No Straight Roads

No Straight Roads
No Straight Roads
Release Datum:Genre:Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

No Straight Roads is een action-adventure/rythm game ontwikkeld door Metronomik, een kleine studio uit Maleisië. Dit klein weetje is redelijk belangrijk om in je achterhoofd te houden als je deze game opstart want ik kan niet meteen zeggen dat deze game een schot in de roos was. Ik vertel je er graag meer over in deze review!

Feel the rythm, or don’t 

In No Straight Roads speel je als een duo bandje genaamd Bunk Bed Junction, bestaande uit gitarist MayDay en drummer Zuke. Deze band heeft maar één duidelijk doel voor ogen: de wereld laten zien dat rock nog steeds relevant is in de tijd van alle elektronische muziek. Dat doen ze door een auditie te doen bij NSR, een groot corporate bedrijf dat Vinyl City van stroom voorziet door EDM (Electronic Dance Music). Bunk Bed Junction wilt aantonen dat dit ook door rock kan maar daar staat NSR niet meteen voor open. Na deze auditie, oftewel de tutorial, beslist de CEO van NSR, Tatiana, dat rock vanaf nu altijd gebanned is. Ongehoord! Dus beslissen ze dat het tijd is voor een rock rebellion en gaan ze de NSR-artiesten één voor één neerhalen door hun concerten te hijacken.

Zoals ik in de intro zei, wordt deze game omschreven als een action-adventure en rythm game. Het rythm aspect specifiek zit in de combat en je kan door goed naar de muziek te luisteren weten wanneer de vijand zal aanvallen en je hier op voorbereiden. Of althans dat is toch de bedoeling. Na een tijdje gebeurt er zoveel tegelijkertijd op je scherm en ben je totaal niet meer bezig om naar de muziek te luisteren en dan transformeert de game eigenlijk meer in een flauw afkooksel van een hack and slash. Langs de andere kant is wat er allemaal gebeurt op je scherm dan wel meer de moeite om te ervaren. Deze game heeft best een aparte visuele stijl die ik wel kan smaken.

Rock VS EDM

Om Vinyl City te verlossen van de power grip van NSR moet je alle districten van de stad gaan overwinnen. Met andere woorden de baas of NSR-artiest gaan verslaan. Om tot bij de baas te geraken moet je enkele fases door. Elk level bestaat uit drie fases. De eerste fase is de ‘hub-fase’. Hier komt geen combat bij kijken en loop je door Vinyl City om tot bij je doel te geraken. Hier kan je dan elektrische capsules verzamelen om bepaalde delen van de stad weer van stroom te voorzien, aangezien EDM niet sterk genoeg is om een constante balans in stroom te hebben. Voor de rest kan je hier en daar nog wat collectibles verzamelen maar veel meer dan dat is het niet. In deze hub hangt ook een enorme Persona 5 vibe naar mijn mening, maar dat kan ook aan mij liggen.

De tweede fase is de aanloop naar de baas zelf en hier moet je 6 tot 8 platformen clearen van vijanden. In deze fase liggen eigenlijk mijn grootste frustratie punten. Zoals ik eerder zei, is het de bedoeling dat je naar de muziek luistert om zo vlot mogelijk door deze levels te gaan maar dat aspect van de game gaat heel snel verloren. De gameplay zelf speelt ook enorm stroef. MayDay speelt als heavy hitter, terwijl Zuke de combo meester is. Maar dat zijn grote woorden voor wat ze effectief in hun mars hebben. Naast een standaard aanval en twee of drie special moves is het arsenaal aan combat moves eigenlijk al op. Ook de vaste camera die je in fase 2 en 3 niet manueel kan bewegen is gigantisch irritant.

En de derde fase is dan de bossfight zelf en tevens ook het hoogtepunt van elk level. Sommige bossfights vond ik best leuk en er goed uitzien maar dat was dan ook enkel in het begin van de game. Naarmate dat de game vorderde, begon ik ze minder en minder interessant te vinden en kreeg ik ook het gevoel dat de game eigenlijk niet volledig af was… En dat nadat de game eigenlijk initieel al was uitgesteld met enkele maanden.

Rocking that sewer life

Na al dat harde werk is er soms ook tijd om even uit te rusten… in de riolen van Vinyl City. De thuisbasis van MayDay en Zuke ligt dus in de riolen en ze zijn er zeker niet vies van. In deze basis kan je al je collectibles terugvinden, Ellie-gator voederen (don’t ask), naar de radio luisteren en de briefing krijgen over elke missie van Kliff, je nummer 1 fan!

Naast deze kleinigheden zijn er nog twee belangrijke zaken aanwezig in de riolen. Namelijk een skill tree waar je je huidige aanvallen kan verbeteren of bijvoorbeeld een dubbele sprong kan unlocken. Er zijn in totaal 3 skill trees. Eentje voor Zuke, eentje voor MayDay en eentje voor de band zelf. Om nieuwe skills te kunnen vrijspelen heb je fans nodig, deze kan je verdienen door een level met een zo hoog mogelijke rating uit te spelen en kleine delen van Vinyl City terug te voorzien van stroom. En dan heb je nog Zuke’s workshop waar je bepaalde stats kan verbeten door stickers op je instrumenten te plakken en speciale moves kan equippen voor de komende levels.

Conclusie

Hoewel het verhaal van de game in het begin best interessant leek is het tij eigenlijk vrij snel gekeerd. Het ‘Let’s rise up for something we believe in and society does not’ verhaal is iets wat we helaas al vaker hebben gezien. Naarmate de game vorderde, begon het allemaal nogal flauw aan te voelen en met momenten zelfs heel politiek gericht wat ik persoonlijk overbodig vond. Wat veel goedmaakte, is de vernieuwende visuele stijl en de soundtrack. Aangezien het een game is dat over muziek gaat, hebben ze hier toch best wat tijd in gestoken en dat merk je in positieve zin!

Waar ik het moeilijkste mee heb in deze game is dat hele rythm aspect wat verloren gaat door wat ze willen verwezenlijken met hun visuele bommen die ze willen droppen in elke bossfight. Het ene doet het andere eigenlijk teniet en dat is enorm jammer want er zit zeker potentieel in dit soort concept. De gameplay zelf is ook niet het beste dat ik al gespeeld heb dit jaar en de voice acting is ook best cringy met momenten. Een band opbouwen met de personages is best lastig als ze zo saai en leeg klinken als een zak aardappelen. Maar zoals ik helemaal in het begin van deze review al zei, is deze game gemaakt door een kleine, maar ambitieuze studio die niet hetzelfde budget heeft als een EA of Activision zeg maar. On that note wil ik ook nog even vermelden dat ik eigenlijk best uitkeek naar deze game en daarom mijn teleurstelling misschien net nog groter was. Daarom heb ik ook besloten om deze game binnen enkele patches nog eens op te starten en ze momenteel nog de helft van de punten op tien te geven. Je ziet dat dit een passie project is van de ontwikkelaars en ze hebben nog veel meer in hun mars als dit.

Good

  • Soundtrack
  • Visuele stijl

Bad

  • Flauw verhaal
  • Rythm game aspect gaat verloren
  • Slechte vaste camera
  • Stroeve gameplay
  • Cringy voice acting
5

Middelmatig

Dylan is een gamer in hart en ziel. Elk genre kan door hem geapprecieerd worden. Een goed verhaal is vaak belangrijker dan mooie graphics!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password