Space Hulk Tactics

Dennis
Space Hulk Tactics
Space Hulk Tactics
Release Datum:Genre:, Platform:, , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Eerst en vooral: het spijt ons. Deze review is wat blijven liggen onder al het gamegeweld van de laatste weken. Ik heb het al eens eerder gezegd: er is gewoon teveel om te spelen en om in je te verdiepen. Moet het trouwens nog gezegd worden dat ik niets ken van Warhammer? Juist. We gaan toch ons best doen!

Aanschouw de brute kracht van de Genestealers

Aanschouw de brute kracht van de Genestealers

Space marines

Het Warhammer-universum neemt zijn poging tot het veroveren van het gamelandschap behoorlijk serieus. In de voorbije jaren alleen al zijn er een tiental adaptaties uitgekomen en als ik een vluchtige blik werp op het opkomende roster zal dit nog wel een tijdje zo doorgaan. Zoals gezegd zijnde ken ik vrijwel niets van dit universum. Ik kan nog net het onderscheid maken tussen de Warhammer en de Warhammer 40.000 (zeg maar de toekomstversie) maar daar houdt het bij mij op.

Echter, deze game is een kopie van het bordspel. Space hulk is ondertussen al aan zijn vierde editie toe en alles wat je daaruit kent zit in deze digitale bewerking. De adrenaline pompende momenten om van punt A naar punt B te komen, het vervloeken van de lage dobbelsteenworp en de haast oneerlijke stroom van Genestealers waar je doorheen moet zagen als terminators. Dit alles vanuit een isometrisch perspectief en met gelimiteerde actiepunten per ronde, waardoor de vergelijking met die andere populaire tactische reeks X-COM snel gemaakt is.

Het verhaal is trouwens vrij simpel. Je kunt ofwel met de good guys (de Space Marines Terminators) of de bad guys (de gevreesde Genestealers) aan de slag. Het doel? De ander te vernietigen op de Space Hulk. De arena? Een cluster van allerlei ruimteschepen die… gewoon de Space Hulk heet. Lekker gemakkelijk te onthouden dus. Maar… speelt het ook even interessant?

Tactisch spelen in deze game is uiteraard een must

Tactisch spelen in deze game is uiteraard een must

Genestealers

Als de Terminators doe je dit met vijf man, schietend op alles wat beweegt en als het écht niet anders kan, dan sla je terug op alles wat op jou als eerste wil slaan. Echter, de leken die niet bekend zijn met het bordspel worden nauwelijks geïntroduceerd. Vooral het feit dat dit alles met dobbelstenen zal worden beslecht is iets dat je zelf zal moeten uitzoeken.

Er is gekozen om te switchen tussen een tactical view en een… first-person view. Beide zijn slecht uitgewerkt en negen van de tien keer onnodig. Vanuit de ogen van je eigen terminator kijken klinkt tof, zeker als je een Genestealer aan je zwaard rijgt, maar het gelimiteerde zichtveld benadeelt je onnodig veel. Het overzicht is totaal weg met deze view, iets wat toch belangrijk is in een turn-based tactische game. De tactical view toont je waar vijanden en bruikbare objecten zijn door een soort röntgenvisie. Het lijkt enkel toegevoegd te zijn om af en toe eens wat licht bij te geven in de veelal donkere en onoverzichtelijke levels.

Het vluchten van aliens in enge gangen-concept lijkt leuk maar door de onhandige manier om een overzicht proberen te bewaren, verliest het aan speelplezier. De Unreal-Engine levert daarentegen toffe modellen op: rauwe Genestealers wiens zes ledematen heen en weer grijpen en stoere terminators in vol ornaat, ieder met eigen kenmerken voor de herkenbaarheid. En toch weten die weinig indruk te maken omdat je altijd van bovenaf neerkijkt op een grauw, grijs en oninteressant ingericht ruimteschip. De nauwe ruimtes wisten ook regelmatig belangrijke informatie te verbergen, zoals hoeveel actiepunten een handeling mij zou kosten. Daardoor dreigt het spel een beetje onder zijn gewicht te komen.

Je ziet wat ik bedoel, de omgeving is vrij kaal en duister

Je ziet wat ik bedoel, de omgeving is vrij kaal en duister

De verhaalmodus sleept je door een niet zo goed uitgedacht verhaal van terminators die de Space Hulk moeten tegenhouden die zich anders door een thuisplaneet zal boren. De tweede campagne zet je in de huid van de Genestealers, de aliens die niets anders willen dan anderen opeten. Beide verhalen zijn weinig meer dan opvulling, net als de campagne map waarop je tussen levels door, via paden en knooppunten, grondstoffen verzamelt. Het voelt vooral aan alsof je wordt klaargestoomd voor multiplayer games, waarin je anderen in eigen gecreëerde levels kunt laten spelen. En laat ik nu net iemand zijn die niet écht een boodschap heeft aan multiplayer…

Het orginele bordspel wordt geroemd om de doorgaans oneerlijke posities waarin de terminators zich bevinden. De spanning is om te snijden, zeker met de timer telkens in een hoek die genadeloos de seconden weg tikt, maar als je je zelfmoordmissie uiteindelijk tot een goed einde weet te brengen, dan voel je je eens zo opgelucht. Verliezen is niet zo erg want het bord reset je in snel tempo. Helaas heb je die luxe niet in deze game variant. Laadtijden zijn verbazingwekkend lang voor de gelimiteerde gebieden waarin je speelt, personages bewegen langzaam en nooit tegelijk. De AI staat regelmatig 10 seconden “na te denken” en neemt de spanning voor een deel weg. Enfin, niet zozeer de spanning maar de zin als je je missie faalt na een halfuur en je opnieuw moet beginnen.

Tijd om wat Genestealers af te slachten!

Tijd om wat Genestealers af te slachten!

Conclusie

Ik wil nu niet pleiten tegen games en voor bordspellen maar mijn indruk is toch wel dat deze laatste het wint van de adaptatie. Als concept kan ik zeker snappen dat dit zwaar de moeite moet zijn. Helaas is er de combinatie van onoverzichtelijkheid, de trage besturing en de flinterdunne verhaallijn die het geheel aan elkaar moet houden. Nochtans is het een verdienstelijke poging met de regels die exact overeenkomen en die de fans van dit universum warm moeten maken om ook de game-variant te proberen. Voor mij persoonlijk is het echter een misser als introductie tot deze serie. Maar voor fans die minder vaak kunnen samen komen om de bordspel variant te spelen, is dit wel een welkome aanwinst.

Good

  • Goede adaptatie van het bordspel
  • Grafische details

Bad

  • Donkerte doet je het overzicht verliezen
  • Trage besturing
5.8

Middelmatig

Dennis
Mandasperger is een eigenwijze levensgenieter die maar al te graag zijn mening laat weergalmen over het wereldwijde web. Gamen is een passie, net zoals schrijven. Een goed boek kan er ook altijd in, maar nogmaals, laat er passie zijn!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password