Deadly Premonition 2: A Blessing in Disguise

Deadly Premonition 2: A Blessing in Disguise
Deadly Premonition 2: A Blessing in Disguise

Af en toe stuit je eens op een game die helemaal anders is dan wat je gewoon bent. Dan heb ik het niet zozeer over een ander genre, wel over de inhoud van het spel. Enkele jaren geleden ontdekte ik zo per toeval Deadly Premonition. Zijn er hier toevallig fans van de serie Twin Peaks? Want het is te zien dat er veel inspiratie daar gehaald werd voor deze game en het universum waarin het zich afspeelt. Ik heb destijds genoten van deze game, maar de port die we vorig jaar kregen zorgde er voor dat ik het spel eindelijk helemaal uitspeelde. Mede dankzij de aanpassingen om de gameplay wat moderner doen aan te voelen. De afgelopen dagen heb ik mij op het vervolg, Deadly Premonition 2: A Blessing in Disguise, gestort en zit ik met mixed feelings. Waarom dat is, en of deze game daadwerkelijk een “blessing in disguise” is kom je hier te weten.

She’ll think you’re a psycho. Don’t want that, do we Zach?

Ik waarschuw je alvast, deze survival-horror game is zeker niet voor iedereen weggelegd. Niet enkel vanwege het verhaal of de manier waarop het gebracht wordt, maar wel door de visuele presentatie er van. Mocht je bij het opstarten denken dat je een port van een verouderde PS3 game dan zou ik je geen ongelijk geven. Het geheel wordt vrij ruw gepresenteerd en oogt enorm gedateerd. Kan je hierover heen kijken en de charme er van inzien, dan valt het al bij al nog wel mee. Om eerlijk te zijn voegt het op dat vlak zelfs toe aan de beleving en opent het bijna een portaal naar een nostalgisch verleden.

Heb je de voorgaande Deadly Premonition nooit gespeeld? Geen probleem, deze game is eigenlijk zowel een proloog als een vervolg en je krijgt alle informatie gaandeweg die je nodig hebt. “Hoe kan een game nu zowel een proloog als vervolg zijn?” hoor ik je al vragen. Wel, je volgt in de huidige tijd de agenten Davis en Jones in hun nieuwe onderzoek naar een nieuw moordmysterie dat zich voordeed in “Le Carré”. Hiervoor gaan ze een voormalig FBI-agent, Francis Zach Morgan, aan de tand voelen omdat hij vroeger ook een gelijkaardige zaak wist op te lossen daar. En zo springen we naar de proloog, waar we met agent Francis York Morgan spelen die jou als speler op een bizarre manier mee in het spel betrekt en je lijkt aan te spreken met “Zach”. Hoe de vork juist in de steel zit, laat ik je zelf uitzoeken uiteraard.

In dit verhaal zal je dus heel wat absurde scenario’s meemaken, zoals een skelet man die je orakels vertelt om je op weg te helpen en portalen naar een andere wereld waar wezens uit je ergste nachtmerrie je opwachten. Het verhaal is hier absoluut de drijvende kracht en is vrij diepgaand en serieus, terwijl we tussendoor ons per skateboard verplaatsen. Met andere woorden, er is ook voldoende ruimte voor humor, heel wat pop-culture referenties en een wat meer gelaten sfeer. Iets waar de muziek vaak in meegaat, als het niet dreigend of angstaanjagend afwezig is. Wat betreft de voice-acting zit je ook wel goed. Neem het alvast van me aan, je komt hier misschien initieel voor de gameplay, maar de enige reden om door te zetten is toch wel het verhaal.

There’s a proper procedure for everything. Right, Zach?

Je hoort het al, ik ben niet zo lovend over de gameplay. Dit heeft natuurlijk zo zijn redenen, want voor een spel dat effectief in deze tijden ontwikkeld is verwacht je toch bepaalde zaken. Laten we alvast de olifant in de kamer benoemen, de performance. Lange laadtijden met een laadscherm dat soms zelfs er genoeg van heeft en schijnbaar blijft hangen, framedrops van zodra je de relatief lege straten van Le Carré ingaat en slowdowns en input lag waardoor je soms je controller (of Switch) het liefst van al gewoon langs je neer legt om iets anders te spelen.

