The Outer World

Nolan
The Outer World
The Outer World
Genre:, Platform:, Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

The Outer Worlds. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het eerst over dit spel hoorde. Het enige wat ik me wel nog herinner is dat ik en mijn vriendin in koor ‘deze moet ik hebben’ riepen. Een nieuwe release van Obsidian, die bekend staan voor één van de beste Fallouts aller tijden, namelijk New Vegas. Een nieuwe en gigantische open wereld waarin je kan doen en laten wat je wilt. Verkennen of vernietigen, overtuigen of overhoop knallen. Al maanden stond ik te popelen om me op deze game te kunnen storten. Doet Obsidian het opnieuw en leveren ze een parel van een spel dat jaren zal stand houden of zal The Outer Worlds maar een vlek in de gaming geschiedenis worden? 

Despair on the Hope

Het jaar is 2285 en de Hope, een ruimteschip dat naar het Halcyon zonnestelsel wordt gestuurd om een kolonie te starten, begint aan zijn reis. Door een technische fout gaat het echter mis en raakt de Hope uit zijn lichtsnelheid. Hierdoor is het schip genoodzaakt zijn reis verder te zetten op zijn normale motoren, waardoor de vlucht van onze kolonisten een ‘kleine’ vertraging oplopen. Een goede 70 jaar later komt het schip eindelijk toe op zijn bestemming. Maar de 1000 passagiers, waaronder jij, werden veel te lang in een kunstmatige slaap gehouden om nog veilig wakker te maken. Dus heeft de regering besloten om The Hope, met iedereen erin, te laten voor wat het was. Zwevend in eindeloze ruimte, slaap je nietsvermoedend je dood tegemoet. Een luguber einde aan je nieuwe leven als kolonist denk ik dan. Tot je plots wordt gered door iemand die (toevallig…) jouw hulp nodig heeft. Nadat je een personage hebt aangemaakt en al zijn of haar karakteristieken/eigenschappen hebt aangevuld, begint jouw reis naar Halcyon. Help je jouw mysterieuze redder, of ga je je eigen weg uit? Of misschien geraak je zoals mij en vele andere volledig afgeleid door de eindeloze stroom van gekke sidequests en kan dat hele redden van de wereld ofzo wel even wachten. De keuze ligt volledig in jouw handen.

Edgewater, Capitalism at it’s finest

Wanneer je aankomt in het eerste stadje, genaamd Edgewater, merk je al snel op dat het geen gewone plaats is. Hoe meer mensen ik leer kennen en hoe meer sidequests ik vervolledig, hoe meer die vermoedens bevestigd worden. Kapitalisme staat hier hoog in het vaandel en wie niet sterk genoeg is om mee te gaan, wordt achtergelaten. Zo lijdt bijna iedereen in de stad aan “The Plague”, maar alleen de mensen die nuttig genoeg zijn, krijgen een medicijn hiervoor. De rest is gedoemd om te sterven. Ook bij de wetten die gelden in de stad kan je wat vraagtekens zetten. Zo is er bijvoorbeeld een sidequest waarbij je een vrouw moet helpen de begrafenis te betalen voor een collega van haar. Aangezien zij hem dood gevonden heeft, is ze verplicht zijn begrafenis te betalen omdat de stad een asset kwijt is, namelijk een werkkracht voor de fabriek. Als de allereerste stad je al bombardeert met dit soort absurditeit, ben ik al benieuwd voor wat de rest van dit spel voor mij in petto zal hebben.

Waar te beginnen

Na een tijdje hoofdmissies uit te voeren, krijg je toegang tot je ruimteschip genaamd “The Unreliable”. Of de naam ook van toepassing is op het schip, moet je zelf maar ondervinden. Dit schip dient als een soort van thuisbasis en safe haven van al het kwaad dat je tegenkomt onderweg. The Unreliable is ook je startpunt om naar de verschillende planeten, satellieten en asteroïden te vliegen die het spel te bieden heeft. En dat zijn er wel heel wat. Hier een kleine opsomming aan wat je je kan verwachten.

  • Eridanos
  • Groundbraker
  • Hephaestus
  • Hope
  • HRS-1084
  • Olympus
  • Monarch
  • Phineas’ Lab
  • Relay GB-23
  • Scylla
  • Tartarus
  • Terra 2
  • Typhon

Elk van deze locaties heeft dan ook nog eens vele andere sublocaties om te ontdekken. Veel zoekplezier dus. Is het jullie trouwens ook opgevallen dat veel van deze locaties iets te maken hebben met de Griekse Mythologie? Of het een verdere betekenis heeft in het spel weet ik nog niet, maar ik ben wel benieuwd. Er ligt een heel universum voor me om te verkennen.

