The Sinking City

Dennis
The Sinking City
The Sinking City
Release Datum:Genre:, , , Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:, Getest op:

Leegte. Waanzin. Slapeloosheid. Nachtmerries. Stemmen in het hoofd die van geen ophouden weten. Ja, het is voor iedereen wat warmer deze dagen maar ik wil het over iets totaal anders hebben. We gaan namelijk naar een druilerige stad die op het punt staat overspoeld te worden. Door wat? Dat gaan we uitvinden!

Film Noir

Een man met een fedora. Een stad in verval. Vreemde wezens die al dan niet met het blote oog te zien zijn. Het zijn maar enkele elementen voor een goed H.P. Lovecraft verhaal. De games die op deze verhalen zijn gebaseerd, zitten de laatste jaren duidelijk in de lift maar met wisselend succes. Zal deze versie het niveau weten op te krikken? We bevinden ons in Oakmont, Massachusetts. Een fictief eiland aan de oostkust die net een enorme overstroming heeft meegemaakt. We maken kennis met Charles Reed die direct zijn eerste opdracht, als wildvreemde nieuwkomer, krijgt uit de handen van ene Robert Throgmorton, 1 van de patriarchen van het eiland. Oh, en hij is half mens half aap, wat een kleine verwijzing is naar het kortverhaal “Feiten over de late Arthur Jermyn en zijn familie”. Wat later krijg je ook de familie Innsmouthers te zien, vismensen die op zoek zijn naar een nieuwe thuishaven. Zo zijn we begonnen aan een rollercoaster van politieke en criminele intriges doorspekt met de thema’s en citaten van diverse Lovecraft hersenspinsels.

Er heerst al onmiddellijk een ongemakkelijke dreiging van deze regenachtige sombere stad en het doet ons in de vlucht denken aan games zoals Bioshock  en de Silent Hill reeks. De mistige straten, zware dekens van regen en overstroomde doorgangen zijn geweldig als achtergrond, maar het besturen van een motorbootje door een buurt terwijl er zich iets onder de oppervlakte roert….

Een grote stad in verval

Helaas begint het schoentje daar een beetje te wringen. Ook al ziet het er mooi en dreigend uit, de omvang van de stad voelt een beetje leeg aan. Enfin, niet logisch leeg. Naarmate het verhaal voortschrijdt, worden de incidenten talrijker. Gevechten en overvallen op straat, vreemd geklede mensen en profeten die het einde der tijden lopen te verkondigen. Maar toch lopen de meeste NPC’s rond alsof ze op weg zijn naar hun werk of de lokale supermarkt. Het is een beetje een domper op de sfeer als er iemand zijn schoenen staat te blinken en verderop monsters uit de grond schieten en omgevallen auto’s aan het branden zijn. Of het moet die ene mens zijn die wil berusten in zijn lot.

De rest van de personages zijn echter wel doordacht en goed uitgewerkt. Van maffiabazen tot sekteleiders tot corrupte politici en meer. Elke interactie voelt uniek en helpt om het doorleefde Oakmont weer te geven. Voor je het spel begint is er trouwens een waarschuwing dat je de verhalen en personages moet bekijken in de tijdsgeest van Lovecraft. Waarom? Omdat de personage modellen (en vooral die van zwarte mannen) behoorlijk cartoonesk zijn weergegeven en zo meespelen in een aantal schokkende momenten van raciale spanning. Niet voor gevoelige sociale ridders dus.

Ter hoogte van een dieptepunt

En als de waanzin uiteindelijk langzaam maar zeker dichterbij komt, zijn er nog de controls. Het vechten voelt nogal onhandig aan en doet ons wederom denken aan oudere Resident Evil en Silent Hill games. Personages die in een slakkengangetje reageren op je controls. Na het voltooien van bijna elke optionele missie en het opwaarderen van de beschikbare vaardigheden bleef ik het gevoel hebben dat mijn personage incompetent is in gevechtssituaties, ondanks zijn veronderstelde militaire geschiedenis. De gemiddelde moeilijkheidsgraad echter, is wel goed afgestemd op de houterige besturing. Er zijn ook voldoende items aanwezig om niet compleet zonder kogels en ander materiaal te zitten tijdens je zoektocht.

Naast de controls is er ook het onderzoekssysteem. De clues en hints die je krijgt zijn vaak omslachtig en cryptisch. Deze moet je met elkaar zien te verbinden om tot een logisch verhaal te komen (zoals in de vorige games van Frogwares, de studio die ook de voorgaande games rond Sherlock Holmes uit brachten). Dit in combinatie met het “geheugenpaleis” en de visioenen die je kunt gebruiken om uit te vissen hoe de situatie in zijn werk is gegaan en je begrijpt dat je zelf goed je hoofd er bij moet houden. Je hoofdpersonage daarentegen verliest zichzelf meer en meer door het gebruiken van eerder genoemde visioenen.

Heb je dan totaal geen invloed op de verloop van de game? Toegegeven, ik liet mij wel meeslepen door de morele dilemma’s binnen de Lovecraftiaanse traditie maar maakte soms beslissingen waar ik zelf niet honderd procent achter stond. Het is iets wat mij eerder is overkomen, tijdens het spelen van het bejubelde L.A. Noire. Hoeveel moeite ze ook steken in het scheppen van sfeer, door het verbinden van hints krijg ik maar een bepaalde vrijheid in mijn keuzes. Wat voornamelijk in een “levend of dood” situatie resulteert voor verschillende characters.

Conclusie

The Sinking City is een leuke visie op de wereld van Lovecraft en 1 van de betere games in zijn genre. Ondanks de beperkte keuzes, een moeizame open wereld en een onhandig gevechtssysteem weet het toch meeslepende verhalen, spannende omgevingen en gedenkwaardige personages neer te zetten. Als er een vervolg in de steigers staat, hopen we van harte dat ze de minpunten nog meer verfijnen tot een minimum.

 

Good

  • Sfeervol
  • Lovecraft mythos

Bad

  • Stroeve besturing
  • Grote omgeving met een leeg gevoel
7

Goed

Dennis
Mandasperger is een eigenwijze levensgenieter die maar al te graag zijn mening laat weergalmen over het wereldwijde web. Gamen is een passie, net zoals schrijven. Een goed boek kan er ook altijd in, maar nogmaals, laat er passie zijn!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password