The Diofield Chronicle

The Diofield Chronicle
The Diofield Chronicle

Na enkele turn based RPG’s, namelijk Voice of Cards: The beasts of burden en The legend of heroes: Trails from Zero, kon wat afwisseling absoluut geen kwaad. Toen ik wat gameplay zag van The Diofield Chronicles kon ik niet ontkennen dat ik hiermee zeker die afwisseling kon vinden. Ik heb, zoals waarschijnlijk wel meer lezers, nochtans wat mindere ervaringen met Real Time Strategy games op consoles. Meestal zijn de gameplay en de controlle(r)s niet op elkaar afgestemd of gewoon geschikt. Het is zo’n genre dat volgens velen bijna enkel te spelen valt op de PC dankzij het gebruik van toetsenbord en muis. The Diofield Chronicles is echter meer dan dat en is een real time strategy/RPG game dat deze problemen probeert te overbruggen. Ik test voor jullie of dit een succes is geworden of niet. Tijd om naar Diofield te gaan en het te ontdekken.

Information all around

Bij het opstarten van het spel krijg je al snel het besef dat het een politiek geladen spel wordt. We krijgen te zien hoe de jonge prins, Levanthia Shaytham, het leven laat na een aanval op zijn huis. Dit ondanks de nobele inspanningen van zijn vrienden Andrias en Fredret. Even later springen we 8 jaren vooruit in de toekomst en komen we een volwassen Andrias en Fredret tegen die, samen met een vrouw genaamd Izelair, enkele bandieten verslaan die een koets proberen te overvallen. In deze koets zit Lorraine, die hun uitnodigt om zich aan te sluiten bij een privaat leger die ze samenstelt, maar deze vermomd als groep huurlingen in dienst van Duke William Hende. Vanaf dan is je uitvalsbasis Elm Camp en kom je in een stroomversnelling van allerlei gebeurtenissen terecht.

Dit alles wordt je medegedeeld voor en vlak na je eerste missie. Vanaf dan komt alles in een stroomversnelling terecht en presenteert het spel je bijna continue nieuwe mensen die een bepaalde relatie, verstandhouding of politieke band met elkaar hebben. Daarbij komen daar soms onverwachts nieuwe partijen of elementen aan te pas, laten sommigen het leven wegens complotten en meer. Het verhaal richt zich met andere woorden vooral op de politieke toestand en toekomst van Diofield waarin jij en je avontuur een elementaire rol spelen. Persoonlijk werd het me al snel veel te veel en waren er zoveel partijen en personen die (verdoken) agenda achter (verdoken) agenda hadden, dat ik besloot het verhaal bijna los te laten. Het tempo waarmee er nieuwe personen werden gepresenteerd, gecombineerd met het te weinig uitbouwen en gunnen van tijd om ze te leren kennen, lag voor mij veel te hoog. Het voelde allemaal als erg oppervlakkig wat het me echt moeilijk maakte om aandachtig of geïnteresseerd te blijven in het spel. De makers van het spel hadden waarschijnlijk door dat het enorm veel informatie werd voor velen, aangezien je al snel een bibliotheek vrij speelt waarin je kan opzoeken welke naam ook weer gelinkt is aan welke andere naam, met welke reden en hoe dit zich verhoudt.

Quests all around

Je team, waarvan je zeker in het begin bijna continue aan bijdraagt door nieuwe mensen aan te nemen, hoor je te leren kennen door het aangaan van hun quests. Deze presenteren zich echter opnieuw best oppervlakkig waardoor het opbouwen van een band met je teamleden best leeg en onbestaand aanvoelt. Dit is ook mede door het ontbreken van enig voordeel hiervan. Het voegt weinig of niks toe aan het plot van het verhaal, zeker als je zoals mij bijna bent afgeschrikt ervan, en levert daarbij geen enkele vorm van bonus op. Geen item, wapen, accessoire, skill of gebeurtenis van eender welke vorm of maat. Enkel het geld dat je krijgt bij het vervolledigen van een quest staat je te wachten waardoor het uitvoeren van deze persoonlijke quests meer aanvoelt als een extra inkomen dan een moment van bonding of informatie.

Andere side quests zijn eveneens te vinden in Elm Camp in allerlei vormen en maten. Requests van onderzoekers, de kok, personeel, andere huurlingen, … alles kom je tegen. Hier kom je wel vaker een variatie van beloningen tegen zoals nieuwe accessoires die je kan bekomen of het algemeen stijgen van het level van bepaalde badges die zich uiten in voordelen op vlak van upgrades van je faciliteiten. Dit is een beetje een skill tree waarvan je de evolutie niet kan kiezen en enkel kan behalen door het vervolledigen van bepaalde side quests. Door het genre van de game zijn zowat alle side quests hetzelfde van aard en doel, namelijk versla je tegenstanders, maar verschillen ze enorm van tegenstanders, map en duur. Hierdoor zit je, hoewel je telkens opnieuw een battle uitvoert en map verkent, toch met een gevoel van variatie.