Alleen is maar alleen

Het verkennen van al deze locaties, met al dan niet vriendelijke inwoners, kan na een tijdje saai of moeilijk worden. Daarom kan je in Outer Worlds de keuze maken om een companion mee te nemen. Deze companions vind je overal in het spel en het is aan jou om te beslissen of ze lid mogen worden van “The Unreliable Crew”. Iedereen die gek genoeg is om ja te zeggen, neemt zijn of haar plaats in het schip. Ga je een planeet verkennen, krijg je een keuzescherm met wie je wilt meenemen. Je kan maximum twee companions op verkenning meenemen, de rest blijft op het schip. Natuurlijk ligt het volledig aan jou wie je kiest, maar sommige van deze personages hebben misschien iets te doen op een bepaalde planeet. Dus een beetje onderzoek kan natuurlijk geen kwaad. Elks hebben ze ook hun eigen speciale vaardigheden, voordelen en special attacks. Zo zijn sommige bijvoorbeeld goed in het kapot hakken van vijanden terwijl andere weer eerder computer hackers zijn. Een leuk extraatje hierbij is dat degene die je meeneemt op avontuur ook kunnen levelen. Zo kunnen ze nog nuttiger worden en kan je ze verder personaliseren door perks te selecteren. Daarnaast kan je, zoals in veel games tegenwoordig, ook de uitrusting van je crew bepalen door hun armor en wapens te geven.

Wat moest ik ook alweer doen?

The Outer Worlds is een open world RPG. En een RPG zonder sidequests, is als een café zonder bier. Het probleem is soms dat een café dan zo veel soorten bier kan hebben, dat je niet meer weet wat je nog zou moeten kiezen. Dit probleem heb ik ook in dit spel. Vanaf ik mijn ruimteschip kreeg met de vrijheid om naar elke beschikbare planeet te reizen, zakte de main storyline aanzienlijk in mijn lijst van prioriteiten. Ik had al zoveel sidequests openstaan dat ik dacht, “ach we doen er eerst hier een paar van, kan ik nog lekker wat levelen en betere wapens krijgen”. Maar bij elke sidequest die ik voltooide leek ik er twee nieuwe bij te krijgen… Is dit iets slecht? Niet persé, maar na een tijdje wist ik gewoon het volledige doel van het spel al niet meer, wat nu ook niet zo heel erg is. Omdat de sidequests ook boeiend genoeg zijn om er niet mee te stoppen. Gelukkig kan je de de mainquests weer vlot oppikken en had ik al snel weer door hoe de vork aan de steel zat.

Become who you wanna be

Wie verder in het verhaal wilt gaan, kan zich al voorbereiden op een heleboel sterke vijanden. Hoe bereidt een echte ruimte-avonturier zich hierop voor? Stap 1 zijn de juiste wapens en armors maken. The Outer Worlds biedt een tal van keuzes uit wapens en kledij. Wat goed is, want vijanden hebben ook hun sterktes en zwaktes. Vecht je graag melee? Koop of vind een goed zwaard en zet er een mod op waarmee je een vijand bij elke slag ook nog eens stevig elektrocuteert. Een vijand met corrosieve aanvallen? Zet een mod op je armor die je extra weerstand biedt tegen het lelijk goedje. Let wel op dat bepaalde kledij niet zomaar overal aanvaard wordt, waardoor je wel eens vuil bekeken wordt. Stap 2 is levelen. Bij elk level dat je stijgt krijg je skillpoints die je kan spenderen aan bepaalde vaardigheden. Kies je ervoor om alles te spenderen in spraak, kan je een situatie naar je hand zetten door mensen te overtuigen of te liegen. Wie dan weer voor weapon skills kiest gaat veel meer damage doen op vijanden en kan zich gewoon uit een moeilijke situatie knallen. Het spel biedt zoveel mogelijkheden dat het voelt alsof je het volledig naar je eigen speelstijl kan zetten.

Technische aspecten

Normaal gezien weet ik in dit gedeelte van de review altijd wel iets negatief te zeggen over een technisch deel van het spel. Maar na een uur of 60 te hebben gespendeerd in Halcyon, kan ik eigenlijk niet echt iets negatief voor ogen halen. Buiten het feit dat de laadschermen af en toe wat lang kunnen duren, heeft Obsidian heel goed werk geleverd. De verschillende werelden en steden erin stralen een sfeer uit die ervoor zorgt dat elke locatie toch net iets anders aanvoelt dan de rest. De graphics zijn niet perfect, maar hebben wel een bepaalde charme, wat voor mij belangrijker is dan 4k kwaliteit. Van framedrops of glitches heb ik tot nu toe weinig tot geen last gehad, wat wel vreemd is voor een spel dat heel hard op Fallout lijkt… Maar als ik één ding kan opnoemen wat ik mis in dit spel, is het een radio. In een spel waarin je veel rondwandelt en verkent, kan een klein achtergrondmuziekje nooit kwaad.

Conclusie

Is The Outer Worlds gewoonweg Fallout in een nieuw jasje? Ja. Wilt dat zeggen dat dit geen origineel spel is? Zeker niet. The Outer Worlds is net origineel genoeg om een perfecte game op zichzelf te zijn. De humor in het spel is on point en de antwoorden die je kan geven tijdens dialogen zijn soms ronduit legendarisch. Ergens voelt het als de upgrade van Fallout New Vegas die we nooit echt hebben gekregen. Alles ziet er mooier en beter uit, maar toch krijg je nog dat nostalgische RPG gevoel. Hoewel ik door de vele sidequests het gevoel heb nog niet ver in het verhaal te zitten, vind ik persoonlijk het spel al een ware topper. Ik ben zeker benieuwd hoe verhaal zich verder zal ontplooien.

 

 

 

Good

  • Vlotte gameplay
  • Keuzes a volonté
  • Interessante sidequests
  • Back to the good old Fallout

Bad

  • Geen radio
  • Lange laadtijden
8.5

Geweldig

Lost Password