G.I. Joe: Operation Blackout

G.I. Joe: Operation Blackout
G.I. Joe: Operation Blackout

G.I. Joe zal voor velen wel bekend in de oren klinken. Is het niet door de TV-serie uit de jaren 80 of de comics door de jaren heen, dan zal het wel van de gelijknamige films zijn van enkele jaren geleden. De ene viel ongetwijfeld al wat meer in smaak dan de andere maar dit is slechts een kwestie van smaak en persoonlijke interesse. Persoonlijk heb ik de serie nooit gezien en was ik niet gek onder de indruk van de films. Het originele concept ken ik echter wel en spreekt me nochtans wel aan. In mijn jeugdjaren waren helden zoals Rambo en andere “badass soldiers” immers DE helden om naar op te kijken. Ik heb me daarom met plezier opgegeven voor G.I. Joe’s recentste game. Maar heb ik daarom plezier gehad aan de game?

In de originele franchise is G.I.Joe een echte Amerikaanse topsoldaat. Het concept gaat over een team van experts, elk met een eigen specialisatie en talent. Elk teamlid is in topvorm, de beste in zijn vak en uit op het beschermen of redden van de wereld. De tegenhanger van dit team is de beruchte organisatie van doorslechte superschurken genaamd ‘Cobra’. Zij bestaan evenzeer uit gespecialiseerde en talentvolle personen maar zijn, zoals dat zo vaak gaat, de overduidelijke tegenbeelden van ons heldenteam. In de game spelen we als beide teams om door het verhaal te schieten.

Yo Joe!

We spelen deze third-person shooter dus in de setting van de originele cartoon show, niet de films. Doorheen het verhaal leren we de originele personages kennen van zowel team G.I.Joe als Cobra. Doorheen de story mode, die trouwens relatief kort is, wissel je regelmatig van standpunt en team om het verhaal volledig te kunnen volgen. Het verhaal komt erg vlot op gang en toont hoe Cobra een meesterlijk plan opstart dat de Joe’s wereldwijd uit hun basissen werkt en een monopolie creëert op werkende technologie. Ze hebben immers een manier gevonden om wereldwijd apparatuur te saboteren en onbruikbaar te maken. Uiteraard laten de Joe’s het hier niet bij en starten ze een tegenoffensief. Laat het dus maar over aan een set supersoldaten om de wereld, en dus vooral Amerika, te redden dankzij spierkracht, massa’s wapens en volharding. Dit alles krijgt vorm in een comic-book stijl in zowel gameplay als cutscenes. Zelfs als leek van de franchise herken ik enkele personages en hun kleurrijk assortiment en uitdossing. Het doet me altijd plezier om te zien dat een game moeite doet om trouw te blijven aan het origineel concept en vormgeving in plaats van een franchise te gebruiken, of misbruiken, in de hoop succes te slaan uit zijn populariteit of fanbase.

Knowing is half the battle

Wat moet je dus weten over deze game? Wel, qua sfeer scoort de game naar mijn gevoel wel goed. Ik ben nogal gevoelig voor een correcte behandeling van nostalgie en dat doet deze game duidelijk goed. Helaas voelt het voor mij zo’n beetje als het enige positieve punt van deze game. Deze third-person shooter brengt niets speciaals met zich mee qua gameplay of plezier. De game is bijna ‘basic’ te noemen op alle vlakken. Voor iedere missie heb je de kans om, verhaal getrouw, je personage te kiezen dat zijn eigen wapens, move en special ability heeft maar hier stopt zowat alles wat de game aanbiedt. De mogelijkheden, manoeuvres en gameplay voelen erg repetitief aan en bovendien eigenlijk totaal niet vlot. Zelfs na het wisselen van controller, ik dacht dat het daar aan lag, en het aanpassen van de sensibiliteit van de controles bleef ik vloeken en voelde alles houterig en gewrongen aan. Op zich zou dit nog kunnen bijdragen aan een zekere uitdaging als je toch op wat vaardigheden en tactische uitvoeringen kon terugvallen. De game is echter een standaard “run and gun” game die je, buiten de mogelijkheid om te hurken om tegen een muur te zitten, je weinig anders laat doen. Ja, ik had het over die special ability die je eens in de zoveel tijd kunt uitvoeren. Soms is dit een aanval, soms een power up, dit moet je uitzoeken en verkennen per personage. De ene zal aangenaam en nuttig aanvoelen terwijl ik bij anderen mij afvraag wat ik ermee hoor te bereiken. Dit hangt een beetje af van je speelstijl, maar zelfs als je objectief kijkt moet je toegeven dat de abilities niet erg veel toevoegen aan gameplay. Ze schenken je wel het gevoel dat je gekozen personage wat impact heeft op je gameplay, zeker aangezien ieder personage persoonlijke stats heeft die je snelheid, leven en verdediging beïnvloeden, maar aangezien het houterige en oppervlakkige merkbaar is bij alle personages haalt het uiteindelijk teleurstellend weinig uit. Zelfs de speciale momenten en acties, zoals het bemannen van een gun turret, voertuig en dergelijke spelen houterig en voelen geremd aan.

Extra’s from the 80’s

De game biedt je meer dan alleen de campaign, maar ook dit is niet bepaald indrukwekkend te noemen. Zo bestaat de multiplayer optie, buiten de co-op campaign, enkel uit een offline aanbod van 2-2 battles. Je hebt de keuze uit de gekende gamemodes Deathmatch, Assault, Capture the Flag en King of the Hill. Op zich heb ik geen probleem met het gebrek aan online mogelijkheden maar door de rode draad van basic opties en gameplay voelt dit eens zo meer als een pijnlijk tekort.

Wat dan weer wel een leuke toevoeging is, is de mogelijkheid om extra’s te ontgrendelen en te vinden in de game. Zo kun je alle wapens voorzien van skins, voor alle personages alternatieve kostuums vrij spelen, play modifiers ontgrendelen en een museum aan informatie en comic art verzamelen. In welke mate dat dit voldoening geeft en je motiveert om verder te spelen moet je als speler natuurlijk zelf bepalen.

Conclusie

Deze game zal fans wel aanspreken. De mogelijkheid om met iconische helden en schurken te spelen is, jammer genoeg, echter zowat alles wat de game te bieden heeft. Als deze game was uitgekomen op een eerdere generatie van console met dezelfde visuals en opties, was hij waarschijnlijk matig of goed onthaald. In deze tijd, en met alle voorgangers van games die zoveel meer te bieden hebben en veelzijdiger uit de hoek komen, schiet deze game echter zwaar te kort.

Good

  • mooi aanbod aan extra's vrij te spelen

Bad

  • houterige, oppervlakkige gameplay
  • game biedt gewoon weinig aan
4.5

Slecht

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password