Edge of Eternity

Edge of Eternity
Edge of Eternity
Release Datum:Genre:, Platform:, , , , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Het heeft even geduurd voor JRPG’s echt populair werden in Europa, maar sinds eind jaren 90 zijn ze niet meer weg te denken uit het gaming landschap. Destijds kregen we maar af en toe een game uit het genre voor de kiezen. Vaak werd niet eens de moeite genomen om een JRPG te vertalen en hier uit te brengen. Gelukkig is dat niet meer het geval en kunnen ook wij genieten van de meeste games uit dit genre. Dit komt omdat het genre de laatste jaren erg populair geworden is en enorm veel fans heeft gekregen. 

Midgar Studios, het team achter Edge of Eternity, bestaat uit een groepje van fans uit Frankrijk, die besloten om zelf een JRPG in elkaar te steken. Natuurlijk rijst dan meteen de vraag of je een game die zo ontwikkeld is een JRPG mag noemen, gezien de term letterlijk staat voor Japanese Role-Playing Games. Zelf zou ik de game eerder een ode noemen aan het genre, en dat bedoel ik alleen maar positief, want het is wat mij betreft een zeer geslaagde ode. Midgar Studios is een klein team bestaande uit een team met 13 gepassioneerde ontwikkelaars, die de game ontwikkeld hebben met een beperkt budget. Dit maakt het resultaat wat mij betreft des te meer indrukwekkend, want Edge of Eternity moet zeker niet onderdoen voor andere games uit het genre.

Edge Of Eternity is een JRPG die zeer duidelijk inspiratie haalt bij andere JRPG’s en vooral dan bij genregenoten uit de jaren 90. Dit dan wel met hun eigen visie en moderniseringen waardoor de game toch een eigen look & feel weet te brengen.

Aliens en een pandemie

Edge of Eternity speelt zich af in Heryon, een middeleeuwse wereld die wordt aangevallen door een hoogtechnologisch buitenaards invasieleger, de Archelites. Deze aliens laten een afschuwelijke plaag, bekend als de Corrosion, op de inwoners van Heryon los. De Corrosion verandert iedereen die is geïnfecteerd geraakt langzaam in monsters. De game volgt een soldaat genaamd Daryon, die deserteert van de frontlinies nadat hij te horen krijgt dat zijn moeder besmet is geraakt. Dit komt hij te weten via een brief van zijn zus, Selene. Ze is een priesteres die vermoedt dat ze een manier heeft ontdekt om de ziekte te genezen. Hierdoor wil hij haar zo snel mogelijk vergezellen op een gevaarlijke reis om deze dodelijke plaag te stoppen, hun moeder te redden en met een beetje geluk meteen ook de rest van de wereld.

Daryon en Selene zorgen voor enkele erg leuke momenten en gesprekken want ze sparen elkaar niet en delen elkaar de ene vocale steek na de andere uit. Het voelt meteen erg natuurlijk aan, en het klinkt echt alsof beide personages jaren als broer en zus opgegroeid zijn, knap werk van de stemacteurs. Gelukkig zijn het twee leuke personages, want het zal een tijdje duren voor je andere partyleden ontmoet. Na een goede 15u te spelen ben je nog steeds het avontuur met twee aan het beleven. Natuurlijk kan het sneller als je de side quests links laat liggen, maar je wil natuurlijk toch op je sterkste zijn en lekker levelen.

Na vele uren komen Daryon en Selene eindelijk nieuwe partyleden tegen, elk met zijn of haar eigen unieke mogelijkheden. Daryon is met name een dual handed zwaard gebruiker, die zijn wapen kan infusen met elementen om ook zo magic damage te veroorzaken, Selene is dan weer de klassieke mage. Fallon gebruikt dan weer vuurwapens die ze moet herladen nadat ze al haar munitie aan vaardigheden heeft verbruikt. Ysoris kan zijn expertise met machines gebruiken om systemen te hacken. En dan is er tot slot nog Theia, een construct dat voortdurend moet aanvallen om energie op te bouwen om vaardigheden te bekrachtigen. Personages beschikken ook over een ultieme vaardigheid, zoals een limitbreak, om vijanden veel schade toe te brengen.

