Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition

Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition
Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition

Grand Theft Auto is zo één van die reeksen waar ik het warm van krijg. Al vanaf het eerste deel, – toen nog met het top-down gezichtspunt- ben ik gecharmeerd geraakt door GTA. Alle delen heb ik telkens met veel plezier gespeeld, hierdoor heb ik ook de evolutie meegemaakt van de eerste 2D games, zoals GTA, GTA London, GTA2 tot en met de overschakeling naar de huidige 3D games. De games uit deze trilogie horen meteen ook tot enkele van mijn meest gespeelde games ooit. De nostalgische factor hierbij is dan meteen ook erg groot. Dit is trouwens niet enkel bij mij het geval. De meeste gamers die ondertussen tram 30 zijn gepasseerd hebben mooie herinneringen aan de GTA-games uit hun jongere jaren. Het waren voor die tijd dan ook geweldige games, hoe ze de tand des tijds hebben doorstaan kan je nu samen met ons ontdekken.

Ik herinner me de dag dat GTA III uitkwam op de Playstation 2 nog alsof het gisteren was. Als 16-jarige destijds had ik al best wat game-ervaring opgedaan, maar een game als GTA III was toen echt ongekend. Je had voordien wel de Driver games, maar die boden buiten wat rondrijden helemaal niet zoveel vrijheid zoals GTA dit wel deed. Hoewel de eerste GTA-games ook al wel zijn fans hadden, is het GTA-fenomeen pas echt losgebarsten bij deeltje 3. De reeks heeft ook eigenhandig gezorgd voor de populariteit van de sandbox games. Ook ik was als 16-jarige meteen hooked aan deze reeks. Elk vrij moment spendeerde ik aan GTA III wat ervoor zorgde dat ik de map en zijn geheimen al snel volledig kende, ook nu weet ik alles nog steeds te vinden. Hetzelfde geldt voor GTA Vice City, wat een jaartje later uitkwam. Deze is me dankzij de verbeterde verhaal vertelling en gameplay en de machtige 80’s muziek het best bijgebleven. Twee jaar daarna kwam het legendarische GTA San Andreas uit, een deel die de populariteit van GTA nog vele malen groter maakte, en waar een heel groot deel van de oudere fans met pretlichtjes in de ogen aan terug denken.

Grand Theft Auto III

GTA III is de oudste titel uit deze collectie, en de game laat toch wel een beetje zijn leeftijd voelen. Je merkt dat je een 20 jaar oude game speelt. Het verhaal is nog niet zo uitgebreid gebracht, de missies zijn nogal kort en simpel en het voelt allemaal wat verouderd aan. Desondanks is het zonder twijfel nog steeds leuk om deze titel te herspelen. Zeker uit een nostalgisch standpunt is het weer genieten geblazen. Ik voelde me meteen weer een 16-jarige jongen die een geweldig leuke nieuwe game in zijn handen heeft. Je merkt ondanks zijn leeftijd meteen dat deze in zijn tijd echt een pareltje was. Zelfs in 2001 had men erg veel details erin weten te stoppen.

Naar hedendaagse standaarden is de game wat magertjes, maar wat was het toen toch geweldig. Je moet je echter wel even over de leeftijd en de beperkingen van toen kunnen heenzetten. Lukt je dat, dan zul je zeker genieten om deze game opnieuw te beleven. Voor de gamers onder ons die in de tijd van de originele release nog in de pampers zaten, of diegene waar er toen nog lang geen sprake van was, zullen hier iets minder van kunnen genieten. Voor hen voelt de game zonder twijfel echt wel te verouderd aan. Kan je jezelf hier toch over zetten, dan is dit een zeer mooie introductie tot deze trilogie.