Wat ook een vrij storend element is, is de tijd in het spel. De tijd gaat tergend traag voorbij en zo duurt elke in-game seconde wel 10 seconden in het echte leven. Het tegenovergestelde van hoe het in de meeste games gaat dus. Niets zo vervelend om te moeten wachten tot je eindelijk verder kan met een missie want blijkbaar kan je enkel tussen 6 en 8u een bepaalde plek bezoeken terwijl het ondertussen net 8u30 is. Gelukkig zijn er manieren om de tijd sneller voorbij te doen gaan. Door een sigaret te roken, te kamperen of ergens in een hotel te gaan slapen. Goed toch? Uiteraard, was het niet dat je character daarna erg hongerig is. En staat je character op wanneer er nergens iets open is om te ontbijten en je slechts een lekstok hebt om je honger te stillen, dan kan je al gauw heel wat levenspunten verliezen. Je leest het goed, eenmaal je character razende honger heeft zullen je levenspunten stilaan naar beneden tellen. Naast time-management moet je dus ook daar op letten. Maar je moet er ook op letten dat je kostuum op tijd naar de wasserette gestuurd wordt, want rondlopen in vuile kleren heeft ook een negatieve invloed op je character.

Did you see that Zach? Clear as a crisp, spring morning.

Ok, ok… Ik ben misschien een beetje te hard op bepaalde punten van de gameplay. Maar op deze punten loop je helaas constant tegen aan. Niet dat je er niet rondom kunt werken met items, maar het blijft toch een heel gedoe. Toch zijn er ook wat positieve zaken te bespreken, zoals de grote hoeveelheid aan minigames waaronder bowling en kaatsen met stenen op een rivier. Wat ook erg tof is, is de combat en het upgrade systeem van je character. In de gewone wereld gebruik je een geweer met niet-dodelijke ammunitie, maar in de andere wereld achter de portalen verandert je hele arm in een wapen waarmee je energie kan afvuren op enge wezens. De combat leunt erg hard aan tegen deze van games zoals de Resident Evil en Silent Hill games op PS1. Helaas ook met de soepelheid van voorgaande titels, maar toch doet het wat het moet doen.

Je kan aan voodoo spiegels, eenmaal je dit unlocked hebt in de voodoo winkel, kralen hangen. Deze kralen zijn je upgrades waardoor je meer energie, levenspunten, … hebt. Maar ook voor je wapens zodat deze meer kogels in de kamer hebben of meer schade aanrichten. Een groot deel van de minpunten, zoals het op tijd moeten eten en dergelijke, kan je een beetje verhelpen door op een goede manier om te springen met deze upgrades. Op deze manier is het dus goed mogelijk om de gameplay wat meer te kunnen tolereren zodat je je kan focussen op hetgeen de moeite is.

Conclusie

Deadly Premonition 2: A Blessing in Disguise is dus zeker een game die niet voor iedereen is weggelegd. Als je aan dit avontuur begint met de wetenschap dat je niet hier bent voor de gameplay, maar puur voor het verhaal, dan krijg je alsnog een geweldige ervaring waar je niet teleurgesteld van zal zijn. De vraag is natuurlijk of je het kan opbrengen om met al deze technische gebreken te leven in dit spel waar je toch gemakkelijk een 20-tal uur aan zal besteden.

Good

  • Interessant verhaal
  • Twin Peaks gevoel

Bad

  • Performance issues
  • Outdated gameplay mechanics
  • Weinig interessants buiten het verhaal
5.7

Middelmatig

Sinds het vroege Nintendo tijdperk wist Niels al dat hij een gamer was in hart en nieren. Zijn liefde voor games is enkel gegroeid, voornamelijk zijn grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de machtige pen in de andere speelt en laat hij zijn oordeel vallen over elke game die zijn pad kruist.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password