Let’s Battle

Het gevechtsysteem is een mengelmoesje geïnspireerd door verschillende RPG games. Edge of Eternity is een Turn-based RPG met een ATB systeem vergelijkbaar met Final Fantasy VII. Tijdens het gevecht heb je naast je HP en Mp balkje ook een time balkje, dat bepaald wanneer jij jou move kan doen. De gevechten vinden plaats op een honingraat grid, waarin je jouw personage strategisch in zes verschillende richtingen kan laten plaatsen. Hierdoor kan je er voor zorgen dat een personage de vijand in de rug kan aanvallen om zo meer schade te veroorzaken. Jezelf verplaatsen kost, net als een aanval of magie gebruiken, een beurt, dus hou er rekening mee dat je na jezelf te verplaatsen niet meteen kan aanvallen in dezelfde beurt. Wanneer je een magische aanval wil gebruiken zal deze eerst moeten laden in het timebalkje. Echter kan dit verijdeld worden doordat een vijand je aanvalt, waardoor je deze magische aanval echt opnieuw zult moeten aanduiden en moet opladen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor je vijanden, ook hun magische aanvallen kan je tegenhouden door ze tijdig aan te vallen met je wapen.

Op de grid kunnen verschillende tactische objecten staan. Hier kunnen bijvoorbeeld kristallen staan die je meer health, mana of aanvalskracht geven. Het is dus van strategisch belang om je personages zo te plaatsen dat ze hiervan kunnen profiteren. Dit terwijl je tegelijkertijd verhinderd dat de vijand hier gebruik van kan maken, want ook je tegenstanders kunnen hier gebruik van maken. Naast deze buffs kan je ook valstrikken tegenkomen op de grid, of giftige planten tot zelfs kanonnen en ballista’s die je kan gebruiken om je vijand te bestoken.

Levelen gebeurt zoals je gewent bent van RPG-games. Na elk gevecht krijg je XP om uiteindelijk in level te stijgen. Gaandeweg kan je nieuwe armor kopen of zelf maken met loot uit gevechten. Ook wapens kan je zelf maken en upgraden via kristallen. Wanneer je er een kristal op zet zullen bepaalde stats stijgen en zul je naargelang het kristal ook nieuwe aanvallen leren. Het doet een beetje denken aan het materia systeem uit Final Fantasy VII, hetzij dan misschien een beetje minder uitgebreid, maar zeker niet minder leuk erdoor.

Al bij al is het een leuk gevechtssysteem met genoeg ruimte om tactisch te spelen. Toch zijn er echter enkele kleine irritaties die het speelplezier soms wat in de weg kunnen zitten. Zo heeft de grid waarop de gevechten plaatsvinden toch enkele nadelen. Doordat jij en de vijanden af en toe van positie wisselen, worden gevechten soms nodeloos verlengt. Dit is gelukkig tegen te gaan doordat er de optie is om gevechten in een versneld tempo te laten afspelen, maar als je het op de normale manier wil spelen kan er hierdoor wel eens wat sleur in de gevechten komen.

Ook magie kan soms voor wat frustratie zorgen. Af en toe kan je een sterke magische aanval aangaan, die op meerdere vijanden zal terechtkomen die net op hetzelfde stukje van de grid staan. Echter doordat je aanval zal moeten laden hebben deze ondertussen de kans om zichzelf te verplaatsen waardoor het meer dan eens zal voorvallen dat je uiteindelijk maar 1 vijand kan raken, of erger, geen enkele vijand. Dit zorgt ervoor dat je je mana punten gewoonweg verspilt, waardoor je minder geneigd zal zijn om deze sterke aanvallen te gebruiken. Zeker het feit dat je hier weinig zelf aan kan doen zorgt af en toe voor wat frustratie.

Een ander punt van frustratie is de willekeurige moeilijkheidspieken die af en toe voorvallen. Het valt meermaals voor dat je elke vijand makkelijk in de pan hakt, om 5 minuten later enkel vijanden tegen te komen die je kunnen one-shotten of overwelmen met zoveel aanwezige vijanden in het gevecht waardoor deze je doden nog voor je aan je beurt kan komen. Hierdoor zul je af en toe onverwacht gaan moeten grinden, wat de vlotheid uit het verhaal haalt en het tempo van het spel verlaagt. Op zich is er natuurlijk niets mis met grinden, maar dit gebeurt niet gaandeweg terwijl je de wereld verkent, zeker niet omdat veel van de makkelijkere vijanden die je net voor dit punt tegenkomt weinig XP geven.

