Klonoa Phantasy Reverie Series

Klonoa Phantasy Reverie Series
Klonoa Phantasy Reverie Series

Nostalgie is toch een sterk iets. Van zodra ik de eerste trailer op een Nintendo Direct zag verschijnen van Klonoa Phantasy Reverie Series kreeg ik onmiddellijk weer flashbacks naar enkele leuke momenten uit mijn jeugd. Terecht of niet, dat wil ik absoluut ondervinden. Gaan jullie mee op deze nostalgische trip om te kijken of Klonoa de tand des tijds goed heeft weten te doorstaan?

Fantastic collection, almost…

Klonoa Phantasy Reverie Series bevat Klonoa: Door to Phantomile en Klonoa 2: Lunatea’s Veil. Voor fans van de reeks, waaronder ik mezelf ook wel tel, heb ik alvast minder goed nieuws. Er is immers buiten deze twee games niet veel te ontdekken. Zo miste ik wel wat fan service zaken zoals een art gallery, music player of dergelijke om deze collectie wat aan te dikken, losstaand van de ontbrekende en wat meer obscure GBA, WonderSwan en Klonoa volleybal games. Deze gebreken zijn echter geen dealbreaker, want de twee belangrijkste en leukste games zijn present! Laten we ze even een voor een bekijken.

Klonoa: Door To Phantomile

Zoals de titel doet vermoeden, speelt het spel zich af in Phantomile, een wereld die gevoed wordt door de dromen die de mensen ’s nachts hebben. Klonoa, een soort van katachtig wezen, droomt over een luchtschip dat crashed tegen een nabijgelegen berg. En wat blijkt nu? Datgene waar Klonoa over droomde, gebeurt plots echt. Klonoa en zijn vriendje Huepow, een geest die in een ring zit, gaan op onderzoek uit en ontdekken een duistere entiteit genaamd Ghadius, die op zoek is naar de “Moon pendant” zodat hij de Phantomile kan veranderen in een wereld vol nachtmerries. Tijd om hier een stokje voor te steken dus!

Het origineel verscheen in 1998 op de Europese markt voor de PS1, op een moment dat de meeste platformers hun tenen in de 3D wateren staken. Er was op dat moment een kleine keuze waar nieuwe platformers zich voor moesten stellen, een tweesprong waar aan de ene kant dus een 3D game de uitkomst was en aan de andere kant, waar hier ook voor gekozen werd, een 2.5D oplossing. De game werd al eens herwerkt en opnieuw uitgebracht op de Wii, en op die Wii versie is deze remaster gebaseerd. Visueel ziet het er allemaal erg leuk en schattig uit, de muziek is vrolijk maar wordt naarmate het einde van het spel ook wel dreigender waar nodig. Op het eerste zicht ziet het er als een ideale game uit voor jongere spelers.

Qua gameplay is het vrij simpel gehouden. Je kan rennen, springen, met je magie een “Wind bullet” afvuren waarmee je vijanden opblaast tot een ballon om zo naar andere obstakels te smijten of te gebruiken als platform voor een dubbele sprong te doen in de lucht en je kan nog even fladderen met je oren na een sprong om net nog die laatste afstand te overbruggen. Niet zo complex, maar naarmate je verder in het spel zit worden de sprongen en timing een stuk moeilijker waardoor deze game van een heel gemakkelijke kind-vriendelijke platformer naar een ware uitdaging gaat. Gelukkig heeft deze remaster wel gedacht aan een easy mode, waarin je oneindig levens krijgt en je “Wind bullets” een verder bereik hebben wat het ook weer iets makkelijker maakt.

Elk level bevat overigens 6 verborgen Phantomilians die je moet vinden om, eenmaal je ze allemaal in het spel gevonden hebt, een bonus level mee vrij te spelen. Verder zijn er nog kristallen te vinden die je een extra leven geven als je er 100 hebt verzameld. Op het overzicht van de levels staat er een score van hoeveel je er hebt van de aanwezig in het level, maar hier overal het maximum halen levert je, naast een gevoel van trots, niets op. Levels zijn overigens niet rechttoe rechtaan en zullen je al vrij snel de keuze geven langs welk pad je wil gaan. Meestal is er wel maar één pad dat naar het einde gaat, of komen twee paden weer samen op hetzelfde uit, met als enig verschil dat het ene wat moeilijker is dan het andere maar wel een verborgen Phantomilian of meer kristallen bevat. Op het einde van heel wat levels neem je het op tegen een, meestal zeer simpele, eindbaas. Deze momenten zijn de perfecte afwisseling van het gewoonlijke platforming gedeelte.

