Final Fantasy XVI

Final Fantasy XVI
Final Fantasy XVI
Release Datum:Genre:, Platform:Ontwikkelaar:, Uitgever:Getest op:

Confession time: ik heb vooraleer ik aan Final Fantasy XVI begon geen enkele trailer gezien en geen enkel bericht gelezen. Ik ben er dus met andere woorden volledig blind in gegaan, maar niet zonder hoge verwachtingen want het is tenslotte een Final Fantasy game. Spoiler alert, ik werd gewoonweg omver geblazen door de game. Final Fantasy XV had zijn toffe momenten, maar was over het algemeen iets te grootschalig en deed op vlak van verhaal heel wat vreemde beslissingen zoals een stuk verhaal in een film verwerken waardoor je, als je de film niet gezien had, heel wat informatie miste. Daarnaast werd heel wat achtergrondinformatie over je personages uiteindelijk pas in latere DLC ingevuld. Maar we zijn hier niet om Final Fantasy XV opnieuw te bespreken, tijd om in het avontuur van Clive te duiken!

A tale of Fire versus Fire

Ons verhaal speelt zich af in een ver land dat de naam Valisthea draagt. Dit land is gezegend door het licht van de “Mothercrystals”, maar helaas ook verwikkeld in een zware oorlog. Deze wereld kent ook 3 verschillende soorten mensen: de “normale” mensen die net zoals wij zijn en niet beschikken over speciale gaven, de “Bearers” die “vervloekt” zijn met de gave om magie te kunnen gebruiken en de “Dominants”, die de kracht over Eikons (de Summons van deze game) beschikken en hierin kunnen transformeren. Helaas worden Bearers als het vuil van de straat bekeken en dienen ze meestal als slaven tot ze volledig opgebrand zijn en geen nut meer hebben, terwijl de (meeste) Dominants een hoog aanzien genieten.

We beginnen ons verhaal midden in een veldslag tussen twee naties, waar we de Eikons Shiva en Titan het tegen elkaar zien opnemen terwijl we “Wyvern” en zijn team volgen. Het duurt niet lang of we krijgen een flashback naar zo een dertien jaar geleden, waar we Clive en zijn broer Joshua zien. We komen al snel te weten dat Joshua de “Dominant of Fire” is en de Eikon Phoenix onder zijn controle heeft. Clive is echter een Bearer, en functioneert als “Shield” voor zijn broer. Hij kan daarbij wel Eikonic Feats gebruiken dankzij de “Blessing of the Phoenix”.

Tijdens een nacht, na een feestelijke avond, wordt het kasteel aangevallen waarbij heel wat soldaten worden afgeslacht terwijl Joshua en Clive proberen te ontsnappen. Op een gegeven moment verliest Joshua de controle over zijn Eikon krachten en transformeert hij in Phoenix, maar hij blijkt niet de enige aanwezige Dominant te zijn. Sterker nog, er blijkt nog een Dominant of Fire te zijn die Ifrit onder zijn of haar commando heeft, iets wat normaal niet zou kunnen want er is normaal gesproken maar één Dominant per element. Phoenix en Ifrit raken verwikkeld in een episch gevecht, maar Phoenix (nu ja, eigenlijk Joshua dus) blijkt niet opgewassen te zijn tegen Ifrit. Ifrit vernietigd Phoenix en vermoordt daarmee Joshua, iets wat Clive spijtig genoeg ook ziet gebeuren. Verscheurd door wat er gebeurd is, is hij uit op wraak en op zoek naar de andere Dominant of Fire, degene die zijn broer vermoord heeft. We springen terug dertien jaar verder, naar “Wyvern” die uiteraard onze Clive blijkt te zijn.

Game of Fantasies

Het verhaal geeft heel wat “Game of Thrones” vibes af en draait er zijn hand ook niet voor om, om personages, al dan niet gruwelijk, te laten sterven, en dit vaak voor onze ogen. Iets wat we niet echt gewoon zijn van Final Fantasy games. Meer dan enkel de gruwelijkere toon, is het vooral de algemene fantasy setting en de nadruk op politieke wrevels die mij vaak aan Game of Thrones doen denken, of toch de eerste seizoenen toen de show nog écht goed was. Personages vloeken ook regelmatig en de hoeveelheid bloed en geweld dat bij momenten getoond wordt, geeft aan dat deze game een veel duistere toon heeft dan zijn voorgangers, hoewel er in de meeste Final Fantasy wel wat zware thema’s te vinden zijn. Iets wat ik absoluut kan smaken! Het verhaal van Clive die op zoek gaat naar de moordenaar van zijn broer is slechts een klein onderdeel van een veel groter en enorm aangrijpend en interessant verhaal. Door ook een grote focus op de Eikons te leggen, krijgen we ook geregeld enorm spectaculaire gevechten te zien en mogen we deze vaak ook zelf spelen, zoals het gevecht tussen Phoenix en Ifrit waar ik het eerder al over had.