Heryon

Af en toe merk je dat Edge of Eternity ontwikkeld is door een klein indie team. De graphics zijn niet meteen de mooiste, maar lelijk zijn ze ook zeker niet. Met de beperkte middelen die het team tot hun beschikking heeft hebben ze toch een erg mooie en interessante wereld weten op te bouwen. De verschillende monsters zien er helaas wel wat generiek uit en na een tijdje merk je dat je vooral reskins van eerdere vijanden tegenkomt. Het is een beetje jammer, maar gelukkig veranderd dat niets aan de gameplay. Er is een grote semi-open wereld om te verkennen, maar het verkennen hiervan houdt niet lang de interesse vast. Deze gebieden zal je voor de beschikbare side-quests moeten verkennen, maar veel verder dan dood x-aantal monsters van dat type, of verzamel x-aantal keer een bepaald item gaan ze nooit. Hierdoor heb ik na verloop van tijd de meeste side-quests laten liggen. Veel meer dan wat extra XP, geld en af en toe een leuk item leverden deze niet op.

Verder lijkt het ook dat iemand wel heel veel kisten is verloren in deze wereld, want je kan geen 10 meter stappen of je komt alweer een nieuwe kist tegen. Het is natuurlijk leuk om “verborgen” kisten te vinden en daaruit wat items te halen, maar wanneer je er zoveel tegenkomt als in deze game, gaat het speciale en het verrassingselement er wel vanaf.

Wat me ook erg opviel, is hoe Europees de game aanvoelt. De ontwikkelaars zetten naar eigen zeggen hier een JRPG neer, daarin zijn ze tot op bepaalde hoogte ook zeker in geslaagd. Maar toch voel je aan de sfeer en interacties van de personages dat de game is ontwikkeld door mensen met een andere cultuur. En in alle eerlijkheid voelt dit, als JRPG-fan zijnde, zeer verfrissend aan. De interactie van de personages voelt hierdoor voor ons veel natuurlijker en echter aan omdat deze wel degelijk reageren op een manier zoals wij dit gewend zijn. Ze houden zich ook geen blad voor de mond, waardoor ze af en toe lekker harde steken naar elkaar toe gooien in hun conversaties. Deze voelen hierdoor wat mij betreft wat echter aan dan in de Japanse games, wat voor mij er althans voor zorgde dat de personages net iets sneller vertrouwd aanvoelden voor mij. De manier hoe de personages met elkaar spreken zal zeker niet voor iedereen zijn, maar zelf vond ik het zonder twijfel verfrissend.

Conclusie

Edge of Eternity is zeker niet de beste (J)RPG op de markt, maar het is zeker een erg leuke game geworden. De game kent een interessante wereld met dito verhaal met enkele mooie omgevingen. Hoewel de graphics niet meteen de meest indrukwekkende zijn, is het feit dat deze game door zo een klein team ontwikkeld is wel erg indrukwekkend. Je voelt de passie die in dit project gegaan is van het scherm spatten, waardoor je ondanks enkele tekortkomingen toch snel in de wereld van Edge of Eternity wordt gezogen. Ik ben dankzij deze game erg benieuwd naar wat Midgar Studios in de toekomst ons nog gaat brengen. Ik hoop oprecht dat deze game een groot succes gaat worden, en dat deze studio hierdoor met een groot budget aan de slag kan voor een volgende RPG. Want dan ga je volgens mij een eerste geduchte Europese concurrent voor Final Fantasy krijgen.

Good

  • Interessante wereld en verhaal
  • Geslaagd Turn-based gevechtssyteem
  • Prachtige soundtrack

Bad

  • Houterige animaties
  • Random pieken van de moeilijkheidsgraad
7.8

Goed

Jimmy "Verjim" is een gedreven gamer, met Tekken als zijn all-time favoriet. Aangevoerd door alle beschikbare soorten koffie, speelt hij elke game op zijn pad en zorgt ervoor dat zijn lezers precies weten waar games in uitblinken of net mis lopen. Overdag is hij actief bezig met fotografie, maar wanneer de schaduw valt, zal de pen van deze oprichter en hoofdredacteur genadeloos inkt doen vloeien

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password