King’s Bounty II

King’s Bounty II
King’s Bounty II

Bij sommige dingen wil je soms kort en bondig zijn om ze te omschrijven. Meestal omdat al je extra uitleg gewoon samen te vatten valt in een simpele samenvatting. Dit kan natuurlijk nog steeds alle kanten op gaan. Als je geneigd bent om iets samen te vatten als fantastisch of ongelooflijk weet je dat je goed zit, ook al heb je graag wat meer uitleg. Hetzelfde kan gezegd worden met het andere uiterste als rotslecht of iets dergelijks. Maar we hoeven niet noodzakelijk in uitersten te praten. Heb je soms niet de neiging om iets te omschrijven als standaard of middelmatig? Ja, soms wil je gewoon kort en bondig zijn omdat alle elementen je in die richting duwen en je ermee een volledig gebeuren hebt omschreven. Dus wat kan ik zeggen van King’s bounty 2? Bevinden we ons in een uiterste, zijn er veel woorden voor nodig of valt de game in totaliteit onder 1 noemer? We gaan het even uitspitten voor je.

Persoonlijk heb ik de prequel, ‘King’s Bounty’ nooit gespeeld. De game dateert al uit 1990, wat volgens sommigen de prehistorie is, en was vooral te spelen op de computers van die tijd. Er zijn door de jaren heen spin-offs geweest om de franchise in leven te houden, maar dit waren nooit volwaardige opvolgers. Nu, meer dan 30 jaar later, leek het wel tijd om te kiezen om een game de titel ‘King’s bounty 2’ te geven.

Wie van de 3

Om het spel te starten heb je de kans om te kiezen uit 3 personages. Deze hebben allemaal hun eigen talenten, vaardigheden en karakter waardoor je het spel al de eerste keer beïnvloed. Door deze keuze te maken heb je echter weinig of geen effect op het verhaal, enkel op de gevechten. Ieder personage heeft immers zijn eigen talenten en vaardigheden waarmee je, zoals wel vaker in games, je sterktes en zwaktes bepaald. De ene zal sterker zijn in magie terwijl de andere een geboren leider is en meer eenheden kan besturen. Wat dit allemaal wilt zeggen leg ik natuurlijk later uit.

Eender wie je kiest, of het nu Elisa, Katharina of Aivar is, je begint als een gevangene die bij de prins wordt geroepen. Na wat kennismaking en enkele eerste gevechten kom je er achter dat de reden van je opsluiting wel erg onnodig was. Tijdens een soort galafeest bij de koning verscheen een geheimzinnig en magisch figuur en wees jou aan als redder van het rijk van de naderende dreiging. Hierbij verdwijnt het geheimzinnig figuur gewoon opeens, zakt de koning in elkaar en wordt jij gearresteerd. Op zich een verhaal met potentieel, want wie houdt niet van de underdog die eigenlijk de redder van de wereld blijkt te zijn. Helaas blijkt al snel dat je personage, eender welk van de 3, voorzien is van een erg oppervlakkige persoonlijkheid, ondermaatse voice-acting en eigenlijk een banale presentatie is van je aanwezigheid in het spel.

Fight the ‘good’ fight

Je doel is, uiteraard, om de wereld te redden. Hiervoor ga je alle slechteriken te lijf, los je allerlei problemen op en bestudeer je de wereld rond je. De gevechten vinden plaats op delen van de kaart die onderverdeeld zijn in zeshoeken zoals een soort bordspel. Het spel gebruikt jouw personage als aanvoerder van maximaal 5 eenheden die je beurtelings bestuurd tijdens gevechten. Je hebt zelf niet echt aanvallen of zelfs mogelijkheden tot fysieke bijdrage, enkel de mogelijkheid om tijdens de beurt van je eenheden een magische aanval of scroll te activeren. Dit wil zeggen dat jij, als personage, eigenlijk zowat nutteloos staat te wachten langs het speelveld terwijl je teams van allerlei strijders en wezens bestuurd. Volgens een beurtrol, die afhankelijk is van de eenheid zijn stats, kun je je vechters zich laten verplaatsen en/of de tegenpartij laten aanvallen. Hier vind je al snel enkele klassieke rolverdelingen in terug zoals de boogschutters, ruiters, healers, ridders, enzovoort. Daarbij vind je het merendeel van deze eenheden ook terug in verschillende varianten. Zo heb je bijvoorbeeld de menselijke krijgers, ondoden, elven en mystieke wezens.

