We Happy Few

We Happy Few
We Happy Few
Release Datum:Genre:Platform:, , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Een pilletje nemen en je op slag gelukkig voelen, dat klinkt toch als een droom. Niet? In We Happy Few is niets minder waar! Maar zoals bij elke drug zijn er ook natuurlijk neveneffecten aan verbonden… Laten we zeggen dat de game ook best wat ‘neveneffecten’ heeft.

Early Access

De kans is groot dat je in de afgelopen 2 jaar al eens van We Happy Few hebt gehoord. Dat klopt, in 2016 was de game al te koop als ‘early access’ op Steam. De game werd ook ondersteund door een Kickstarter project. Nu 2 jaar later is de game volledig af en vieren we de officiële release van de game! MAAR… veel valt er echter niet te vieren. Zelfs na 2 jaar early access voelt de game allesbehalve als afgewerkt aan. Mijn verwachtingen lagen misschien net iets te hoog voor de game maar zelfs dan nog is de game over het algemeen gewoon niet goed. Toen de game voor het eerst te koop was in 2016 was het de bedoeling dat het een open world survival game ging zijn waar je je gewoon je ding deed met wat kleine side quests. Maar de fans wouden meer, en eisten een verhaal in We Happy Few. Compulsion Games zei toen: ‘U vraagt, wij draaien!’. Maar toen hebben ze, naar mijn mening, iets teveel hooi op hun vork genomen…

Broederliefde

Het verhaal gaat over de verloren broer, Percy, van onze protagonist Arthur Hastings. Tijdens de tweede wereldoorlog in Engeland zou zijn broer ontvoerd zijn door de Duitsers en Arthur is ervan overtuigd dat hij zijn broer zal vinden. Doorheen de game krijg je vage flashbacks over wat er zich vroeger heeft afgespeeld en waar Percy naartoe is. De eerste flashback zie je al in het begin van de game wanneer Arthur zijn job uitvoert als iemand die nieuwsartikels ‘censureert’. In Wellington Wells is trouwens ook iedereen verplicht om Joy te nemen. Joy is een soort drug dat je gelukkig maakt en alles er veel beter doet uitzien dan het in werkelijkheid is. Als je deze pilletjes niet neemt wordt je al snel afgeschilderd als een Downer, iemand die geen Joy neemt dus.

Wanneer Arthur beslist om zijn broer te gaan zoeken stopt hij ook met het nemen van zijn Joy. Het duurt niet lang voor de bevolking dit door heeft en je wordt buiten gekieperd uit de stad waardoor je in de ruïnes van Wellington Wells mag gaan ronddwalen. Wat mij enorm stoorde aan de eerste 5 uur in het spel is dat je door een hele resem ‘fetch-quests’ moet gaan voor je effectief in het dorp beland waar je de eerste keer Joy kan nemen en meer van het verhaal te weten komt. Aangezien het allemaal hierom draait vind ik het een heel vreemde keuze om dit pas zo laat in de game aan bod te laten komen. Dan spoelen we even door na 50 uur (!) in de game, het verhaal rond Arthur wordt afgesloten en dan heb je nog twee verhaallijnen met Sally Boyle en Ollie Starkey. Deze kom je ook tegen tijdens het verhaal van Arthur. Hier kan je nog eens 10 uur per personage verder spelen, maar de verhalen zijn dan weer een pak minder interessant als die van Arthur Hastings.

Stealth-ish en combat-ish

Om het simpel te zeggen: niet goed. Je wordt vanaf het begin al wat geforceerd om stealthy door bepaalde gebieden te gaan. En als je betrapt wordt komen er direct 10 bewakers op je af en beginnen je tot moes te slaan. En als een lange slungel genaamd Arthur ben je ook niet de grootste vechtersbaas. Je kan de game dus niet spelen zoals je zelf wilt maar zal moeten volgen wat de game zegt wat je moet doen. Heel jammer in een open wereld survival game als deze. De wapens die je kan gebruiken zijn handig om wat schade toe te brengen aan je tegenstanders maar ze breken heel snel waardoor je al snel in de problemen komt tijdens gevechten. Zelfs op de makkelijkste moeilijkheidsgraad moet je soms 20 keer iemand slaan om hem/haar neer te krijgen. Dus soms heb je niet veel keuze om proberen niet gezien te worden. Het handige tijdens de stealth missies is dat je voetstappen kan zien door muren e.d. Maar veel meer positiefs kan ik er niet van zeggen. Je moet trouwens ook constant erop letten of dat je genoeg slaapt, eet en drinkt. Op ‘easy’ hoef je dit amper te doen maar hoe moeilijker je de game speelt, hoe meer je op zoek zal moeten gaan naar voedsel en drank.

Laten we er even vanuit gaan dat je vlotjes door een missie gaat zonder gezien te worden en dankzij een bug in het spel staat er ineens iemand voor je en ben je ‘de klos’. Best frustrerend, niet? Dit voorval heb ik dus verschillende keren meegemaakt en dan is je zin om verder te spelen ver te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook al bugs gehad die dan weer in mijn voordeel waren. Maar ja, zo hoort het hoe dan ook niet.

Conclusie

We Happy Few is een game waar ik grote verwachtingen van had toen ik 2 jaar geleden de early access kocht. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik enorm ben teleurgesteld… Het geforceerde stealth gedoe en het saaie combat systeem geven de game echt een slechte score. Alsook grafisch gezien heb je constante frame drops en geraak je zelfs niet aan de 60 FPS. Het verhaal is heel lineair en heeft geen meerwaarde in de game. En zelfs na 2 jaar in early access hebben gezeten is de game nog steeds niet af. Wat wel heel goed is, is de voice acting, de humor van Arthur kan ik zeker appreciëren. En je merkt wel aan de game dat er developers van Bioshock hebben meegewerkt aan het project. Jammer maar helaas is het niet de game die ik hoopte dat het ging zijn!

Good

  • Bioshock vibe
  • Voice acting

Bad

  • Lineair verhaal
  • Combat systeem
  • Geforceerde stealth
  • Bugs na 2 jaar early access
5.9

Middelmatig

Dylan is een gamer in hart en ziel. Elk genre kan door hem geapprecieerd worden. Een goed verhaal is vaak belangrijker dan mooie graphics!

Lost Password