Werewolf: The Apocalypse – Earthblood

Nolan
Werewolf: The Apocalypse – Earthblood
Werewolf: The Apocalypse – Earthblood
Release Datum:Genre:, Platform:, , , , Ontwikkelaar:Uitgever:, Getest op:

Laten we even terugblikken naar 2019. Voornamelijk naar het E3 evenement van toen, waar Nacon, vooral bekend van hardware zoals controllers, een trailer op ons losliet van Werewolf: The Apocalypse – Earthblood. In mijn ogen een super edgy trailer, die de innerlijke metalfan in mij deed ontwaken met een liedje van “Of Mice & Men”. Toch had deze trailer mijn interesse te pakken. De reden? Weerwolven natuurlijk. De kans om als gewone mens te kunnen rondlopen en op elke moment in een wolf kunnen veranderen leek mij echt iets vernieuwend en tof. Nu ongeveer twee jaar later is de game uiteindelijk verschenen en kunnen we eindelijk zien of deze ervaring even tof is als ik in gedachten had.

Saving Gaia, Mother earth

In Werewolf speel je als Cahal, een weerwolf of “Garou” zoals ze het in deze game zeggen. De Garou bestaan uit 13 verschillende stammen die samen tegen een kosmische kracht, genaamd Wyrm, vechten. Wyrm zorgt ervoor dat Gaia, oftewel moeder aarde, wordt verwoest door alles uit balans te brengen en de mensheid met hun hebzucht heel de natuur te laten vernietigen. Hoewel elke stam hetzelfde doeleinde heeft, hebben ze allemaal een andere aanpak. Hierdoor zijn er onderling tussen de stammen vaak conflicten. Wanneer Cahal per ongeluk iemand van zijn eigen stam vermoordt, wordt hij verbannen. Dit houdt hem niet tegen om verder te vechten tegen Wyrm en gaat hij op missies met eco-terorristen. Echter wanneer hij erachter komt dat zijn dochter, die nog lid van de stam was, vermist is, is Cahal verplicht om terug te keren. Voor hij het zelf beseft neemt hij het op tegen Pentex. Het grootste bedrijf dat beïnvloedt wordt door Wyrm.

The world of Darkness

Klinkt dit al vrij complex als setup van het verhaal? Helaas moet ik toch even vermelden dat er verder niet erg diep op de lore ingegaan wordt. De reden hiervoor is dat het verhaal afkomstig is van de “The world of Darkness” tabletop roleplaying game. Iets waar ik zelf niet zo mee weg ben, maar altijd wel heel interessant heb gevonden. Zelf heb ik een tijdje Dungeons & Dragons geprobeerd, maar had niet echt het geduld om zoiets tot het einde te zien. Ook ken ik vrienden die aan LARP (Live Action Role Playing) doen, dus ben ik wel bekend met het wereldje. Na wat opzoekwerk kwam ik er ook achter dat Werewolf maar een klein onderdeel is in deze “The world of Darkness”, een rollenspel waar ook Vampire: The Masquerade zich in bevindt en waar er binnenkort ook een nieuwe game van uit komt. Een leuke manier om mensen kennis te laten maken met iets wat ze misschien nog niet kenden, maar het legt wel een extra restrictie op om het verhaal goed te kunnen volgen zonder externe kennis.

From man to wolf

Werewolf is jammer genoeg geen open world game zoals ik had gehoopt, maar eerder een lineaire game bestaande uit verschillende levels. In deze levels heb je altijd de variatie tussen je verschillende vormen. Als mens kan je conversaties aangaan of interacties uitvoeren terwijl je als wolf in staat bent om rond te sluipen en plaatsten te bereiken die je als mens niet kunt bereiken. Uiteraard sta je als weerwolf heel wat sterker en krachtiger in gevechten. Al dit klinkt als een geweldig concept, alleen krijg je in dit spel jammer genoeg niet de vrijheid om het allemaal te doen hoe jij het wilt. Elk level voelt enorm lineair en forceert je naar een bepaalde vorm, waardoor het enorm veel capaciteit mist. Ook de gevechten voelen vrij repetitief aan waardoor je al snel weet welke tactiek je bij welke vijand moet gebruiken. Dit geeft het spel dan weer weinig tot geen uitdaging.