Dat Final Fantasy XVI er grafisch fantastisch uitziet, moet ik je niet meer vertellen denk ik, de screenshots die je in deze review ziet spreken immers voor zichzelf, maar op het scherm is het gewoonweg een streling voor het oog. De wereld waar we in spelen ziet er ook strak uit en er is ook best wat moeite gestoken in de vele details in de omgevingen. Vermoedelijk heeft het er ook wel wat mee te maken dat het merendeel van het spel lineair opgebouwd is, en er maar beperkte grote open gebieden zijn. Storend was dit helemaal niet, want er zijn al genoeg games met gigantische open werelden waar vaak details wat minder goed uitgewerkt zijn. Op vlak van muziek zitten we alweer met een ijzersterke soundtrack voorzien door Masayoshi Soken, die de uitstekende soundtrack van Final Fantasy XIV (en uitbreidingen) reeds op zijn palmares heeft. Geen Nobuo Uematsu dus deze keer. Over de voice-acting kan ik trouwens ook enkel positief spreken, vooral van de Engelse was ik aangenaam verrast. Er was ook een stem bij die ik onmiddellijk herkende, maar niet kon plaatsen. Na een snelle Google search kwam ik er achter dat Cid ingesproken is door Ralph Ineson, een acteur die ik vooral kende uit Game of Thrones!

Story focused

Maar goed, een game is uiteraard meer dan prachtige visuals en een interessant verhaal, ook de gameplay is een erg belangrijk factor. Vooraleer we echter ook maar iets kunnen doen in het spel, moeten we eerst enkele settings instellen. De gekende settings zijn allemaal aanwezig, zoals de taal van de tekst, taal van de voice-over, of je subtitles wilt of niet en meer. Een opvallende keuze is dat je kan kiezen tussen “Graphics” en “Framerate” om te bepalen waar je voorkeur ligt op vlak van performance. Persoonlijk koos ik voor de “Framerate” optie, nadat ik de “Graphics” al getest had en merkte weinig verschil op grafisch vlak, maar de actie was wel een pak vloeiender met de stabielere framerate. Een andere interessante keuze die je daarna moet maken, is waar je focus ligt op vlak van gameplay. Hier kan je kiezen tussen Story focused en Action focused, waar je bij Story focused het spel begint met enkele accessoires die de gameplay versimpelen zoals automatisch aanvallen ontwijken en complexere combo’s maken. Deze keuze is vooral voor nieuwkomers in actie games of voor spelers die vooral de focus willen leggen op het verhaal.

Eikonic powers are the best

Tijdens de flashback naar Clive zijn jeugd leren we de eerste kneepjes van de gameplay in een tutorial gevecht. Zo leer je gebruik maken van Clive’s Eikonic Feats zoals de Phoenix Shift waarmee je snel de afstand kan overbruggen naar een vijand. Gaandeweg zal je nog wel heel wat extra Eikonic krachten vrijspelen en kunnen upgraden dankzij een overzichtelijke skill tree. De punten die je hier voor nodig hebt, verdien je door gevechten te winnen. De skill tree heeft ook een functie om je punten automatisch te verdelen in een zo optimaal mogelijke manier. Verder kan Clive items gebruiken, zoals potions, die je kan toekennen aan enkele van de pijltjestoetsen. Het linker pijltje kan je gebruiken om van de items snelkoppeling te wisselen naar die van Torgal, je hond, waardoor je commando’s kan geven om vijanden aan te vallen of om je te healen. Geregeld zal je ook bijgestaan worden door NPC’s die je helpen, maar je zal enkel Clive kunnen besturen en met hem vechten.

Gevechten verlopen real-time en hebben wat weg van een hack and slash game waar je combo’s kan maken door gewoon aan te vallen, te ontwijken, magie te gebruiken en je Eikonic krachten. Als je eenmaal meerdere Eikonic krachten hebt, worden de combo mogelijkheden alleen maar groter, waardoor je echt wel heel indrukwekkende gevechten kan krijgen. De combo’s helpen je ook om een vijand in de “Stagger” status te krijgen, een terugkerend element dat in Final Fantasy XIII werd geïntroduceerd, waardoor deze tijdelijk niets kan doen en je kan losgaan met je aanvallen. Gedurende deze tijd doen je aanvallen ook steeds meer schade. Als je wat verder in het spel zit, krijg je ook nog enkele extra balkjes onder je levensbalk. Deze dienen om je Limit Break te activeren, maar daar kan ik niet meer over uit de doeken doen zonder spoilers te geven.

