Voice of cards: The forsaken maiden

Voice of cards: The forsaken maiden
Voice of cards: The forsaken maiden
Release Datum:Genre:Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Ik heb al meerdere sequels besproken in verschillende vormen en maten. Ik denk dat we met deze sequel nochtans een primeur in handen hebben aangezien de tweede titel op recordsnelheid op de originele game volgde. In oktober konden jullie lezen hoe ik aan de slag ging met Voice of Cards: The isle dragon roars, welke ik ondertussen trouwens heb uitgespeeld. Nu ben ik, in februari alweer, hier met Voice of Cards: The forsaken maiden. Zoals jullie kunnen lezen vond ik “The isle dragon roars” een aangename game maar om zo snel een sequel te krijgen had ik niet verwacht. Tijd om te kijken of deze vlotte sequel veel verschilt met zijn voorganger.

Misschien is een korte samenvatting van “The isle dragon roars” aan de orde. Het spel speelde als een virtuele role-playing game waarin een game master je van een verhaal voorzag en je door het avontuur loodste. Op zich was het een opmerkelijke opzet en was de game best origineel en creatief samengesteld. Het verhaal was wat voorspelbaar, maar dit deed geen afbreuk aan het speelplezier.

Maiden of the island

Of het verhaal van deze forsaken maiden zich in dezelfde wereld afspeelt als die van “The isle dragon roars” kan ik niet zeggen. Er wordt op geen enkele manier verwezen naar het ander verhaal, maar de wereld toont enorm veel gelijkenissen. Zo komen dezelfde NPC’s terug, zijn de winkels nog steeds hetzelfde en vinden we hetzelfde kaartspel en items terug. Het verhaal en de game master zijn beide echter volledig nieuw.

We maken in het begin van het verhaal kennis met jou, een held waarvan je de naam zelf kiest. Je bent een jonge knaap die op een deprimerend eiland woont, genaamd Omega Island, waarvan alle bewoners weten dat het lot bezegeld is. Hier ontmoet jij Laty, een meisje dat niet meer praat maar best gehecht is aan je, en daarnaast ook Lac, een soort van lappen pop, die je al snel doen inzien dat je een verschil kan maken voor je eiland. Al bijna onmiddellijk puzzel je het verhaal bijeen dat je eiland een maiden nodig heeft die een zegen van de goden vraagt zodat het eiland blijft bestaan. Dit is echter fout gelopen bij het vorige ritueel waardoor iedereen alle hoop verloren is. Lac overtuigt je er echter van dat er toch een manier bestaat. Namelijk naar de 4 andere maidens zoeken, hun artifact lenen en daarmee het gefaalde ritueel rechtzetten. Hiervoor moet je reizen naar andere eilanden, nieuwe vrienden en natuurlijk vijanden maken en een nieuw avontuur ondergaan. Tijd om op je schip te kruipen en het ruime sop te kiezen.

Gelijkenissen en veranderingen

Bij de aanvang van deze tekst wou ik best kort zijn. Er is immers enorm veel hetzelfde gebleven in deze game in vergelijking met zijn voorganger. De tafel, het speelbord, de dobbelstenen, de gevechten, … alles heeft slechts een minimale evolutie ondergaan en verloopt nog bijna exact hetzelfde. Ok, je kan een aangepaste omgeving en details verwachten zoals nieuwe kleurenpaletten en motieven voor je dobbelstenen, bord of kaarten, maar nieuwe elementen in gameplay lijken op het eerste zicht te ontbreken. Al gauw kom je echter tot enkele ontdekkingen die je doen inzien dat er wel degelijk veranderingen zijn doorgevoerd in deze game. Je moet het eigenlijk zo bekijken dat ze de formule van “The isle dragon roars” hebben genomen als basis en er enkel op hebben verder gebouwd. Zo lang je bij deze game dus de basis speelt, merk je nog geen veranderingen. Na een tijd kom je echter verschillende nieuwe elementen tegen die je even verrassen.

