The Caligula Effect 2

The Caligula Effect 2
The Caligula Effect 2
Release Datum:Genre:Platform:, , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

De toekomst willen weten en het verleden willen veranderen. 2 onmogelijke dingen die zowat iedereen op bepaald moment wel wilt in zijn leven. Uiteraard werkt het leven zo niet en kunnen we niets meer aan gedane zaken veranderen en is de toekomst voor iedereen onzeker. Naar mijn mening maakt dit het leven zo speciaal en spannend om te ervaren, hoewel ik het wel begrijp dat sommige mensen graag wat meer invloed en zekerheid zouden willen. Natuurlijk zijn er dan knappe koppen in één of andere gamestudio die dit in een game willen gieten om zo onze dromen uit te laten komen. De wereld naar onze zinnen zetten en daarmee vrij zijn van vergissingen of verkeerde keuzes klinkt immers echt utopisch. Of dit effectief zo uitdraait voor iedereen in The Caligula Effect 2 zoeken we nu even uit.

De voorloper, The Caligula Effect, heb ik niet gespeeld en dat is, zoals zo vaak in sequels, niet bepaald een gemis. Er wordt inhoudelijk wel vaker verwezen naar het vorig verhaal aangezien deze game zich blijkbaar afspeelt in de wereld die achterblijft na diens gebeurtenissen. Gelukkig wordt alles telkens zo uitgelegd dat je het verhaal en de verwijzingen blijft begrijpen, zonder de voorloper te spelen.

The world we live in

Het verhaal begint in een nieuwe wereld. Een nieuwe wereld in die zin dat er een virtuele wereld is ontwikkeld waar je in ontwaakt genaamd ‘Redo’. In deze wereld ontmoet je onmiddellijk een vrouw die zichzelf voorstelt als de godin van de wereld genaamd ‘Regret’, een Virtuadoll. Deze heeft je omgeving geschapen voor jou en gelijkgezinden die een herinnering of keuze willen onderdrukken en een leven zullen leiden waarin ze hun verleden niet onder ogen hoeven te komen. Uiteraard zijn je herinneringen aan je tijd voor Redo verwijderd zodat je hier je zorgeloze leven kan leiden. Jij bent een scholier, net zoals de meerderheid van de mensen rond je, die dagelijks naar school gaat en een normaal leven lijkt te leiden. Op bepaald moment breek je in zekere zin echter door de sluier van deze wereld en kom je er achter dat je vast zit zonder uitweg. Je herinneringen aan je voorgaand leven komen terug en je ziet de omgeving en sommige mensen voor wat ze echt zijn. Hartstikke nep. Hierdoor twijfel je aan je huidig leven, of dit wel je voorkeur heeft en of terugkeren naar de normale wereld niet logischer is. Dit alles wordt gestimuleerd door χ. Dit is de dochter van de Virtuadoll ‘µ’ uit het eerste spel. Zij is op een missie om de mensen in deze wereld hun ogen te openen en de negatieve associatie van haar moeder, die er deze keer niets mee te maken heeft, recht te zetten. Al snel kom je er achter dat jij niet de enige bent die tot dit inzicht is gekomen waardoor jullie samen aan dit avontuur beginnen. Jullie zijn de tweede ‘Go-Home Club’.

The future is now

Wat deze titel erg vroeg deed uitspringen tegenover andere titels was het combat systeem. Bij een JRPG heeft iedereen wel een beeld en er komt altijd wel één of enkele elementen overeen met dat wat je verwacht. Ook Bij The Caligula Effect 2 klopt dit wel, maar er is een opvallende toevoeging die de combat uniek maken. Zo kan je, voordat je een actie kiest, de toekomst inkijken en zien hoe jouw actie in het grote plaatje van je vrienden en vijanden vallen. Elke actie heeft immers een zekere tijdsduur. Je kan het zien als een aanloopfase, een uitvoering en cooling down. Deze 3 delen hangen altijd aan elkaar vast en vormen samen 1 actie. Wanneer je huidige actie is afgelopen krijg je de kans om een nieuwe te kiezen. Wanneer je een doelwit hebt gekozen, zie je een voorbeeld van de toekomst. Je ziet de tijd passeren en kan volgen wanneer je actie wordt uitgevoerd. Het kan wel eens voorkomen dat je vijand juist beweegt, jou onderbreekt of afblokt of dat je strategisch gezien beter een andere actie kiest. Dit zie je dan gebeuren waardoor je de kans krijgt om je actie wat op te schuiven in de tijdlijn, zodat je hele proces wat later plaats vindt, of je kan ervoor kiezen een andere actie op te starten. Eenmaal je deze correctie hebt doorgegeven, krijg je opnieuw een zicht op het verloop van ieders acties en bewegingen. Dit kan je vrijblijvend bijsturen tot je de actie hebt zoals je hem wilt en je hem bevestigd. Vanaf dat moment begint de echte tijd terug te lopen en zie je de acties effectief uitkomen. Natuurlijk is dit erg omslachtig in je team van 3, waardoor je al snel de optie krijgt om 2 teamleden op automatische piloot te zetten. Persoonlijk wissel ik graag af tussen deze 2 mogelijkheden en bedien ik mijn 3 studenten vaker gelijktijdig. Zeker bij belangrijkere en moeilijke gevechten komt dit van pas.