Dankzij de leeftijd van de game en het feit dat dit de minst populaire game uit deze trilogie is, heeft GTA III merkbaar wat minder liefde gekregen van ontwikkelaar Grove Street Games. Er is wel een merkbare verbetering te zien op het gebied van graphics vergeleken met het origineel, al lijkt me dat niet moeilijk te zijn, gezien deze uit de beginperiode van de PlayStation 2 afstamt. De wagens zijn mooi verbeterd, en ook de modellen van de personages zijn goed opgepoetst. Echter zijn er wat technische details die een beetje afgeraffeld aanvoelen. In deze game zie je bijvoorbeeld geen steek voor je ogen wanneer het begint te regenen. Het betreft hier niet doorzichtige regen die bijna op sneeuw lijkt, waardoor je niet erg ver voor je uit kan kijken, en dus maar al te vaak ergens opknalt als je rijdt dankzij het slechte zicht. Dit is iets wat niet het geval was in de originele game, dus hier is men toch wel even de mist mee ingegaan.

Een ander probleem is dat de personages en de game vaak te donker ogen. Ik heb zelf in de game het contrast helemaal omlaag moeten halen om de gezichten van de personages duidelijk te kunnen zien, en details in de omgeving op te kunnen merken. Opnieuw een vreemd iets, want dit had men tijdens de ontwikkeling toch makkelijk kunnen ontdekken en oplossen. Het voelt hierdoor een beetje aan als een luie remaster die nogal snel is afgeraffeld om zo snel mogelijk te kunnen werken aan Vice City en San Andreas. Gelukkig maakt dit de game niet onspeelbaar, maar het zijn toch enkele minpuntjes die best hard opvallen. Gelukkig ziet de game er verder goed uit, zeker op vlak van omgevingen. Verder draait deze game op Xbox Series X lekker vlot aan 60 fps en dit in 4k.

Grand Theft Auto Vice City

De jaren 80, wat een geweldige tijd was dat toch. Felle opvallende kleurtjes, geweldige muziek, en de periode waarin GTA Vice City afspeelt. Je merkt meteen dat je hier in een ander sfeertje terecht bent gekomen. Talrijke fluo roze neon verlichting en andere fluo kleurtjes spatten hier meteen van je scherm. GTA VC verruilt het donkere grauwe Liberty City uit GTA III met zonnige en tropische Vice City.

Tijdens de eerste stapjes in deze nieuwe stad word je meteen begroet door de geweldige muziek uit deze periode, waardoor het meteen lijkt alsof je weer in de jaren 80 bent aanbeland. Rockstar games had hiermee onmiddellijk een geweldige toon gezet toen deze game uitkwam, en ook nu nog werkt deze sfeer en setting perfect. Je wordt meteen vrolijk wanneer je de eerste meters verkent van Vice City.

Deze remaster vind ik persoonlijk beter uitgevoerd dan die van GTA III. Geen problemen met de regen hier of te donkere scenes zoals dat in GTA III wel het geval is. Het enige dat mij hier stoort, is dat het hoofdpersonage, Tommy Vercetti absoluut niet meer op zichzelf lijkt. Hij lijkt veel dikker te zijn in deze remaster, en ook zijn gezicht ziet er helemaal anders aan. Het lijkt plots wel een heel ander personage te zijn. Gelukkig is zijn stem nog te herkennen anders zou ik bijna denken dat je plots met iemand anders speelt.

Verder heb ik weinig aan te merken aan deze remaster. Hij speelt fijn, loopt opnieuw vlot aan 60 fps op 4K en de gameplay is na al die jaren nog steeds erg leuk. Alle karakter modellen (behalve Tommy dan) zijn opgewaardeerd en zien er geweldig ook, net zoals de voertuigen die nu ook mooie reflecties hebben gekregen. Verder beschikt deze remaster ook over alle verbeteringen die de andere titels uit deze trilogie hebben gekregen. Dus ook hier heb je de moderne weapon wheel beschikbaar en de moderne besturing.

Grand Theft Auto San Andreas

GTA San Andreas ziet er, van de drie titels, het beste uit en lijkt de meeste liefde te hebben gekregen van de ontwikkelaar. Al moet ik ook hier toegeven dat het contrast niet volledig klopt, ook deze keer heb ik deze lager moeten zetten omdat anders de personages en omgevingen te donker weergegeven worden, waardoor je bijvoorbeeld hun gezichten niet goed meer kan zien. Verder is deze remaster best goed aangepakt, alle wagens en modellen zien er mooi uit en de belichting is net als in de andere games fel verbeterd tegenover het origineel.

