Disintegration

Disintegration
Disintegration
Release Datum:Genre:, Platform:, , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Het team achter Disintegration, V1 Interactive, werd opgericht door ene Marcus Lehto. Hij stond mee aan de basis van de Halo reeks. Een reeks die meteen een schot in de roos zou blijken. Of hij, jaren later, met deze game daar ook zou in slagen is de hamvraag van deze review.

Sci-fi Shooter en RTS hutsepot

Dat er nog een vleugje Halo te bespeuren valt viel me overigens meteen op. Niet enkel de robots en personages in harnas deden me er aan denken maar ook de rots-en natuuromgevingen voelden wat Halo aan. Althans in het begin. Want al vrij snel zou het doek vallen over deze game. Nochtans ben ik altijd te vinden voor een real-time strategy game. Iets minder dan weer voor science fiction-achtige shooters. Ik heb het liever wat realistischer. Maar vermits consoles niet uitpuilen van RTS games stelde ik m’n verwachtingen vooral daar op in.

Gravcycle

Je speelt als Romer Shoal, een Gravcycle piloot die met behulp van enkele outlaws de vijand onder leiding van Black Shuck de kop moet indrukken. De Gravcycle is een soort futuristische zweefvlieger van waaruit je manschappen aanstuurt en zelf ook op de vijand kan knallen. Die Gravcycle laat zich, zeker in het begin, allesbehalve makkelijk bedienen. Een reden daarvoor lijkt me dat je zo gedwongen wordt om het tactische aspect van de game te gebruiken.

R(o)TS(lecht)

Oké, ik geef het toe, de titel is al niet bijster knap gevonden maar waarom zou ik moeite doen als de game dat voor mij ook niet doet. Het RTS gedeelte bestaat erin dat je je manschappen vijanden kan laten aanduiden die ze moeten aanvallen. Je kan ze opdrachten laten uitvoeren die vaak niets meer zijn dan, doe die kooi open of activeer een health station. Ook hebben elk van je outlaws hun eigen specifieke specialiteit. Zo heb je bijvoorbeeld slo-mo skills, kleinschalige bombardementen, granaataanvallen… Maar vermits je alles moet doen met de klunzige besturing van de Gravcycle is ook het uitdelen van orders vaak een hit or miss. En het feit dat de AI van je teamleden ook al ondermaats is helpt helemaal niet.

Pop-up spelwereld

Hoe hard de game ook probeert om een verhaal te boetseren, het boeit me nooit. Deels omdat de personages geen persoonlijkheid hebben waarmee je enige affectie mee kan opbouwen maar ook omdat de spelwereld waarin het verhaal zich afspeelt dermate lukraak is dat er van enige geloofwaardigheid echt niks meer overeind blijft.
Ik schets even een Disintegration map voor jullie… Wat denk je van rotsen, wat gras, wat bomen, een verlaten huis met een graansilo, wat nietszeggende obstakels en vijanden die van overal spawnen alsof ze als groenten uit de grond schieten? En dat zou je dan strategisch moeten benaderen? Geen denken aan. Van strategie is er in de hele campagne geen moment sprake. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik de klus geklaard heb met een slimme aanpak ontstaan in mijn eigenste geniale brein.

De helft van m’n brein was na een drietal uur overigens al lang op mentale vakantie vertrokken omdat ze het voor bekeken hield wat deze game betreft. De andere helft ploeterde zich, als onderdeel van deze plichtsbewuste redacteur, verder door het spel. De game bepaalt ook voor jou met welke Gravcycle en met welke outlaws je op missie vertrekt dus ook daar is van enige strategische keuze geen spoor. Je kan nog wel challenges proberen voltooien waarmee je dan upgrades kan uitvoeren aan de vaardigheden van je outlaws. Helaas is dan voor de gamer die zich niet door de hele game dient te ploeteren het kalf al lang verdronken en ligt dit spel al lang in een vergeethoekje.

Beeld en klank

Ik gaf het al even aan maar grafisch is dit spel echt ondermaats. Niet dat een goed spel enkel op goeie graphics steunt uiteraard. Maar grafisch is het zo saai, ongeinspireerd, kleurloos en lukraak knip- en plakwerk dat je bijna zou vergeten dat we aan het einde zitten van een generatie consoles die al heel wat mooie plaatjes heeft voortgebracht. Ook de audio is al even bedroevend. Enkel de cutscenes waren soms nog van enig niveau maar wie maalt daar nu nog om?

Multiplayer

In het multiplayergedeelte kom je lotgenoten tegen die, net als jij de single player proberen te ontvluchten. En hoe raar ook. Het spel voelt hier ietsje leuker aan. Hier tref je drie game modes aan. Retrieval, zone control en collector. Ook hier geen vernieuwende, grensverleggende speltypen. Een soort capture and hold, dogtag matches en capture the flag varianten. Je zit ook nu aan het roer van een Gravcycle en stuur je een klein troepje manschappen aan.
Het is gewoon iets leuker tegen andere spelers ook al zijn de servers eerder dunbevolkt.

Conclusie

Een goeie RTS game laat de speler tactisch nadenken over hoe hij z’n aanvallen plant of verdedigingen opzet. In Disintegration is daar in de verste verte niets van te bespeuren. Ook de FPS mechanics zijn zo pover dat ook daar weinig vreugde uit te halen valt. Overgiet dit geheel nog met een sausje van een ongeïnspireerde, kleurloze, grafisch povere spelwereld op een bedje van bedroevende audio en je kan een traantje wegpinken dat je je zuurverdiende centjes aan deze game hebt weggegeven. Het spel probeerde een geslaagde mix te zijn van twee genres en het is niet eens geslaagd in een van de twee apart.

Bad

  • Grafisch ondermaats en ongeïnspireerd
  • RTS onderdeel is onbestaande
  • FPS mechanics zijn zeer pover
3.5

Afgrijselijk

Robin is een overlevende dinosaurus uit het pixeltijdperk maar heeft z'n natuurlijke habitat door de jaren heen moeiteloos omgezet naar het huidige gamelandschap. Singleplayer games blijven een belangrijk onderdeel van z'n voedingsgewoonte en hij peuzelt graag als dessert virtuele mensen op in first person shooters of sportspellen.

Lost Password