Tijdens makkelijkere gevechten, als het ware de standaard levelboosters bijvoorbeeld, voelt het voorgaande proces met momenten veel te omslachtig aan. Hierdoor koos ik al vaker om de toekomst te negeren en akkoord te gaan met de originele uitvoering van elke actie, wat telkens zo snel mogelijk is. Je merkt echter dat je, door die houding, vaker een aanval mist en toch wat verassingen kan tegenkomen. Natuurlijk zal je niet opeens op een game over scherm terecht komen omdat je een aanval mist, een blokkende vijand opeens lang weerstand biedt of je een combo misloopt, maar het belang van de strategische timing wordt je regelmatig verduidelijkt in de game. De game biedt met andere woorden meer elementen in zijn strategische gameplay. Een blokkende vijand is dus niet gewoon neer te krijgen met een reeks extra slagen, hoewel lang genoeg volhouden inderdaad wel werkt, maar een strategische block brekende aanval is nodig. Daarnaast maken we kennis met status effects, air combo’s, attack cancelling techniques, super moves en meer waardoor je toch het gevoel van afwisseling en variatie krijgt.

Know the world

De game zal je al snel doen denken aan andere titels dankzij zijn stijl, setting en algemene spelervaring. Voor mij was de gelijkenis met Persona erg opvallend aangezien de verdeling tussen (undercover) de strijd aan gaan met de, voor het grote publiek, onbekende slechteriken en je sociaal (school)leven daarbuiten bijna exact aanvoelde. Ook de structuur van het verhaal voelt vertrouwd. Een nieuw hoofdstuk begint met wat uitleg en een gesprek met elkaar, de kennismaking met een nieuw obstakel dat je moet overwinnen, het doorlopen van een zone vol vijanden met een baas op het einde en wat vrije tijd verspreid erna voor side quests. Natuurlijk zijn er verschillen in stijl en setting, maar de sfeer en verdeling voelen dus erg gelijkaardig. Tijdens je vrije momenten kan je immers ook hier met je teamleden een babbeltje slaan, ervoor kiezen om je band met ze te versterken en op allerlei locaties vrij rondlopen om mensen tegen te komen, deze aan te spreken en beter te leren kennen dankzij een side quest of 2. Hiermee speel je trouwens nieuwe dialoogopties vrij om te gebruiken in je ‘Wire’ app. Dit is een chat app dat je gebruikt om je omgeving en de mensen die hebt ontmoet beter te leren kennen. Doorgaans stellen de side quests weinig voor, hoewel er soms wel wat heen en weer geloop en dus tijd in kan kruipen. Diepgang voor het verhaal of daarbuiten moet je echter amper of niet verwachten. In tegenstelling tot het hoofdverhaal, waar je wel eens over zelfreflectie, keuzes en gevolgen en dergelijke gaat, zijn de side quests inhoudelijk doorgaans verwaarloosbaar en luchtiger.

Know yourself

Het spel voorziet je niet van nieuwe wapens of upgrades. Je vecht immers dankzij een lichte transformatie die je niet kan aanpassen. Je kan echter wel iedereen van bepaalde ‘Stigmas’ voorzien. Deze zijn bijna allemaal voorzien van een aanpassing van je stats en een skill. Zo lang je de stigma hebt uitgerust, maak je gebruik van deze skill maar je kan deze ook aanleren. Elke skill heeft een zekere waarde die je zoals een exp meter kan laten vol lopen. Eenmaal je genoeg punten hebt leer je de skill dus aan, kan je hem uitrusten als passieve skill en heb je de stigma niet langer nodig. Ja, het heeft veel weg van FFIX. Deze skills heb je trouwens ook geregeld nodig voor je side quest aangezien ze je een zekere houding geven in situaties. Om een voorbeeld te geven heb je bijvoorbeeld skills die je assertiever maken waardoor je een confrontatie in een side quest aan kan buiten het voordeel dat je zou hebben tijdens gevechten.

Know your flaws

Visueel stelt de game een beetje teleur met zijn simpele afwerkingen en kale omgevingen. Emoties, diepgang in gelaat, soepele bewegingen, schaduwen, aankleding,… het is allemaal een beetje genegeerd in deze game. Ik zeg niet dat de game er noodzakelijk slecht uit ziet, eerder minimalistisch. Hierdoor komt de diepgang van een gesprek, de levendige omgeving van een situatie of het volledige verhaal eigenlijk, niet altijd tot uiting. De game is daarbij voorzien van voice acting, maar deze wordt passief gegeven met een ondersteunende afbeelding, geen animatie met lip sync. Dit is al een passievere aanpak waardoor de, met momenten, minimalistische aankleding, al helemaal als te min aanvoelde. Ik kan hier echter wel inkomen als ik hoor dat de titel met een kleiner team en budget is gemaakt dan andere toptitels waarmee we de game ondertussen gaan vergelijken.

Conclusie

De game heeft wel wat te bieden. Het is een verrassend strategische JRPG met een battle system dat je een uniek gevoel van controle geeft. Dit is echter niet zo gek vaak van toepassing of van nut waardoor je deze optie vaker links laat liggen. Daarnaast biedt de game veel elementen die je doen terugdenken aan andere titels. Hier is echter niets mis mee aangezien de game overal zijn eigen draai en spin aan geeft zodat je nergens een goedkoop gevoel aan overhoudt. Het grootste minpunt is de afwerking en variatie in visuele punten. Vooral de mimiek en houterige eigenschappen van de hoofdpersonages horen eigenlijk niet meer in deze tijd. Desondanks neemt de game je mee op een avontuur vol diepgaande gesprekken en redeneringen waarbij je wel vaker zal stoppen om voor jezelf een antwoord te zoeken.

Good

  • originele elementen
  • diepgaande punten en ervaringen

Bad

  • visueel ondermaats
8

Geweldig

Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password