Voice of cards: The beasts of burden

Voice of cards: The beasts of burden
Voice of cards: The beasts of burden
Release Datum:Genre:Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Ik vermoed dat Square Enix fan is van zijn eigen nieuwe formule om korte tot matig lange RPG’s vorm te geven. Toen ik de derde Voice of cards game aangeboden kreeg, overviel me immers een kleine Déjà-vu. Bij het reviewen van de eerste voice of cards, namelijk The isle dragon roars, was ik aangenaam verrast van de vormgeving, formule en de uitwerking van een origineel idee. De tweede game, The forsaken maiden, overviel me een beetje door zijn vlotte opvolging op deze eerste titel maar stelde me wat teleur omdat hij zich niet echt onderscheidde qua opties, mogelijkheden en gameplay. Blijven staan is immers wat achteruit gaan. Tijd dus om te zien of de derde telg, The beasts of burden, zich wel als titel kan profileren.

Let there be cards

De formule zal het merendeel wel bekend zijn ondertussen, aangezien het de derde game uit de reeks is in minder dan een jaar tijd, maar ik overloop het graag nog even voor jullie. We spelen bij deze een RPG dat zich uit in kaarten. De wereld, jij, de monsters… Alles bestaat uit kaarten. In The voice of cards beschikken we over een game master die het verhaal uit de doeken doet zoals bij een klassieke role playing game zoals Dungeons and Dragons. Deze game master biedt je ook continue situaties en evenementen aan waarop je kan reageren volgens een handvol mogelijkheden. In deze The beasts of burden beschikken we trouwens voor het eerst over een vrouwelijke game master. Deze stelt je in het begin voor aan je vrouwelijke hoofdrolspeelster van het verhaal die je zelf mag benamen. Standaard noemt ze Al’e en leeft ze, samen met een klein gemeenschapje ondergronds omdat ze de oppervlakte zijn ontvlucht door de monsters die er ronddwalen. Al snel wordt haar dorp echter aangevallen en blijft ze als enige overlevende over. Vlak voor ze de genadeslag krijgt van één van de monsters duikt er echter een mysterieuze jongeman op die de missie heeft haar te redden en mee te nemen naar de Senaat, de leiders van zijn dorp. Deze willen kijken of de oude legende, namelijk dat leden van haar stam monsters kunnen gevangen nemen in kaarten, klopt aangezien zij op die manier hun kan helpen. Samen met de mysterieuze jongen vertrekt ze daarom op avontuur en maakt ze, ooh jawel hoor, vrienden en vijanden op allerlei momenten en manieren.

More cards please

Zoals gezegd bestaat de game, ook nu weer, volledig uit kaarten. Jij bent een pion op een reeks uitgelegde kaarten op een tafel en door rond te bewegen draaien deze zich systematisch om zodat een landkaart zich vormt. Dit hebben we ondertussen wel al eens gezien en dat gevoel zal je, zeker als je net zoals ik de eerste 2 titels hebt gespeeld, snel het gevoel geven van terug te herhalen wat je al 2000 keer hebt gedaan. Buiten een nieuwe winkel die je in de dorpen tegenkomt, namelijk de ‘Pet Shop’ waar je monsters kan kopen, kom je bijna alles hetzelfde tegen als voorheen. Gelukkig is hier al onmiddellijk de eerste opmerkelijke verandering te merken in deze Voice of cards. Er is gekozen om nu een ‘fast mode’ in het spel te verwerken waardoor het verkennen vlotter kan gaan en je bij elke beweging de, weliswaar al erg korte, animatie dubbel zo snel ervaart van de aangrenzende kaarten die zich omdraaien. Het spaart zich een halve seconde per beweging, maar zorgt voor een soepelere gameplay en het gevoel dat je toch wat vlotter vooruit raakt in het spel.

Daarnaast heb je het bekende kaartspel in het kaartspel dat terugkeert. In elke stad heb je nog steeds een Game Parlor waar je terecht kan voor een kaartspel dat ik ooit vergeleek met Rummikub. Beurtelings krijg je de kans om kaarten van een stapel te trekken om deze in reeksen van dezelfde of opeenvolgende getallen te combineren en zo punten te verzamelen. Deze basisversie kon je, na eenmaal het spel een keertje te winnen, telkens spelen met meer kaarten, variaties en regels waardoor het na een tijdje evolueerde tot een strategisch extraatje in de vorige 2 titels. Dit spel neemt het spel uit de vorige 2 games, waarvan ik mij meen te herinneren dat er praktisch geen verschil tussen was, en blaast er wat frisse wind door. Op de kaarten staan nieuwe monsters en de effecten die je na een tijd kan activeren en gebruiken zijn duidelijk verschillend. Het is en blijft echter nog steeds een extra spel dat je even kan spelen ter afleiding van je hoofdverhaal. Ik heb ondertussen alweer enkele potjes van het spel gewonnen in al zijn vormen en varianten waardoor ik het waarschijnlijk even niet meer zal opstarten doorheen mijn avontuur met Al’e. Maar toen merkte ik opeens op dat je in het hoofdmenu het spel kan selecteren als multiplayer spel. Je kan nu dus lokaal tegen andere spelers spelen. Hier zie ik het plezier wel in, maar tegelijk moet ik toegeven dat ik mij niet kan inbeelden dat ik iemand ga uitnodigen om een potje Game Parlor tegen elkaar te spelen.