Af en toe krijg je ook een groter beest of een boss monster om mee af te rekenen. Hier is het uiteraard belangrijk om stevige combo’s tegen ze uit te voeren en ze in de “stagger” status te krijgen, maar op specifieke momenten, wanneer het levensbalkje een bepaalde waarde passeert, kan je ook heel wat extra schade uitdelen door Cinematic Strikes en Cinematic Evasions uit te voeren. Dit zijn quick time events zoals we ze kennen uit de God of War games en heel wat anderen uit het actiegenre. Gelukkig worden ze niet overdreven vaak gebruikt, en zijn ze interessant om naar te kijken. Het zorgt er ook voor dat deze boss encounters niet uitmonden in een “spam de aanvalsknop” marathon waar je je concentratie bij verliest.

Lineair with a hint of freedom

Ik heb ondertussen al enkele keren laten vallen dat de game vrij lineair is. De meeste gebieden zijn vrij klein te noemen, en tussen de gebieden in kom je op de wereldkaart terecht waarop je je locaties kan kiezen. Vaak zijn er ook heel wat gebieden niet toegankelijk, afhankelijk van je punt in het verhaal, en valt er niet zo heel veel te doen of te zien op de verschillende locaties. Echter zijn er wel heel wat side quests en speciale, sterkere, monsters waarop je kan jagen naast heel wat goed verstopte schatkisten die je kan vinden. Het is echter mogelijk om veel van deze zaken over te slaan en ze op een later moment niet meer te kunnen doen. Gelukkig is er de “Arete Stone”, waar je bepaalde segmenten uit het verhaal opnieuw kan spelen. Dit kan je in verschillende modi, waarvan sommige je uitdagen om een zo hoog mogelijke score te behalen, terwijl andere je met je huidige uitrusting en level terug laten gaan om dat stuk verhaal opnieuw te beleven en ook om gemiste zaken alsnog te ontdekken. Dit is een zeer interessante toevoeging, vooral ook omdat je zowat op elk moment hier gebruik van kan maken.

Naast de “Arete Stone” zijn er nog enkele interessante personages te vinden in de hideout die als centrale hub dient tijdens je avontuur. Zo is er het “Hunt Board” waar je hints kan krijgen naar de speciale en sterkere monsters, de “The Patron’s Whisper” waar je items krijgt als je genoeg “renown” hebt verzameld door side quests te voltooien, “The Thousand Tomes” waar je heel wat informatie en lore kan terugvinden over zowat alles uit de game en enkele shops en een smidse om je wapens te upgraden met materialen die je hebt verzameld. Mogelijks ben ik nog wel wat zaken vergeten te vermelden, maar de game zit zo boordevol content en meer dan genoeg om je urenlang mee bezig te houden dat ik steeds het gevoel heb nog zaken over het hoofd te hebben gezien. Het lineaire aspect remt de game dus niet af, en de game biedt nog voldoende mogelijkheden aan spelers die op het gemak de omgevingen willen uitkammen en geeft nog wat extra zaken te doen vooraleer spelers de draad weer oppikken met het verhaal.

Conclusie

Een van de grote vragen die ik mij stelde tijdens het spelen van Final Fantasy XVI was: “vind ik het erg dat ze hier gekozen hebben voor een lineair, verhaal gedreven en actievolle Final Fantasy?”. Uiteraard is het antwoord hierop voluit “nee”, zeker in het huidige landschap waar de meeste games een gigantische open world ervaring geven waar je letterlijk verloren kan lopen. En ook daar is niets mis mee, absoluut niet, maar sinds ik papa ben geworden merk ik dat mijn vrije tijd nog een stukje minder is geworden. De zeldzamere momenten dat ik dan kan gamen, ben ik enorm blij dat ik in een korte sessie het gevoel heb om heel wat progressie te boeken. Final Fantasy XVI laat er ook geen gras over groeien, en het verhaal gaat vlot vooruit en is voorzien van heel wat actie, maar bevat ook emotionele momenten en best wat plot twists en spannende ontwikkelingen.

Grafisch is dit een van de beste games van het moment en op vlak van gameplay kan er zeker en vast ook niet geklaagd worden. Voor nieuwkomers of spelers die vooral van het verhaal willen genieten zonder afgeremd te worden door de diepgaande en actievolle combat, kunnen er voor kiezen om met de Story Focused gameplay aan de slag te gaan. Voor zij die wel de actie verkiezen, verwacht je maar aan flitsende en actievolle combat die je concentratie zal vergen. Welke vorm je ook kiest, met Final Fantasy XVI heb je een meesterwerk in je handen.

Good

  • Grafisch een pareltje
  • Interessant en matuur verhaal met grote focus op de gigantische Eikons
  • Vlotte en diepgaande combat
  • Je kan de hond, Torgal, aaien!

Bad

  • De overwegend lineaire setup kan voor sommige spelers minder interessant zijn
9.9

Fantastisch

Sinds het vroege Nintendo tijdperk wist Niels al dat hij een gamer was in hart en nieren. Zijn liefde voor games is enkel gegroeid, voornamelijk zijn grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de machtige pen in de andere speelt en laat hij zijn oordeel vallen over elke game die zijn pad kruist.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password