Alex Kidd in Miracle World DX

Alex Kidd in Miracle World DX
Alex Kidd in Miracle World DX
Release Datum:Genre:Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Er was eens… het 8-bit tijdsperk. De tijd was simpeler, de gamers waren met zoveel minder tevreden. De marktleiders in de gaming wereld waren Nintendo, met hun Nintendo Entertainment System, en Sega, met hun Master System. Beide hebben ondertussen nog steeds hun fans die, met hun eigen redenen, verklaren waarom hun console beter was, of zelfs is, dan de andere. Ik ga hier de grote verschillen niet uit de doeken doen, dus laten we onze focus houden op de mascottes. Ongetwijfeld denkt nu iedereen aan Mario bij Nintendo en denken er velen aan Sonic bij Sega, maar daar moet ik jullie dan op corrigeren. De originele mascotte voor Sega was geen blauwe egel maar een blank mannetje genaamd Alex Kidd. Wist iedereen dit? Nee, dat dacht ik al.

Alex Kidd leerden we kennen dankzij de game ‘Alex Kidd in Miracle world’. Deze stond trouwens geïnstalleerd op de Sega Master System 2. De game is en blijft een klassieker met zijn sterke en minder aantrekkelijke kanten waar een hoop nostalgische charme aan vast hangt. Nu de remake er eindelijk is kunnen we eens kijken of er is gekozen om de game van ruwe diamant om te toveren tot blinkend juweel of net niet.

Time for a hamburger

Alex Kidd in Miracle world volgde de avonturen van… inderdaad, Alex Kidd. Hij is een student gevechtsport die op een quest is om zijn volk te redden van de onderdrukking van Janken. Alex ontdekt tijdens het spel dat hij een verloren prins van Radaxian is en dat hij zijn vader en broer, en daarmee ineens ook het koninkrijk, kan redden. Dit kan natuurlijk niet zonder slag of stoot en moet je eerst een reeks handlangers verslaan. Als student gevechtsport ben je gelukkig in staat om wat rake klappen uit te delen en werk je je door grote en kleine vijanden ter land, ter zee en in de lucht. Gaandeweg kom je wat items, voertuigen en andere hulpmiddelen tegen die je op commando, en meestal maar eenmalig, kan gebruiken. Om je level uit te spelen moet je het halen tot de heerlijke snack die ergens op het einde op je staat te wachten. Je krijgt de kans om hier wat in te kiezen, maar de meeste onder ons zullen gewend zijn dat er een heerlijke hamburger klaar staat voor onze goede vriend Alex.

HD en 8-bit

De game trakteert je op een ongewone mix van moderne en oude technologie. Door een enkele knop in te drukken, op eender welk moment tijdens je gameplay, wissel je van moderne visuals en afwerking naar de originele 8 bit vormgeving en terug. De ene vol kleur, achtergrond- en voorgrondelementen en dynamische vijanden en bewegingen, de andere in oude 8-bit glorie met een blanke achtergrond en originele vormgeving. Ook de soundtrack is grotendeels tot in het HD-tijdperk gekomen. Onthoud dat de originele Alex Kidd niet veel liedjes aanbood waardoor er nu wat nieuwe liedjes zijn geïntroduceerd. Op zich een leuke meerwaarde voor de game, maar geen grote opvallendheid of troef.

Wrong with the old, wrong with the new

Ik wil bij deze even hard en duidelijk zijn. Er was indertijd redelijk veel mis met Alex Kidd in Miracle World. Dit is best uitgebreid te bespreken en betreft zowel eentonige gameplay, verwaarloosbare audio, als een level design dat wisselde tussen onfair moeilijk en lukraak succes. Bij de remake is er gekozen om zo trouw mogelijk te blijven aan het origineel design en lay-out met enkele toevoegingen. Een enthousiaste gamer zou nu hopen op het wegwerken van bestaande kinderziektes en onaangenaamheden maar helaas is dit niet volledig geslaagd. Er zijn wat levels toegevoegd maar deze zijn niet altijd een meerwaarde en voelen eigenlijk aan als de oude levels. Dit klinkt misschien als een succes aangezien het zou aansluiten bij het origineel. Helaas bedoel ik hiermee dat het level weinig variatie biedt in vergelijking met bestaande levels, niets nieuws aan de man brengt en simpelweg geen meerwaarde is tot het geheel. Natuurlijk zullen nieuwe gamers niet merken wat de originele levels zijn en welke de nieuwe, maar nostalgische gamers zullen niet vaak meerwaarde erkennen in de toegevoegde elementen.

Daarbij blijft de gameplay in zijn kern veel te  simpel en saai. Dit, in combinatie met het totaal onfair gevoel van het spel, dat voortkomt uit wankele hitboxen, onlogisch verloop van de boss battles en gedateerde level design zorgt ervoor dat er al een heel onaangename conclusie aan staat te komen. Gelukkig bezit de game de optie om oneindig levens te hebben en zo de levels en puzzels te leren kennen in plaats van regelmatige game overs op je scherm te zien. Vooral de regelmatige game overs tijdens de spelletjes ‘blad-steen-schaar’ dragen bij tot het immens onfair gevoel.

Als laatste kan ik nog iets kwijt over de extra opties die vrijkomen na het uitspelen van story mode. Classic mode en Boss rush zijn amper of geen meerwaarde en bieden eigenlijk niets aan de gamer die meer wilt halen uit dit spel. Classic mode klinkt als de originele versie, maar laat me gewoon even samenvatten: Dit is het duidelijk niet. Geen idee waarom deze game optie, die inderdaad gewoon opnieuw het spel is, is toegevoegd. Boss Rush doet dan wel weer wat het beloofd maar is, ook weer opnieuw, totaal nutteloos aangezien je eigenlijk een reeks boss battles aangaat met een terugkerende vorm van ‘blad-steen-schaar’ tegen een boss. Kan iemand me alstublieft uitleggen wie hier achter vroeg en met welke reden?

Conclusie

Ik heb het van meerdere mensen gehoord en ik kan het persoonlijk niet beter verwoorden: Dit is een, grotendeels, mooie remake van een slechte game. Helaas heeft de remake weinig of geen verbeteringen aan de man gebracht. Ik denk dat de game meer baat zou hebben gehad aan een volledige reboot in plaats van een remake. Alex Kidd heeft nog steeds fans, en dit is zeker terecht, maar enkel de echte nostalgische fans zullen genieten van deze titel en hoe het resultaat aanvoelt. Het vloeiend wisselen tussen de moderne en oude versie is een tof idee dat erg aangenaam tot uitwerking komt. De nieuwe modes die zijn toegevoegd zijn dan weer echter weinig of geen meerwaarde. Eigenlijk is dit een game geworden die ik niemand zou aanraden terwijl ik, als trip down memory lane, wel gerust mijn Master System terug zou opstarten om de oude versie te spelen en te vloeken op al zijn gebreken en problemen.

Good

  • trip down memory lane
  • vlot wisselen tussen oud en nieuw

Bad

  • blijft een eentonige en te vaak onfaire game
  • al de rest
5.2

Middelmatig

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Lost Password