Naast het sluipen en vechten heeft Werewolf ook een skilltree die de speler kan laten kiezen wat voor een build hij wil. Wie liever ongezien door elk level wilt sluipen kan beter investeren in sneak skills waardoor het spel zich meer tot een mini-puzzel game ontpopt waarin je alarmen uitschakelt en vijanden op een stille manier omlegt. Maar laten we eerlijk zijn… wie als weerwolf speelt wil toch voor brute actie gaan in de meer “hack ’n slash”-achtige gevechten. Al helemaal als je weet dat er geen echte voor- of nadelen zijn om tot sluipen over te gaan. En toch, ook de combat voelt gewoon wat te simpel en zweverig aan waardoor je wel “vlot” door de massa lijkt te gaan maar als je dan ziet dat vijanden niet fel reageren nadat ze geraakt worden voelt het toch weer een stuk minder tof. Enkele slagen hier en daar en alle vijanden zijn gereduceerd tot een hoopje bloed. De AI zelf is ook niet de meest interessante. Gezien het spel gebaseerd is op een tabletop adventure zou je verwachten dat er meer factoren achterliggend zijn waardoor bepaalde vijanden op zijn minst schrik zouden hebben als er plots een weerwolf voor hun staat, maar integendeel lopen allemaal in hoopjes op je af klaar voor de slachting. Gelukkig zijn er af en toe een paar leuke boss battles waar je toch iets of wat uitdaging in kunt vinden.

Als laatste beschikt deze game ook over een Rage functie. Doorheen het spel merkt Cahal alle vervuiling en leed op dat Gaia ondergaat en wordt hij kwader en kwader. Hierdoor kan hij in rage-mode gaan en sterker dan ooit zijn. Echter onderscheidt hij vriend niet van vijand en kan dit drastische gevolgen hebben. Wat jammer is, is dat Cahal zijn uitdrukkingen zijn woede niet echt ondersteunen. In ieder geval, over dit rage systeem ga ik wat minder diep op ingaan, omdat je dit beter zelf kunt ontdekken vermits het een van de weinige echte coole weerwolf-gerelateerde mechanics is. Helaas is het wel niet zoals beloofd door Cyanide en heb je dit zelf niet in de hand.

Technische aspecten

Toen ik de trailer voor de eerste keer zag, was ik volledig weggeblazen door de artstyle en graphics. Het had iets gothic in zich en dat kon mij wel bekoren. Zelfs met de gedachte dat elk spel wel een downgrade krijgt was ik ervan overtuigd dat dit een mooi spel ging worden. Tot mijn grote spijt moet ik melden dat dit echter niet zo is. Grafisch voelt het eerder als een eind PS3, begin PS4 era game aan. De gezichten laten geen enkele emotie zien, characters lijken soms meer op robots in hun houdingen en al de rest ziet er vrij basic uit. Ook is het acteerwerk bijzonder ondermaats wat het slecht geschreven script al helemaal niet helpt. Qua gameplay verloopt alles ook heel stijfjes. De bewegingen voelen niet natuurlijk aan en op sommige momenten lijkt het wel alsof je alleen de camera draait en niet het personage.

Conclusie

Werewolf: The Apocalypse – Earthblood had een spel kunnen worden met veel potentieel, maar is er jammer genoeg niet in geslaagd. Het voelt alsof Cyanide Studio niet durfde experimenteren met alles wat ze hadden. Dit maakt dat deze game geen verborgen pareltje zal worden, maar eerder eentje dat snel vergeten zal worden. Dit wilt natuurlijk niet zeggen dat niets aan deze game goed is. Het verhaal is desondanks zijn slechte acteerwerk best wel in orde. Ook was het concept best wel origineel en voelde het wel eens fijn om eens een weerwolf te zijn.

Good

  • Interessant verhaal
  • Leuk om als weerwolf te kunnen spelen

Bad

  • Grafisch vrij ondermaats
  • Erg lineair en weinig keuze in het spel
6

Aardig

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password