NERF Legends

NERF Legends
NERF Legends
Release Datum:Genre:Platform:, , , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Ik herinner me nog, ergens in de jaren 90, dat ik mijn eerste NERF geweer kreeg. Als je nu kijkt wat Sinterklaas rond brengt, zou je de link met de wapens van weleer amper maken. In die tijd hadden mijn broer en ik een buis waarmee je met een grote luchtbeweging maximaal 3 sponsen ballen uit kon lanceren en een pijl en boog die gebruik maakte van elastieken. Er is dus veel veranderd aan NERF en het bedrijf wilt die verandering laten doorgroeien. Waar hebben ze nu hun zinnen op gezet? Videogames! Vanaf nu kan je de moderne NERF wapens gebruiken in het nieuwe spel NERF Legends. Heb ik het al niet eens eerder gehad over de link tussen effectief speelgoed dat je kan linken naar videogames? Ja, dat dacht ik dus wel. Tijd om te zien hoe het deze keer uitdraait. 

Ik had wel zin in de game, aangezien ik uit de trailer en opbouw van screenshots een lichte Unreal Tournament-vibe kreeg. Dat zag ik natuurlijk wel zitten, maar ik hield me ervan bewust dat deze game wat meer kindvriendelijk zou zijn. NERF is immers een merk dat zich richt op kinderen, ook al zijn ze zich ervan bewust dat ook pubers en volwassenen wel eens los durven gaan met hun wapens.

Pick up your weapon

Bij het opstarten van het spel maak je onmiddellijk je avatar aan om aan je avontuur te beginnen. Persoonlijk vond ik de mogelijkheden best beperkt met keuze uit slechts enkele mogelijkheden en varianten, dus mijn keuze was snel gemaakt. Erg belangrijk vind ik dat niet voor mezelf, aangezien je jezelf toch niet ziet in een FPS, maar het deed me onmiddellijk twijfelen over de multiplayer matchen. Hoe minder variatie in het uiterlijk van je teamgenoten, hoe saaier het geheel zal uitzien natuurlijk, maar dat terzijde.

In de game ben je een soort recruit die zich gaat bewijzen en op allerlei missies zal gaan met zijn NERF wapens. Je hebt vanaf het begin al 4 wapens ter beschikking, 3 ranged wapens en een melee, en kan beginnen knallen. Na een introductie van de controls krijg je de kans om je missie te kiezen en jezelf te bewijzen. Eigenlijk kan je vanaf dat moment ook al online gaan om je tegenstanders te zoeken, maar hier kom ik nog op terug. De nieuwsgierige gamer zal natuurlijk ook al eens naar de shop gaan om te zien welke wapens er ter beschikking zijn en stoot hier op een handvol alternatieven waarmee hij zichzelf kan uitrusten. Hiervoor moet er natuurlijk gewerkt worden want elk wapen speel je vrij op 1 van 2 mogelijkheden. Ofwel behaal je de gepaste medaille op de juiste missie, ofwel verdien je geld om het wapen mee vrij te kopen. Hetzelfde geldt trouwens voor de skins van de wapens, dus hoog tijd om geld te verdienen.

