig veel gespeeld met de vormen van de ruimtes en omgeving die gevuld staat met kratten, machines en andere prullen.

Je wapens en armor evolueren mooi mee met het verhaal maar geven visueel gezien niet (altijd) veel verschil. Dit ligt natuurlijk ook weeral gedeeltelijk aan de camerastijl en dergelijke, maar niet volledig. Ik zie de meerwaarde van het gebruik van duisternis in dit ruimteavontuur, maar een beetje afwisseling en opvallende elementen ontbreken naar mijn gevoel in deze game.

De graphics tijdens de cut-scenes zijn dan weer echter top. Op die momenten zal je zeker merken dat er veel moeite in het visueel aspect is gestoken. Tijdens die momenten zal de gemiddelde gamer eigenlijk ook pas beginnen letten op het visuele. De rest van de tijd ben je immers gefocust op je omgeving, gevecht of het verhaal waarin je meeloopt.

vaak zijn de cutscenes ook erg duister maar visueel wel erg mooi

De gameplay als inquisitor

In het begin van je campaign kies je wie je bent. Je kunt kiezen uit 3 klassen: zo is er de Crusader, de Psyker en de Assassin. Bij het maken van deze keuze krijg je voldoende uitleg over hoe zij het beste strijden, wat hun sterktes en zwaktes zijn en welke wapens bij hun passen. Dit wordt nog verder uitgewerkt als je na deze keuze ook moet kijken welke sub-klasse je aan je personage koppelt. Ik heb wat opzoekingen online gedaan en zag dat de verschillende klassen de gameplay uitgebreid beïnvloeden en je aanpak van de game sterk bepalen. Waarom zocht ik dit online op en speelde ik het niet zelf? WH40K is een game die serieus wat tijd in beslag neemt. Ik merkte ook dat iedere klasse je gameplay zodanig beïnvloed dat je dus 3 keer een volledige game-ervaring aan de titel overhoudt. Natuurlijk is dit een sterke troef maar als ik mijn review na 3 gameplays pas moest schrijven vraag ik me af wanneer ik ooit nog ging slapen of werken.

Zoals in de introductie gezegd is bij dit genre de besturing vaak gelijkaardig met andere titels. Dit is tijdens de gevechten bij WH40K niet anders op uitzondering van 2 factoren. De eerste is de mogelijkheid om je te verschuilen achter obstakels. Door je strategisch te plaatsen probeer je de bovenhand te krijgen en te houden in een situatie en de ‘wave’ aan vijanden op afstand te houden. Ten tweede moet er toch eens gezegd worden dat deze game aanzienlijk trager speelt dan andere games. Ja, hier komt de grote Diablo vergelijking. Als je bij Diablo verzot was op het vliegensvlugge flitsen en opeenstapelen van grote en kleine ‘abilities en spells’ zul je bij deze game het misschien even moeilijk hebben. Er is duidelijk gekozen om alles trager te laten gaan en meer nadruk te leggen op de strategische aspecten in gevechten. Dit kan in het begin even wennen zijn maar als je hier op voorhand, of gewoon snel in het spel, erkenning aan geeft zal WH40K je zeker niet teleurstellen.

soms staat er erg veel op je scherm

Laten we eens online gaan

WH40K heeft dan nog een online functie. In een team van 4 ga je de strijd aan tegen de monsters. Deze optie is zeer afhankelijk van het type spelers. Ik heb gemerkt dat je, door gelijkaardige spelers te treffen met dezelfde basisklassen, je gevecht erg eentonig kan worden. Hier valt dus ook het meeste op dat je klassen elkaar aanvullen, en verschillende aanpakken nodig hebt en situaties moet uitlokken. Verder zul je merken dat de online functie best goed uitgewerkt is. De missies zijn voorzien van kleine verhaallijnen waardoor je ook tijdens deze functie het gevoel hebt betrokken te zijn. Je zal dan ook merken dat je, na het vervolledigen van het verhaal hier nog veel speelplezier aan overhoudt.

mijn personage toen hij nog jong was 😉

Conclusie

WH40K is zeker een toffe game. Voor de laatste maal ga ik vermelden dat de vergelijking met Diablo niet te omzeilen is maar eigenlijk niet mag worden gemaakt door het verschil in vertrekpunt en doel. WH40K is meer een strategische ARPG met een rustigere gameplay. WH40K zal je zeker uren speelplezier gunnen en bied gevarieerde opties aan hardcore en casual gamers. Soms kan de game wat eentonig worden maar ook dit zie ik gedeeltelijk gekoppeld aan dit genre van game. Persoonlijk heb ik hier niet zo snel last van aangezien ik zonder probleem kan stoppen om even een ander game-genre te spelen. Spelers die zich echter willen toeleggen op deze game en de rest van de collectie opzij willen leggen zullen merken dat ze soms door een saaie periode heen moeten.

je bestemming kan je kiezen via een ruimtekaart

Good

  • Duistere sfeer past mooi in het concept
  • Game is geschikt voor hardcore en casual gamers
  • Classes vullen elkaar mooi aan bij co-op

Bad

  • Duistere sfeer verdoezelt soms de visuele troeven
7.8

Goed

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password