Ninja Gaiden: Master Collection

Ninja Gaiden: Master Collection
Ninja Gaiden: Master Collection
Release Datum:Genre:Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

90’s kids zullen hem zeker en vast kennen, Ryu Hayabusa. Tussen 1988 en 1995 konden we deze ninja van de Dragon Clan op zijn avonturen volgen in de Ninja Gaiden Trilogy. Daarna werd het vrij stil rond Ryu, buiten zijn cameo’s in Dead or Alive, tot we in 2004 een soort van prequel van Ninja Gaiden zagen. Ditmaal in een 3D setting op de PS3 en Xbox, in tegenstelling tot de 2D avonturen van weleer. Enkele jaren later kregen we al een upgraded versie van het spel onder de naam Ninja Gaiden Sigma en volgde er nog 2 games (3 als je Yaiba: Ninja Gaiden Z meetelt). Deze nieuwe trilogy nemen we hier vandaag opnieuw onder de loep in de Ninja Gaiden: Master collection.

Master collection

Zoals je in de intro al kon lezen, gaan we hier 3 games doorlopen. Van elke game gaan we kort door de opzet van het verhaal lopen zonder spoilers. De games volgen min of meer op elkaar, de verhalen staan op zich los maar er komen heel wat personages terug en bepaalde gebieden ga je ook opnieuw bezoeken in de verschillende games. Daarnaast bespreken we ook de visuals en, niet onbelangrijk, de gameplay. Hou uiteraard wel in gedachten dat het ports zijn van PS3/Xbox 360 games, dus verwacht geen grafische pracht en praal van een nieuwe current gen titel. Deze games zijn trouwens ook niet de gemakkelijkste games, maar ze hebben elk een zogenaamde “Hero” moeilijkheidsgraad waardoor je amper zou kunnen doodgaan. Zelf wou ik toch wat uitdaging en heb de drie games gewoon uitgespeeld op Normal, wat al pittig genoeg was.

Dat gezegd zijnde, laten we in de eerste game vliegen.

Ninja Gaiden Sigma

Deze eerste game begin wanneer Ryu het hoofdkwartier van de Shadow clan infiltreert om zijn oom, de clan leider, Murai te bezoeken. Plots verschijnt een, voor sommige, bekende vrouwelijke ninja genaamd Ayane met het nieuws dat het dorpje Hayabusa aangevallen wordt. De slechterik van deze game, Doku, heeft het op de Dark Dragon Blade gemunt en weet deze te stelen. Ryu wordt verslagen en sterft, maar hij wordt terug tot leven gebracht door een valk (een symbolisch dier voor de Hayabusa clan) om zo wraak te nemen en de Dark Dragon Blade terug te halen. Al snel ontdek je dat er veel meer op het spel staat, wanneer er duivelse monsters onder de levenden beginnen te komen.

Grafisch valt het wel op dat het spel vrij gedateerd is, maar als je daar overheen kan kijken valt het al bij al nog mee. Toch zeker als we zo meteen de volgende twee games gaan bekijken, maar laten we nog niet vooruit lopen. De drie games spelen min of meer gelijkaardig, het zijn alledrie 3D hack ‘n slash games. Niet helemaal zo bizar aangezien dit genre in het PS2 en PS3 tijdperk heel erg populair was dankzij games zoals Devil May Cry. Je begint het spel met enkel een katana en je shuriken (werp-sterren) maar gaandeweg krijg je nog een hoop andere wapens om af te wisselen. Deze wapens kan je upgraden bij de verschillende standbeelden van een legendarische smid. Hiervoor heb je karma nodig, hetgeen hier als valuta gebruikt wordt, die je verdient door vijanden te verslaan.

Hier beginnen de eerste frustratie puntjes van dit spel hun hoofd al te tonen. Karma verschijnt na het verslaan van een vijand in de vorm van een gloeiende orb. Deze absorbeer je enkel als je stilstaat en niet aan het verdedigen bent. En geloof me, in deze games ga je heel vaak aan het verdedigen zijn want de vijanden zijn enorm agressief! Wat ook niet helpt, is dat deze orbs vrij snel verdwijnen en je vaak moet kiezen tussen aanvallen incasseren zodat je de orbs kan verzamelen of liever in verdediging blijven om je levenspunten te sparen. Wat deze keuze ook sterk beïnvloedt, is dat er naast de karma soms ook blauwe orbs achterblijven als een vijand onderuit gaat. Met deze orbs kan je een deeltje van je leven herstellen. Ryu is trouwens, al zeker voor een ninja, erg houterig in zijn bewegingen en tussen combo’s in erg traag en waardoor hij zichzelf vaak open laat voor aanvallen. Oh, en als je sterft is het genadeloos naar je laatste savepunt. Meestal zijn deze frequent genoeg te vinden, maar af en toe kan er wel een hele tijd tussen zitten. Maar als je enkele combo’s juist weet te gebruiken in samenwerking met je Ninpo skills kan je grote groepen zeker en vast wel aan.

Als je niet aan het vechten bent, dan voorziet het spel je soms wel van enkele uitdagingen in de omgeving. Platforming in dit soort games is altijd wat clunky geweest, en dat is hier helaas niet anders. Als ninja kan Ryu tegen muren aanlopen en van muur tot muur springen om zo verder of hoger te geraken. In open gebieden werkt dit vrij goed, maar in de meer claustrofobische levels later in het spel ben je vaak tegen de camera en controls aan het vechten waardoor je ook snel gefrustreerd kan geraken.

Als je het verhaal, dat zich over 16 chapters afspeelt, hebt uitgespeeld kan je ook nog de Ninja Trials en Survivals modi. Beide spreken voor zichzelf en zijn in principe extra uitdagingen voor als je nog niet genoeg hebt van deze game. Echter hebben wij nog twee games te gaan, dus laten we de volgende aansnijden.