Klonoa 2: Lunatea’s Veil

De tweede game, die oorspronkelijk verscheen voor de PS2 in 2001, vindt ditmaal plaats in Lunatea. Deze wereld bestaat uit vijf koninkrijken: het koninkrijk van “kalmte”, La-Lakoosha, is een vredevolle plaats die in het noorden van Lunatea ligt en waar de “High Priestess” verblijft. Het koninkrijk van “vreugde”, Joliant, ligt in het zuiden en lijkt op een pretpark. Het koninkrijk van “tweedracht”, Volk, ligt in het westen en bevat metaalbewerkingsfabrieken. Het koninkrijk van “besluiteloosheid”, Mira-Mira, is afgelegen en heel het jaar lang bedekt onder een laag sneeuw. Tenslotte hebben we nog het koninkrijk van “droefheid”, Hyuponia, dat is afgescheiden van de rest omdat de mensen van Lunatea hun verdriet verdringen. In elk van deze gebieden is er een bel die het element van deze thematische locaties bevat.

Ons verhaal begint als Klonoa, alweer, lijkt te dromen dat iemand hem om hulp vraagt. Voor hij het goed en wel beseft, valt hij in water en verschijnt een schip boven hem, met daarin de luchtpiraten Leorina en Tat, die zijn ring willen stelen. Plots verschijnt een priesteres, die nog in de leer is, en diens sidekick om Klonoa te redden. Lolo en Popka vertellen Klonoa dat hij in Lunatea is, en dat hij met zijn ring de elementen uit de bellen moet gaan verzamelen om een groot gevaar te stoppen.

Visueel ziet deze game er, toch in deze remaster, gelijkend uit aan de vorige en ook zijn alle controls hetzelfde gebleven. Het voelt dus een beetje aan alsof je gewoon naadloos verder aan het spelen bent na het vorige avontuur. Ook zijn er dezelfde collectibles in de levels te vinden, alleen zijn het ditmaal 6 Lunateans die je zoekt in plaats van Phantomilians. Ze hebben wel destijds geprobeerd een extra gameplay element in te gooien, iets wat ook vrij typerend was voor die tijdsperiode, en dat zijn hover/snowboard levels. Deze geven ook een welkome afwisseling in gameplay. Ook zijn de eindbaasgevechten beter uitgewerkt en is het minder het voorgeprogrammeerde patroon afwachten tot het juiste moment, maar kan je zelf iets meer initiatief nemen.

Play together

Naast de eerder vermelde easy mode hebben ze ook de mogelijkheid toegevoegd om met een tweede speler te spelen. Deze co-op optie is echter enorm basic en is vooral bedoeld om jonge spelers te helpen, aangezien de tweede speler heel weinig kan doen. De tweede speler kan op een knop drukken om een extra sprong te activeren voor Klonoa. Dit kan zowel op de grond, als in de lucht waardoor hij iets meer hoogte kan bereiken. Combineer dit met de dubbele sprong en je kan zo echt een groot verschil maken in hoogte. Let er wel op, deze actie heeft een korte recharge tijd, dus je kan het niet spammen.

Conclusie

Het is altijd enorm fijn om games uit je jeugd opnieuw te beleven, zeker als ze er nog steeds zo goed uit zien. Dat beide games 2.5D platformers zijn heeft daar onwaarschijnlijk aan geholpen. Het waren destijds zeker niet de meest gemakkelijke games, ondanks hun kind-vriendelijke verschijning, en gelukkig hebben ze aan beide games een easy mode toegevoegd waardoor het toch wat toegankelijker is voor jongere spelers. Als je een liefhebber bent van platformers, dan zit je hier zeker goed. Ook al zal het zeker niet de langste ervaring zijn met zo een 5-6 uur per spel.

Wel mis ik nog wat andere titels uit de reeks, zoals voornamelijk de GBA titel die in mijn ogen ook een erg goede platformer game was. De WonderSwan games gaan voor de meeste mensen ook ongekend terrein zijn, en dit zou ook een leuke extra geweest zijn maar helaas. Echter is dit geen dealbreaker, en blijft deze collectie een absolute aanrader!

Good

  • Leuke en charmante visuals
  • Nog steeds enorm leuke platformers voor hun oorspronkelijk leeftijd
  • Mogelijkheid om als tweede speler jongere spelers te helpen

Bad

  • Geen extra's of meer obscuurdere games
  • Naarmate je verder gaat, is er een sterke stijging in moeilijkheidsgraad
7.9

Goed

Sinds het vroege Nintendo tijdperk wist Niels al dat hij een gamer was in hart en nieren. Zijn liefde voor games is enkel gegroeid, voornamelijk zijn grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de machtige pen in de andere speelt en laat hij zijn oordeel vallen over elke game die zijn pad kruist.

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password