Gotta… catch ’em all???

Net zoals tussen de eerste 2 titels van the voice of cards heb ik nu weer geen idee of dit derde verhaal plaats vind in dezelfde wereld als zijn voorlopers. Het enige dat ik zeker weet is dat enorm veel artwork, personages, items en regels zijn hergebruikt. Het grootste verschil met de andere titels is uiteraard dat het een volledig losstaand verhaal is met nieuwe hoofdpersonages en skills die in de andere games niet bestaan. Al’e haar speciale skill is immers dat ze monsters kan vangen in kaarten en daarna kan gebruiken tijdens gevechten. Deze kan ze daarbij ook delen met haar vrienden waardoor iedereen al snel monsters als arsenaal heeft. Elk monster staat daarbij voor een zekere actie wat eigenlijk wilt zeggen dat je skills, zoals we die kennen uit de vorige games en uit ontelbaar andere RPG’s, niet meer worden behaald door het stijgen in level, maar door het bekomen van de juiste monsterkaarten. Terwijl het ene monster een aanval uitvoert beïnvloed een andere stats of status en nog een andere zal jou of je teamgenoten terug van HP voorzien. Er zijn echter al gauw wat regels en voorwaarden die dit monster verzamelen, voor mij alvast, niet helemaal in de aangenaamste richting leiden.

Eerst en vooral is de manier waarop je de monsters vangt erg lukraak. Na afloop van een gevecht krijg je wel eens vaker de melding dat je een treasure aantreft. Hierbij kan je dan kiezen uit 3 gesloten schatkisten waar je er 1 kan open doen en dus houden. Deze schatkisten kunnen items of monsterkaarten van zojuist verslagen beesten bevatten en je weet op geen enkel manier welke kist wat in zich heeft. Dit maakt van het monster verzamelen meer een spel van geluk dan van skill of strategie. Zeker aangezien niet elke kaart exact hetzelfde is en je eigenlijk per monster maar 1 versie kan bijhouden, kan dit met momenten als erg jammer aanvoelen aangezien je wel vaker de betere kaart van de 2 ziet weg glippen. Voor een game waarin je een strategische turn based battle system hebt, voelt dit dus eigenlijk als een stapje terug naar onmacht. Elk monster kan je daarbij maar 1 keer in je bezit hebben waardoor je, wanneer je een betere kaart of dezelfde kaart opnieuw vindt, deze de eerste vervangt. Het is dus niet mogelijk om je teamleden van eenzelfde skill te voorzien als je denkt dat dit nodig zal zijn naargelang je situatie of omgeving. Dit zorgt er natuurlijk weer wel voor dat je wat strategisch moet verdelen en kiezen, maar ik had het zeker niet afgekeurd als we bijvoorbeeld 2 varianten per monster konden houden.

Fight my cards

Je personages hebben dus hun basis aanval en een verdediging die ze kunnen ondernemen die je kan uitbreiden met een reeks monster kaarten. Daarnaast heeft iedereen wel nog een reeks abilities die ze vrij spelen en dienen als passieve actieve boost of bonus. Daarnaast bestaan je mogelijkheden dus enkel uit datgene dat je hebt verdient, gevonden of hebt gewonnen door monsters te vangen in kaarten. De formule van de gevechten blijft verder echter onveranderd. In het midden van elke kaart, van zowel monster als mens, staat een HP score, links daarvan een aanvalskracht en rechts ervan een verdediging. Je aanval doet, met wat speling, de waarde van je aanvalskracht min de verdediging van je doelwit. Hierbij hoort uiteraard wat animatie die zich in deze game opnieuw uit als wat gedraai, geflits en wat tekens over je scherm heen. Deze bekende formule klinkt minimalistisch, en is dit in zekere zin ook, maar past mooi binnen het concept en zal nooit echt storen. Tussen je battles door heb je ook opnieuw de kans om je party te voorzien van wapens en uitrusting die je van hogere waardes in attack en defense zullen voorzien. Het klinkt dus allemaal nog steeds best bekend in de oren en toont, op uitzondering van het gebruik van monsters, weinig verschil met de vorige games. Gelukkig is het gebruik van deze nieuwe monsterkaarten genoeg variatie om wel degelijk als een evolutie aan te voelen en voelt het voor mij, in tegenstelling tot ‘the forsaken maiden’, niet als een lege verderzetting van de vorige game.

Conclusie:

Square Enix is fan van zijn nieuwe reeks en ik ben dat, terug, ook. Als derde titel in de reeks doet de game me meer plezier dan zijn voorloper, hoewel ik niet alle keuzes evenveel goedkeur. Persoonlijk had ik liever een strategischere rol gespeeld in het vangen en uitwisselen van nieuwe monster kaarten in plaats van het lukraak winnen en blind kiezen tussen enkele opties. Desalniettemin gebruikt deze game het kaartenconcept op een succesvolle manier en onderscheidt het zich genoeg van zijn voorlopers om als een waardige opvolger qua verhaal en opties te onderscheiden. Ik vind het daarbij een aangename meerwaarde dat het kaartspel nu lokaal te spelen is tegen andere spelers, maar wil dit niet overschatten.

Good

  • Nieuwe aanpak van skills
  • Genoeg elementen om zich los te trekken van voorgangers

Bad

  • monsters vangen in kaarten is gebaseerd op geluk
8

Geweldig

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password