Al doende leer je ook dat de ene een zeker voor- of nadeel heeft als ze in gevecht raken met anderen. Hoewel je dit voor- of nadeel zult merken bepaalt het bitter weinig van je gameplay. Als je het spel met een minimaal inzicht en strategie aanpakt maken deze punten bijzonder weinig uit. Je hoeft hoogstens maar een eenheid te wisselen met een meer geschikte om te slagen in je gevecht. De gevechten zijn bedoelt om te dienen als strategisch element van het spel. Verloren eenheden moeten opnieuw ingehuurd, of eigenlijk gekocht, worden, verliezen hun vooruitgang in level enzoverder, wat resulteert in minder financiële winst, wat je vooruitgang in het spel bemoeilijkt. Het hele gevechtsysteem is nochtans samen te vatten als oppervlakkig en alles behalve indrukwekkend. Echte spannende gevechten heb ik eigenlijk nog niet ervaren en je afwezig personage en eigenlijk overbodige positie langs het veld is gewoon onnodig en bijna belachelijk. Daarbij zie je elk gevecht van ver aankomen en kun je onder elk gevecht uit door een simpele druk op een knop. Dit neemt de hele potentiële spanning en sensatie van het gevecht volledig weg en zorgt dat het verhaal en de quests nog flauwer aanvoelt.

Let my fighters grow

Je eenheden bestaan al gauw uit meerdere personen of wezens. Heb je in het begin 3 boogschutters als gezamenlijke eenheid, dan kun je hier na enkele gewonnen gevechten gegarandeerd een groepje van 4 van maken. Natuurlijk stijgen hierdoor hun stats en algemene meerwaarde en is dit iets om naar te streven. Uiteraard heeft dit ook een keerzijde, namelijk dat gevallen personen moeten worden vervangen op het einde van elk gevecht. Sneuvelen er van je 4 boogschutters dus 2 tijdens het gevecht, dan moet je geld uitgeven om deze te vervangen. Gelukkig blijft je eenheid wel zijn exp behouden aangezien ze als totale eenheid niet zijn gesneuveld. Doen ze dit wel, dan moet je met een volledig nieuwe eenheid beginnen, die je in een dorp of stad terug moet gaan kopen bij een handelaar.

Hoeveel personen er in je eenheid kunnen zitten hangt af van jouw ‘leadership’ saldo. Als je een vijfde boogschutter wil, dan moet je wat van dit saldo inruilen, samen met het nodige goud. De game vraagt je dus niet alleen om strategisch te zijn tijdens je gevechten, maar ook bewust om te gaan met je goud en leadership. In het begin dacht ik van elke handelaar, alle beschikbare eenheden te kunnen kopen en een ruim arsenaal aan krijgers ter beschikking te houden, maar dit is echt onmogelijk in het spel. Bewust omgaan met goud en zorgen voor minimale verliezen tijdens gevechten en maximale winst tijdens missies en verkenningstochten is de boodschap.

What’s that?

Het spel biedt je een open wereld aan. In deze wereld ontmoet je een hoop mensen die je regelmatig van quests voorzien. Dit doe je uiteraard voor de beloningen en exp. Jammer genoeg zijn de meeste personages die je ontmoet echt saai tot matig boeiend te noemen. Er zijn, jammer genoeg, weinig of geen memorabele quests in de game te vinden. Tijdens je verkenningstochten vind je kisten, dozen, zakken en meer op zowat elke locatie. Deze zitten vol met een hoop rommel, wat om de één of andere reden toch geld waard is. Je bent trouwens bijna verplicht om hier naar te blijven zoeken aangezien je anders al snel in financiële nood komt. De kans dat je hier echt iets bruikbaar in vindt is zo teleurstellend laag dat je het eigenlijk niet meer verwacht. Daarbij is, net zoals de combat, voice acting en verhaal, de wereld ook best matig te noemen. Hoewel de afwerking op het eerste zicht voldoende lijkt en er meer dan voldoende elementen in de wereld verwerkt zitten, stoot je al snel op storende elementen. Om maar wat voorbeelden te noemen: Vogels op je pad staan vaak enkele centimeters boven de grond in plaats van er op en vliegen met houterige bewegingen op wanneer je in de buurt komt. Wilde dieren zoals everzwijnen weten niet goed of ze van je moeten vluchten of niet en staan vaak onwennig te draaien en keren terwijl je bijna tegen ze aan schuurt, je paard weet met zichzelf geen blijf als je hem bij je roept en telesporteert zichzelf soms naar de gekste plaatsen op onmogelijke manieren…

Conclusie

De game is door en door middelmatig. De gevechten zijn best leuk maar dragen niet bij aan diepgang of spanning van het spel. De 3 personages zijn allemaal even ondermaats en zijn eigenlijk amper een meerwaarde in het spel zelf. Buiten je aanwezigheid in cutscenes heb je amper of geen aanwezigheid of belang in het spel. Animaties zijn houterig, je looptempo teleurstellend en storend traag en je paard voelt aan als een houten speelgoedpaard. De wereld voelt aan alsof hij vol ligt met rommel en prul en het verkopen ervan voelt gewoon ongeloofwaardig. Ik kan met moeite iets bedenken aan het spel wat niet gewoon middelmatig is. Het resultaat van dit alles is een luchtige, matige game waar je wel wat tijd in kunt spenderen.

Good

  • luchtige game

Bad

  • middelmatige combat
  • middelmatige animatie
  • middelmatige... bijna alles...
5.6

Middelmatig

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password