Prince of Persia: The lost crown

Prince of Persia: The lost crown
Prince of Persia: The lost crown

Het gebeurt niet vaak dat ik een review uit het oog verlies. Ik geef toe dat het wel eens is voorgevallen door een samenloop van omstandigheden of tijdgebrek, maar dit zijn de hoogste uitzonderingen in de regel. Het was me nog nooit voorgevallen dat ik (bijna) vergat om een review te schrijven, omdat ik de game simpelweg niet weg gelegd kreeg. De eerste game die me hier toe heeft gekregen is de nieuwe telg uit de Prince of Persia franchise genaamd ‘the lost crown’. Trouwe lezers zullen zich nog herinneren dat ik ooit een retrospective heb geschreven over ‘the sands of time‘. Dit was toen in aanleiding naar de toen toch nog, verwachtte release van de heruitgave van deze titel. Laten we dat hoofdstuk echter maar als gesloten beschouwen en ons volledig richten op deze 2D parel.

That’s not a prince

We spelen in deze game als Sargon. Deze jonge krijger is het nieuwste lid van ‘the immortals’, een elite krijgersunit onder bevel van de koningin van Persia. Sargon is een atletische zwaardvechter die de koningin en de prins eervol dient, terwijl hij enorm opkijkt naar zijn mentors zowel binnen als buiten the immortals. Helaas vindt er al snel verraad plaats in het verhaal en wordt de prins ontvoerd. Hierdoor zet je, samen met je kompanen, de achtervolging in en vind je jezelf al snel op ‘Mount Qaf’, een vervloekte plek waar tijd niet zo lineair loopt als de rest van de wereld. Deze plek is bezaaid met mythologische wezens, vreemde vloeken en gebeurtenissen, maar belangrijkste van al ook magische items en gidsen die je doorheen het spel zullen voorzien van mogelijkheden, advies en skills. Alles lijkt dus voor handen om prins Ghassan te vinden waardoor je, afgezonderd van de andere Immortals, de berg en zijn omgeving zal verkennen.

Not that way

Zoals te verwachten in een 2D metroidvania game kan je niet zomaar overal van de eerste keer doorlopen. Wat tegenwoordig, naar mijn mening en gevoel, een beetje een ziekte is binnen games is dat alles te voor de hand liggend en voorgekauwd klaarligt of op te lossen is. Wel, dat moet je hier niet verwachten. Deze game laat je meermaals omgevingen verkennen waar je het raden naar hebt of je zelfs maar in die regio hoort te zijn. Vijanden evolueren doorheen het spel van makkelijk en simplistisch in aanpak naar geavanceerd en uitdagend maar zonder een verplichte noodzaak aan nieuwe aanvallen of skills om ze te kunnen verslaan. Met andere woorden biedt de moeilijkheid of uitdaging van je tegenstanders je geen zekerheid over de richting waar je uit moet gaan.

Persoonlijk vind ik dit een absolute troef en ben ik de ontwikkelaars van deze game enorm dankbaar voor deze keuze, maar ik kan me inbeelden dat mensen, misschien van een jongere generatie, dit niet meer zo gewend zijn en hierdoor zich initieel wat stuurloos voelen tijdens verkenningstochten. Gelukkig zijn er voor deze spelers hints te verkrijgen in een centrale plek op de kaart waardoor je toch altijd een concrete richting kan verkrijgen. Verwacht echter geen GPS-systeem of dergelijke, enkel een hint in de vorm van een omgeving waar je potentieel kan zoeken.

2 pilaren

De game rust eigenlijk op 2 game-elementen: platforming en combat. Normaal zou ik deze dan apart bespreken, maar deze game betrekt beide eigenschappen zo mooi bij elkaar dat ik ze graag ineens samen wil bekijken. Doorheen het spel vindt Sargon upgrades voor zijn aanvallen maar ook voor zijn algemene bewegingen en skills zoals flitsen door de lucht of het achterlaten van een after image waar hij zichzelf terug naar kan teleporteren. Deze moves kan je, zoals je wordt voorgedaan bij de tutorials, integreren in je combat waardoor je, als je het in je vingers hebt tenminste, heel gevarieerde en spectaculaire combo’s kan uitvoeren. Natuurlijk kan je ook met nieuwe vaardigheden nieuwe regio’s verkennen. Zoals gezegd is het wel aan jou om te zoeken waar je juist verder kan en word je niet bij het handje gehouden. De game staat wel toe dat je, tijdens het spelen, een soort screenshot maakt van je omgeving zodat je visueel kan opslaan welke barrières of moeilijkheden je tegenkomt. Hierdoor kan je voor jezelf opslaan en bijhouden waar je hekelpunten tegenkomt.

We moeten daarnaast niet vergeten te vermelden dat niet alleen je platformingskills en mogelijkheden evolueren doorheen het spel maar je ook voorzien wordt van extra wapens zoals pijl-en-boog en nieuwe Athra-aanvallen. Athra is een soort energie die Sargon opbouwt door aanvallen uit te voeren, succesvol aanvallen te ontwijken of te counteren. Deze Athra aanvallen zijn meestal superaanvallen die het tijd kunnen keren tijdens belangrijke gevechten of je kunnen voorzien van extra’s zoals een levensbron zodat je verder kan vechten wanneer je zonder potions valt.

Conclusie

POP: The lost crown is een titel waar Ubisoft trots op kan zijn. Persoonlijk ben ik verliefd geworden op de game waardoor het schrijven van de review bijna volledig uit mijn hoofd verdwenen was. We zijn getrakteerd op een game vol vlotte actie, platforming en vooral uitdaging. Als ik zo rond vraag bij vrienden en collega-gamers hoor ik vooral opmerkingen over de moeilijkheid en vergeeflijkheid van het spel, maar eigenlijk kan je de moeilijkheid altijd aanpassen naar het niveau dat je zelf wilt. Ik geniet enorm van de uitdaging en het feit dat een moment van onoplettendheid mij verplicht om terug tijd en moeite te investeren in het afleggen van een afstand. The lost crown is een game die je skills doet opbouwen en terug de kans geeft om onderscheid te maken tussen gamers met doorzetting en skills en de casual gamer. Ik vraag me hardop af hoe lang het me zal duren om deze game tot 100% te krijgen want de uitdaging is zeker aanwezig en de presentatie en totaalpakket drijven me er echt toe om ervoor te gaan.

Good

  • visueel mooie game
  • combat is uitdagend, vlot, gevarieerd en leuk
  • platforming is even origineel en uitdagend

Bad

  • 2D maakt het niet voor iedereen
8

Geweldig

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password