Move it cadet

De logische keuze is om te beginnen aan de campaign. Hier zie je dat deze is opgesplitst in 6 delen waarvan de trainingssessie de eerste vormt. Buiten deze optie gerekend zie je dus de mogelijkheid om 5 locaties te bezoeken. Elke locatie is dan nog eens onderverdeeld in zijn eigen missies waardoor je wel een deftig aanbod tot je beschikking hebt. De missies zijn jammer genoeg niet allemaal onmiddellijk te bezoeken en pas te spelen na het verslaan van de voorgaande missie. Opeens heb je dus maar 1 missie ter beschikking en begin je aan je avontuur. Tijdens deze eerste overlevingstocht valt echter al snel op wat NERF legends juist zal inhouden. Eentonigheid, kleurrijke maar levenloze omgevingen, onrealistische vijanden en herhaling. Veel herhaling. Het is misschien wat bot en bruut om dit zo onverbloemd neer te zetten, maar NERF legends laat eigenlijk niet één, maar alle steken vallen op één punt na: De wapens van het spel leken me relatief trouw aan de wapens in de rekken. Dit is natuurlijk de basis van het spel, dus dit verdiende wel onmiddellijk een puntje. Helaas brengt het ook onmiddellijk het eerste probleem met zich mee. Namelijk dat ik me door het contrast tussen doel en uitvoering niet echt kon inleven in de semi-futuristische omgevingen waarin ik tegen spinrobots moest vechten, drones moest neerhalen en banale boss-battles moest strijden. De wapens vuurde daarbij trouwens allemaal dezelfde, grotendeels, onzichtbare kogels af, wat mij niet echt de indruk gaf dat ik daadwerkelijk iets deed. Ja, een echte kogel zou je ook niet zien vliegen, maar we spelen met NERF, iets wat ik blijkbaar het ene moment moet blijven onthouden en op het andere totaal moet negeren. Ik heb mijn wapens op mijn scherm, ik zie tijdens de herlaadactie hoe ik de pijltjes bijvul in mijn wapen en zie ze hangen tegen of in mijn geweer, waarom is hier dan niets van te merken wanneer ik ze afvuur? En waarom hebben de wapens zo’n onrealistische kickback? Je voelt gewoon onmiddellijk dat de game niet consequent is met zijn opzet en uitvoering. Ook je vijanden schieten op je, maar dit wordt je enkel gewaar door de audio, de aanduiding op je scherm die laat zien van waar je geraakt wordt en je HP die zakt. Het heeft met andere woorden niet lang geduurd eer ik me hardop afvroeg wat er juist gaande was in dit spel.

Go there, do this

Om in je missie toch verder te raken heb je uiteraard een doel voor ogen. Versla alle vijanden, vind een reeks schakelaars, bereik een zeker punt, … die dingen. Standaard stuff eigenlijk. En toch voel ik in de game ook hier een tekortkoming. Er zit gewoon te weinig drive in het spel. Het tempo is te laag om opzwepend of spannend te noemen, maar schijnbaar te hoog, en duidelijk niet ontworpen, om te spreken over een voorzichtige tactische shooter. Daarnaast heb je, als futuristische soldaat met een NERF-geweer die tegen robots vecht, ook een schild tot je beschikking. De link met NERF ontgaat me met dit element weer even volledig, maar goed. Dit schild kan je gebruiken maar doet een teller vol lopen. Zo lang de teller niet zijn kritiek punt bereikt, heb je je schild in gebruik. Bereik je dit punt wel, dan raakt hij oververhit en volgt er een cool down eer je hem opnieuw kan gebruiken. Op papier klinkt dit niet onaangenaam en zelfs best ok, maar de uitvoering is gewoon slordig. Je vijanden storen zich op geen enkele manier aan dit schild, de praktische uitwerking ervan beïnvloed je gameplay in zo’n kleine mate en de algemene impact op je strategie is zo belachelijk klein, dat het schild amper zal worden gebruikt. Daarbij haal je eigenlijk geen voldoening of uitdaging in het uitvoeren van je opdrachten. Vind 3 schakelaars? Ok, ik schiet 2 vijanden neer, schiet of mep op een schakelaar, zie nog 1 vijand verschijnen en ga verder. Het hele proces ontbreekt gewoon een zekere spanning, sfeer, tempo of ander element dat je zou meeslepen of op de tippen van je tenen zou houden. Het duurt dus niet lang of je neemt het ‘verhaal’ of je opdrachten niet meer in en wandelt gewoon naar het pijltje op je scherm om te schieten op wat beweegt of te drukken op de schakelaar die je er vindt.