Het eerste element heb ik eigenlijk al verteld. Je kan met je pion niet enkel het land verkennen, maar ook naar een haven of dock gaan om je pion in een bootje te veranderen en de zee te bevaren. Daarbij kom je natuurlijk ook nieuwe monsters tegen die je niet op het droge kon vinden. Op het land daarentegen kom je een hele reeks van bekende monsters tegen met, zeker in het begin, even bekende aanvallen maar ook dit evolueert tot een nieuw niveau. Monsters lijken strategischer, meer in evenwicht waardoor jij als personage minder overpowered bent en meer. De hele gameplay is daardoor spannender en minder flexibel naar je toe. Nog een verschil dat je pas later merkt, is het ontbreken van zekere vrijheid. Zo kan je nu niet meer op eender welk moment wisselen tussen je teamleden. Dit is eigenlijk meer verhaal gebonden, maar is en blijft een merkbare keuze. Verder is het verloop van gevechten nog hetzelfde gebleven. Je kaarten hebben een aanval- en verdedigingskracht en een HP vermeld. Acties kosten meestal één of enkele juwelen waarvan je er 1 per beurt opspaart.

Ook de random battles zijn terug van de partij maar ook de random events. Eens in de zoveel tijd kom je wel eens op een merkwaardig gebeurtenis uit waarbij je moet kiezen wat en hoe je reageert. Bij de eerste game noteerde ik mijn bedenking dat hier bitter weinig variatie in zat en je al snel de ‘beste’ reactie had gevonden die je daarna keer op keer opnieuw kon doen. Hier is nu verandering in gebracht aangezien er nu wat variatie zit in deze situaties. Vaak kan je nog steeds uit dezelfde 2 of 3 opties kiezen, maar door kleine veranderingen in het moment krijg je andere resultaten. Zo vaar je wel eens rond en spuit een walvis iets omhoog. Vang je het op, val je het aan op de weg naar onder of ga je opzij. De ene keer bleek het een monster te zijn, de andere keer een bruikbaar item. Het is wel wat af te leiden in die fractie van een seconde als het over je scherm flitst, maar een vergissing is snel gebeurd en hierdoor zijn deze momenten terug net dat beetje spannend en afwisselend. Daarnaast kom je, tijdens verkenningstochten, ook nog steeds speciale plekken en personen tegen die je van de eerste keer correct moet benaderen of van moet profiteren.

Conclusie

Ik ben nog steeds erg verrast met deze sequel, of toch alvast met het moment waarop deze uitkomt. De eerste game sprak me aan en heb ik met veel plezier uitgespeeld, maar mijn dorst naar een vervolg was er nog niet. Desalniettemin kreeg ik nu weer een aangename game voorgeschoteld met, nog steeds soms voorspelbare, kronkels en evoluties in het verhaal. De nieuwe elementen waar ik vooral van genoot was het uitgebreider verkennen van het land maar ook de zee en het uitgebreider gamma aan monsters. De game neemt je daarbij wel wat vrijheid af op vlak van groep samenstelling, maar dit is vooral met het oog op het verhaal te rechtvaardigen. Naar mijn gevoel is deze sequel een mooie verderzetting op de eerste titel maar onderscheid hij zich niet genoeg qua gameplay om te spreken van een aangenaam vervolg. Als deze 2 games gelijktijdig waren uitgekomen als bundel, alsof de verhalen gelijktijdig afspeelden op verschillende delen van de wereld, was dit een groter succes geweest. Nu overviel me eigenlijk te vaak het gevoel van herhaling nadat ik een ander verhaal met (bijna) dezelfde opties al had afgerond.

Good

  • Betere game master dan de eerste game
  • Al het positieve is behouden
  • Meer verkenningsopties

Bad

  • Teveel herhaling en verderzetting
  • Te weinig evolutie tussen de 2 games
  • Eigenlijk te vroeg voor een waardige sequel
7

Goed

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password