Battles all around

De gevechten zijn naar mijn gevoel wel de aangename kant van het spel. Er is heel zorgvuldig gekeken, en naar mijn gevoel ook succesvol uitgevoerd, hoe een RTS game kan fusioneren met een RPG en dan speelbaar kan zijn op consoles. Vanuit een isometric view zien we de omgeving tijdens de battles en bedienen we onze personages. Deze kunnen we per persoon selecteren, per groep als ze in de buurt van elkaar staan of allemaal tegelijk door het gebruik van verschillende knoppen. Vervolgens wijzen we ze naar hun doel en zien we welke weg ze zullen afleggen. Hierbij zien we ook het bereik en zicht van vijanden waardoor we bewust kunnen bijsturen en omleiden waar nodig is. De regel is dat onze huurlingen een vijand zullen aanvallen die in hun zicht passeert tenzij ze een andere instructie krijgen zoals zich te verplaatsen of een andere vijand als doel te kiezen. Door het gebruik van een enkele toets krijg je de kans om iedereen zijn skills te bekijken en de kans te hebben om deze te activeren. Hierbij stappen we even over van het Real Time gebeuren en stoppen we de tijd voor vriend en vijand zodat strategische keuzes en overzicht kunnen primeren. Ook bij het selecteren en uitvoeren van deze aanvallen blijft de tijd nog stil staan. Dit wilt zeggen dat je, bij het opmerken van een skill van een vijand met lage HP, je rustig je skills kan openen, kijken of je een skill hebt waarmee je hem kan verstoren en dus zijn opbouwende aanval kan annuleren of hem zelfs volledig kan uitschakelen. Een enorm voordeel natuurlijk voor jou. Nog een strategisch voordeel dat je kan hebben is het gebruik van je summons. Door genoeg energie op te bouwen ben je immers in staat om een summon uit te voeren. Deze flitsende, imposante gebeurtenis doorbreekt het tempo van je battle niet maar houdt vaak wel een aanval of gebeurtenis in die van kernbelang kan zijn tijdens je moeilijkere gevechten. Deze summons moet je echter, net zoals jezelf, voorzien van upgrades zodat hun kracht mee evolueert met je tegenstanders doorheen het spel.

Uitgeschreven klinkt dit misschien lomp en omslachtig, maar in de praktijk gaan de battles al snel best vlot en (op de positieve manier) chaotisch in elkaar over. Vijanden met allerlei aanvallen en skills vinden al snel hun weg naar jou, maar je hebt ook vaak de kans om de bovenhand te halen door strategische omleidingen of wandelwegen te bepalen voor één of al je vechters. Dit is allemaal fijn en precies genoeg afgesteld om je het gevoel te geven dat je keuzes effectief impact hebben en verschil uitmaken. Of je de game dus telkens stil legt om het overzicht te checken of juist de snelheid op 2.0 zet, ja dat kan dus ook, het maakt niet uit. Je hebt de kans en de keuze om het spel wat te spelen zoals jij het wilt. Elke missie heeft echter, buiten zijn hoofddoel wat zowat altijd versla de vijanden of bescherm iets is, ook 2 bijkomende doelen waarmee je extra items kan winnen. Deze zijn zowat altijd het doel om geen teamgenoten KO te laten gaan en een bepaalde tijdslimiet waar je naar moet streven. Het is een leuke extra die je kan motiveren om bepaalde missies opnieuw te proberen en een bijkomend doel te hebben wanneer je moet grinden voor wat extra levels of financiën.

Conclusie

Deze game trekt me 2 richtingen uit. Ik vond het jammer hoe het verhaal tot uiting kwam, hoe oppervlakkig het aanvoelde en hoe het tempo de diepgang eigenlijk continue hinderde, maar langs de andere kant wist het mij van gameplay te voorzien die me wel kon smaken en deed terugkeren naar het spel. Nu, wat mij hinderde aan het verhaal zal voor anderen misschien aanvoelen als een motivator, zeker gamers die zich graag willen informeren en verdiepen in machtsverhoudingen en zich willen storten op politieke conflicten en benieuwd zijn naar de volgende dolk in iemands rug. De gameplay sprak me dus wel zeker aan en hield me geboeid door zijn variatie dankzij de wisselende vijanden, boss battles en de voldoening van het behalen van de side goals per missie. Ik zeg wel eens vaker dat een game niet voor iedereen is, maar voor een game die me zo verdeelt qua mening kan ik bijna geen ander statement vinden dan ‘Hate it or love it. There’s no in between’.

Good

  • combat is aangenaam en spannend
  • knappe artwork
  • geslaagde combinatie van 2 gamestijlen

Bad

  • verhaal raakt me volledig kwijt door complexiteit en oppervlakkigheid
7.1

Goed

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password