Ninja Gaiden Sigma 2

Het verhaal van het tweede spel gaat nog een stapje verder met het bovennatuurlijke. Om het verhaal wat beter te kaderen is er een optie in het menu voorzien om een prologue te bekijken, gebracht in een leuke comic-book stijl, waarin je Ryu’s vader samen met Ryu ziet vechten in de “Vampire War”. Het spel zelf volgt hier onmiddellijk op wanneer Sonia, een CIA agent, op zoek is naar Ryu in Tokyo. Zij heeft informatie over de Black Spider Ninjas die het “Demon Statue” willen stelen dat zich in het stadje Hayabusa bevindt. Uiteraard zit hier meer achter, want het zijn de Greater Fiends die eigenlijk op het standbeeld jagen om de Archfiend tot leven te wekken!

Ook al zat er niet veel tijd tussen de originele releases van deze twee games, je merkt toch wel een vooruitgang op grafisch vlak. Alles ziet er een heel stuk strakker en kleurrijker uit. Althans, het merendeel van de tijd toch. Mogelijks is het enkel in de Nintendo Switch versie, maar op bepaalde momenten leek het wel alsof ik de oude Doom aan het spelen was. Alles leek plots heel erg pixelated en blurry. Meestal was dit in plaatsen waar veel bomen en meerdere textures waren. Gelukkig bleef de framerate hierdoor wel constant en kon de actie blijven vloeien, dat was voor mij toch al een stuk belangrijker. De actie voelde trouwens heel wat vloeiender en sneller aan.

Wat betreft gameplay is er niet zo heel veel veranderd. Dezelfde combo’s, Ninpo en wapens maken hun terugkeer met ook een deel nieuwkomers. Enkele van de frustratiepunten uit de vorige zijn ook opgelost, zoals de orbs die veel te snel verdwijnen of Ryu die wat houterig aanvoelt. Ditmaal is het upgraden van wapens wel wat anders, nu is het enkel mogelijk om te doen bij bepaalde standbeelden. Over het algemeen was dit mijn favoriete game van de drie, zeker vanwege het verhaal en de vlottere gameplay. Dit kwam ook doordat er een nieuwe feature aanwezig is. Ryu kan vijanden hun ledematen afhakken waarna ze mogelijks afgemaakt kunnen worden met een executie move! Ook het platformen is zwaar teruggeschroefd en de focus ligt voornamelijk op de combat.

Sigma 2 bevat ook nog enkele extra modes zoals een time trial en speciale challenge missies. Maar goed, nog één game te gaan in deze trilogie.

Ninja Gaiden 3: Razor’s Edge

De laatste van de trilogie volgt ook op de verhalen van de vorige games. Ditmaal gaat het spel een stukje duisterder te werk, Ryu wordt benaderd door de Japanse “Self-defense force” om een terroristen groep die zichzelf de LOA noemen. De Lords of Alchemy willen dat de “Dragon Ninja” zelf komt, dus dat doet hij ook. Echter wordt hij in zijn eerste gevecht vervloekt waardoor zijn Dragon Sword katana geabsorbeerd wordt in zijn arm en zijn arm van binnenuit lijkt te rotten door al de zielen van degene die gestorven zijn door zijn hand. Je kan zo al raden dat er meer achter zit, en daar zal je snel genoeg achter komen in 10 levels waardoor het ook ineens de korste game van de trilogie is.

Ik moet zeggen, deze game ziet er het meest interessant uit dankzij zijn donkere sfeer en veelvuldig gebruik van bloed. Echter is deze game geplaagd met dezelfde issues als Sigma 2, waardoor er geregeld grafische quirks optreden, vooral bij water en zand waardoor het lijkt alsof alles té shiny is. Ook hier kan alles vrij pixelated en blurry worden wanneer er veel vijanden of drukke achtergronden aanwezig zijn.

Op vlak van gameplay is er een grotere focus op de combo’s en vlotte actie. Dezelfde wapens en dergelijke die we ondertussen gewoon zijn uit de vorige games maken ook hier hun intrede. Iets wat ik nog niet eerder heb aangehaald, maar in de drie games kreeg je ook af en toe andere personages onder de knoppen. Wat wel veranderd is, zijn de orbs die je moest verzamelen om karma bijeen te rapen om zo items en upgrades te kopen. Deze zijn volledig verdwenen, nu verdien je karma door hoge combo’s te halen en speciale moves en finishers te gebruiken. Ditmaal ook geen standbeelden om je aankopen bij te doen, maar wel een menu waarin je op eender welk moment je karma kan inwisselen.

Conclusie

De Ninja Gaiden Master Collection is een geweldige nostalgische trip, inclusief zijn tekortkomingen. Grafisch zien de games in deze collectie er niet slecht uit, hoewel ze onder bepaalde omstandigheden wel sterk achteruit gaan om de vlotheid van de gameplay niet in het gedrang te brengen. Toch blijven ze stuk voor stuk toffe hack ‘n slash games als je je over de minpunten kan heenzetten. Zelf heb ik ze alledrie vlot achter elkaar uitgespeeld met plezier.

Good

  • 3 toffe Hack 'n Slash games in 1 pack
  • Uitdagende gameplay

Bad

  • Grafisch ondermaats in drukke omgevingen
6.8

Aardig

Sinds het vroege Nintendo tijdperk wist Niels al dat hij een gamer was in hart en nieren. Zijn liefde voor games is enkel gegroeid, voornamelijk zijn grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de machtige pen in de andere speelt en laat hij zijn oordeel vallen over elke game die zijn pad kruist.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password