Points for effort

Je doel tijdens je missies is om door de opdrachten heen te spelen en gaandeweg punten te scoren. Het verslaan van vijanden en dergelijke bezorgen je immers een zekere score en een bijdrage aan een multiplier bovenaan je scherm. Schade oplopen of geen vijanden tegenkomen doen deze vermenigvuldiger natuurlijk dalen waardoor je wel wordt aangezet om rond te zoeken naar vijanden. Ook hier kan je van zeggen dat het een goed idee is en een bijdrage verwachten aan gameplay, maar in de realiteit ga je met deze punten amper rekening houden. De uitkomst van deze score zal, op het einde van je missie, nochtans bepalen hoe je scoort in de vorm van een medaille.

Tijdens mijn gamesessies heb ik er echter voor gekozen om niet om te kijken naar deze score aangezien hij meer zorgt voor teleurstelling en frustratie. Een concreet voorbeeld dat me te binnen schiet, is een moment tijdens de tweede of derde missie wanneer je door de lucht wordt geslingerd van jump-platform naar jump-platform terwijl je enkele turrets rond je moet neerhalen. Het aantal keren dat ik hier ben gesneuveld, aangezien het missen van een platform je dood betekende, is niet meer te tellen. En op zich stoorde het mij slechts minimaal, tot ik zag dat bij elke keer ik dood ging punten kwijt raakte. We spelen dus een First Person Shooter, waarbij ik tussen platformen word gekatapulteerd en waarbij ik onlogisch veel moet bijsturen waar ik naartoe spring, maar moet tegelijk doelen rond mij raken. In een makke FPS past dit gewoon niet in het plaatje. Het is dan ook op deze plek dat ik de eerste keer op mijn console ben afgestapt om hardop te zeggen dat het even welletjes was geweest en hem uit te schakelen.

Let’s go online

Wel, hier zou ik bijna heel kort en bondig over kunnen zijn. Ik heb, tot op heden, nog geen online match kunnen spelen met het spel. “Kevin, wat een teleurstelling. Geef het toch eens een kans!” Wel, graag. Het enig probleem is echter dat ik gewoon geen spelers tegenkom tijdens mijn speelsessies. Speel ik op ongewone uren? Staat de game gewoon nog niet op de kaart? Ik durf te beweren dat beide vragen kunnen worden beantwoord met een simpele ‘neen’. De game bestaat momenteel, en vermoedelijk voor zowat zijn hele bestaan, uit een offline spelmode wegens gebrek aan online spelers. Ik wil hiermee niet zeggen dat mensen het geen kans mogen geven, alles behalve. De game heeft misschien meer te bieden met zijn online mogelijkheden. Ik heb ze simpelweg niet kunnen testen en kan ze bijgevolg niet bespreken.

Conclsie

NERF legends heeft het gewoon niet. En wat is ‘het’? Wel, eender wat. Buiten dat het spel de bestaande wapens mooi heeft geïntegreerd in een videospel heb ik weinig of niks aangenaams meegemaakt en dus te zeggen over het spel. Het grootste probleem met het spel blijft het inconsequent zijn tussen opzet en uitvoering. De game had moeten kiezen tussen een realistische vertegenwoordiging van NERF en zijn wapens of een futuristische game waarin de wapens leken op NERF wapens maar verder niks gemeen had. Ofwel zag je dus de pijltjes rond je hoofd vliegen, andere mensen met NERF wapens rondlopen en nam je deel aan een soort van vriendschappelijk toernooi, ofwel was je een futuristische soldaat en bestond je leven uit lazers, power-ups, dubbeljumps en vliegende platformen. Er is in de plaats gekozen voor een mengelmoes van deze 2 werelden waarin de speler zich verloren voelt en zich geen houding weet aan te nemen om het spel verder te spelen.

Good

  • NERF pistolen op je scherm

Bad

  • ongeloofwaardig qua setting, verhaal, opzet, uitvoering,...
  • gewoon geen leuke game
  • al de rest
3.5

Afgrijselijk

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password