Yomawari: The Long Night Collection

Yomawari: The Long Night Collection
Yomawari: The Long Night Collection

Ik ben nog maar net terug van Japan, en Halloween is ook juist de hoek om, dus ik kon mij geen beter moment bedenken om een Japanse horror game te reviewen! Yomawari: The Long Night Collection is een verzameling van 2 survival horror games waarin je telkens als klein meisje in enkele donkere straten van Japan moet zien te overleven terwijl geesten je proberen te grijpen. Nippon-Ichi kennende gaan dit dus mooi uitziende games zijn, met een erg twisted visie op het verhaal. Zaklampen aan? Tijd om op verkenning te gaan!

Dit is iets wat je 's nachts toch niet tegen het lijf wil lopen...

Dit is iets wat je ’s nachts toch niet tegen het lijf wil lopen…

Fear of the dark

Beide Yomawari games zijn al een tijdje verkrijgbaar voor andere systemen, namelijk de PSVita, PS4 en Steam. De eerste game zag het daglicht in oktober 2016 (de Japanse markt zag het echter al een jaar eerder) en het vervolg op 24 oktober 2017. Het principe, en merendeels van de mechanics, zijn voor beide games ook hetzelfde. Dit is op zich niet slecht, want de main story van beide games zijn niet zo heel erg lang waardoor je blij bent dat je na de eerste game nog een tweede voor de kiezen hebt. Wil je echter alles ontdekken, dan zal je wel wat langer zoet zijn met beide. Grafisch gezien zijn de twee games prachtig. Alles ziet er zeer duister uit, maar dankzij de lichtinvallen zie je de pracht van deze creepy wereld doorschijnen. Het vervolg ziet er nog mooier en gedetailleerder uit dan het origineel, en heeft ook meer variatie in de geesten. De geesten zien er ook veel angstaanjagender uit tegenover de geesten uit de voorganger. Op gebied van muziek valt er weinig te vertellen. Er speelt namelijk niet echt muziek, je moet het hebben van omgevingsgeluiden zoals het zoemen van een bijna kapotte lamp, de voetstappen van je heldin en je hartslag. Deze laatste gaat sneller slaan als je in de buurt van geesten komt, dus wen maar aan het geluid van een snel kloppend hart.

Verstoppen in de bosjes helpt blijkbaar om te ontsnappen aan geesten.

Verstoppen in de bosjes helpt blijkbaar om te ontsnappen aan geesten.

In beide games heb je een klein meisje onder de knoppen, die gemakkelijk te besturen is met de linker stick. Je hebt een paar opties zoals het gebruiken van items, lopen (zolang je vitaliteitsmeter niet leeg is), op de tippen van je tenen lopen en je zaklamp bewegen met de rechter stick. Vrij simpel, toch? De items die je kan gebruiken variëren van stenen die je kan gooien, lucifers die je ergens heen kan gooien om een lichtbron te maken op die plek en nog enkele andere items. Je zaklamp is echter je grootste troef, want de meeste geesten die ronddwalen zijn enkel zichtbaar wanneer er licht op hun valt. Hoe kan je je verdedigen? Wel… eigenlijk niet. Je bent tenslotte een klein meisje met een zaklamp. Maar dat wil niet zeggen dat je daarom helemaal hulpeloos bent. Je kan sommige geesten om de tuin leiden door een steen te gooien in een andere richting of je kan jezelf verbergen achter bepaalde bosjes en borden, maar gewoon lopen voor je leven lukt meestal ook wel. Elke geest heeft ook andere patronen en manieren waarop ze reageren, zo zijn er geesten die je nooit aanvallen tenzij je er tegen aan loopt. Je hebt ook geesten die je niets doen zolang je hun in het licht van je zaklamp kan houden en dan zijn er ook nog eens geesten die enkel reageren wanneer je begint te lopen. Hoe dan ook, als een geest je raakt, ben je dood. Gelukkig is dit niet zo rampzalig, want er zijn her en der Jizo standbeelden welke functioneren als save-points. Ga je dood? Dan ga je naar het laatste Jizo standbeeld waar je een munt aan hebt geofferd. Munten vind je gelukkig meer als genoeg, net zoals stenen en andere zaken om te gooien. Het spel ligt ook vol met collectibles die je naar hartlust kan verzamelen, maar geen vereiste zijn om het spel uit te spelen.