Hoewel delen van Grand Theft Auto: San Andreas er prachtig uit kunnen zien in deze Definitive Edition, zorgen de grotere draw distance en het ontbreken van mist ervoor dat de map minder charme heeft dan in het verleden. De mist diende destijds om de spelwereld groter en indrukwekkender te laten lijken dan hij in werkelijkheid was. Zonder die mist voelt San Andreas kleiner aan dan je je deze map herinnert. Zeker wanneer je bijvoorbeeld met een vliegtuig hoog vliegt, voelt de map plots zeer klein aan, want doordat je nu erg ver kan kijken en dankzij het gebrek aan mist kan je zo plots de volledige map vanuit de lucht zien. Wat helaas het gevoel van een grote staat met drie grote steden teniet doet. Verder is het wel de game die het minst verouderd aanvoelt, en welke ik het meest kan aanraden aan gamers die deze titels destijds nooit gespeeld hebben.

Verbeteringen

Wat alle games gemeen hebben zijn de verbeteringen die zijn toegevoegd aan deze Definitive Edition. Het richtsysteem is onder de schop gegaan, waardoor vuurgevechten beter aanvoelen dan in het origineel. De minimap is bijgewerkt waardoor je nu zelf routes kunt instellen, wat het navigeren makkelijker maakt. Wat ik persoonlijk ook een leuke optie vind, is dat je voortaan een missie onmiddellijk kan herstarten wanneer je deze faalt. In de originele games moest je weer opnieuw naar de opdracht gever rijden waardoor je kostbare tijd verloor. Verder hebben alle games een volledig nieuw belichtingssysteem met onder andere verbeterde schaduwen en reflecties, wat zeer duidelijk te zien is aan de wagens die je tegenkomt. Ook zitten er nu veel meer details in bomen en struiken waardoor de wereld er realistischer uitziet.

Conclusie

Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition is een leuke collectie om de drie PlayStation 2 klassiekers te herbeleven. Echter is het helaas ook een collectie die niet zonder enkele fouten is. Het merendeel van de collectie is goed, maar het feit dat het contrast niet altijd even goed is, en je deze zelf nog even moet instellen om te zorgen dat je de personages goed ziet, is een vreemd foutje dat de ontwikkelaar schijnbaar over het hoofd heeft gezien en wat vermeden had kunnen worden door deze trilogie wat beter te testen en checken op details. Ook de regen die ervoor zorgt dat je in GTA III amper wat kan zien is wat mij betreft een vreemde misser.

Desondanks heb ik veel plezier beleeft aan het herbeleven van deze klassiekers. Hier en daar merk en voel je wel dat het hier om oudere games gaat, zelfs met de verbeteringen die zijn toegevoegd. Hierdoor lijkt de Definitive Edition meer iets te zijn voor oudere fans die deze titels uit nostalgische redenen willen herspelen. Gamers die deze titels destijds nooit gespeeld hebben kunnen teleurgesteld zijn door wat deze games te bieden hebben. Je ziet hier natuurlijk de evolutie en afkomst van de serie in terug, maar verwacht uiteraard geen game die speelt zoals GTA IV en GTA V.

Good

  • Mooie belichting
  • Stabiele framerate
  • Nog even leuk als 20 jaar geleden

Bad

  • Niet alle redesigns van de personages zijn even goed gelukt
  • De sfeer is door de remaster hier en daar wat verloren gegaan
  • Enkele kleine technische fouten
7

Goed

Jimmy "Verjim" is een gedreven gamer, met Tekken als zijn all-time favoriet. Aangevoerd door alle beschikbare soorten koffie, speelt hij elke game op zijn pad en zorgt ervoor dat zijn lezers precies weten waar games in uitblinken of net mis lopen. Overdag is hij actief bezig met fotografie, maar wanneer de schaduw valt, zal de pen van deze oprichter en hoofdredacteur genadeloos inkt doen vloeien

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password