De diverse Jizo beelden zorgen er voor dat je je weg niet kwijt geraakt.

De diverse Jizo beelden zorgen er voor dat je je weg niet kwijt geraakt.

Night Alone

De eerste game begint onmiddellijk vrij luguber. Je ziet het meisje waar je mee gaat spelen op wandel met haar hond. Deze intro werkt een beetje als tutorial, en je leert bewegen en hoe je items gebruikt. Je leert dus hoe je een steen gooit, en je hond Poro wil dolgraag de steen gaan halen. Maar dan slaat het noodlot toe, en Poro wordt gereduceerd tot een bloedsmeer op de baan nadat hij onder een truck terecht komt. Het meisje loopt in schock terug naar huis waar haar oudere zus haar opwacht. Ze denkt dat Poro gaan lopen is, en gaat op zoek naar hem. Je volgt dan je zus, om iets later te ontdekken dat zij nu vermist is! Van hieruit begint elk hoofdstuk door je een aanwijzing te geven, waarna je op je kaart kan kijken in welke richting je ongeveer moet lopen. Het spel houdt je ook niet echt bij de hand, en je kan vrijwel overal naartoe dwalen. Soms is het dus wel een beetje zoeken alvorens je weer verder kan in het spel, maar dat is juist de charme van het spel. Op een kleine 8 uur kan je al door het verhaal heen zijn, maar als je alles wil ontdekken ben je gemakkelijk het dubbel kwijt van die tijd.

Niet alle geesten doen je kwaad, maar ik hou ze toch liefst op afstand!

Niet alle geesten doen je kwaad, maar ik hou ze toch liefst op afstand!

Midnight Shadows

Het vervolg volgt mooi in de voetstappen van zijn voorganger, waarmee ik vooral bedoel dat de intro alweer vrij luguber is. Ik ga deze keer niet vertellen wat er gebeurt, aangezien het ditmaal veel duisterder is en het meer impact heeft als je het zelf kan zien. Maar alweer krijg je een klein meisje onder de knoppen. Wat wel anders is, is dat je 2 verschillende personages hebt om mee te spelen. Het spel verandert geregeld met welk personage je speelt, en dit bepaalt dan ook welke items je op dat moment hebt. Het verhaal vond ik in deze game interessanter, net zoals de geesten die je tegenkomt. Oh, en deze game houdt van zijn jump-scares, waar ze mij wel een paar keer mee lieten verschieten. De game op zich voelde wel een stukje korter aan, totdat je probeert voor alle collectibles te gaan natuurlijk. Voor mij was deze wel de favoriet van de twee.

Niets mooier dan een wandeling onder een bloedrode hemel.

Niets mooier dan een wandeling onder een bloedrode hemel.

Conclusie

De Yomawari collectie bevat 2 prachtig uitziende survival horror games waar je met weinig informatie op pad moet gaan en waar gekozen werd om de sfeer te zetten met geluidseffecten in plaats van met muziek. De besturing in de games is vrij simpel gehouden, maar dat maakt de games daarom niet minder interessant. Het is wel tof om te zien hoe ze de Japanse straten, met hun vending machines op bijna elke hoek en shrines op meerdere locaties, tot leven kunnen toveren op een onrustwekkende manier. De manier waarop ze licht gebruiken, in combinatie met de isometrische view zorgt er voor dat de setting waarin je je bevindt steeds eng genoeg blijft. Ik heb er lang naar uitgekeken om deze games te spelen, en ik kan enkel zeggen dat ze zeker voldeden aan mijn verwachtingen!

Dood betekent niet noodzakelijk het einde van lijden.

Dood betekent niet noodzakelijk het einde van lijden.

Good

  • Atmosferische en creepy setting
  • Fijne en eenvoudige besturing

Bad

  • Weinig uitleg, je bent heel fel op jezelf gewezen
8.2

Geweldig

Niels begon zijn gamers' avonturen in het vroege Nintendo tijdperk. Liefhebber van zowat alle game genres, met grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de pen in de andere zet hij zijn ongezouten visie om in reviews zodat je weet waar je je aan kan verwachten.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password