Postal 4: No Regerts

Postal 4: No Regerts
Postal 4: No Regerts
Release Datum:Genre:Platform:Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Postal heeft, ondanks dat de reeks bekend staat als een erg foute game en een baken van slechte smaak, door de jaren heen een cultstatus weten te bereiken. Er zijn weinig games die zo getuigen van slechte smaak als Postal. Ondertussen is het alweer een dikke tien jaar geleden dat we nog een vervolg hebben mogen zien, niet geheel zonder reden, gezien het erg slecht ontvangen derde deel. Desondanks heeft ontwikkelaar Running with Scissors zich gewaagd aan een vierde deel van deze uiterst marginale serie. 

No Regerts

Postal 4: No Regerts speelt zich enkele jaren na de gebeurtenissen in de tweede uitbreiding van Postal 2, ‘Paradise Lost’ af. Je neemt hier wederom de controle over de “Postal Dude” die samen met zijn pitbull Champ naar het fictieve stadje Edensin in Arizona verhuist. Onderweg wordt de auto en caravan van de Dude gestolen, waardoor hij verschillende baantjes moet aannemen om de eindjes aan elkaar te knopen in de voor hem onbekende stad. Dit terwijl hij ook zijn auto terug probeert te vinden. Dit gaat uiteraard gepaard met een stevige dosis aan buitensporig geweld, want vredelievend en tactvol is onze Postal Dude absoluut niet.

De jobs die hij aangaat zijn uiteraard ook op zijn niveau, waardoor Postal dude deze met zijn weinige hersencellen toch succesvol kan voltooien. In één van de jobs moet hij bijvoorbeeld de riolering gaan onderhouden, hierbij moet hij ondergronds lampen gaan vervangen, enkele rioleringsbuizen ontstoppen en een kleine water puzzel oplossen. De rest van de jobs volgen dezelfde simpele lijn, telkens wat makkelijke opdrachten doen terwijl je als een losgeslagen idioot onderweg chaos veroorzaakt.  Wat later kan je ook aan de slag gaan als cipier, waarbij je een opstand creatief moet oplossen door te schieten op alles wat beweegt.

Postal 4: No Regerts is opgedeeld in meerdere dagen, waarbij je telkens elke dag nieuwe jobs en opdrachten krijgt om uit te voeren. Gaandeweg zul je ook voor Mexicaans cartel mensen over de grens gaan smokkelen met een gigantische katapult. Of dierenvanger spelen om deze vervolgens weg te verwerken tot gehakt. Elke missie volgt min of meer dezelfde lijn van simpele opdrachtjes doen die telkens doordrenkt zijn van controversiële inhoud en excessief geweld.  Je kan alles en iedereen afknallen, vervolgens even je rits openen en op de lijken van je slachtoffers plassen. Zoals je kan lezen is de game zonder twijfel bedoeld voor de fijnproever die van slechte smaak houd.

Going Postal

Het mag duidelijk zijn, Postal 4: No Regerts is een game die je niet te serieus mag nemen.  Het flinterdunne verhaaltje getuigd hier al meteen van net zoals de gameplay en de onzinnige opdrachten die je als missies dient uit te voeren.  De game verleent zich nog het best als materiaal om je eens flink in af te reageren als je een slechte dag hebt en even wat stoom moet afblazen. Je bent in de game vrij om te gaan en staan waar je wil, en daarbij te doen en te laten wat je wil. Om het verhaal verder te zetten zul je wel steeds de missies moeten uitvoeren, maar buiten dat kan je chaos veroorzaken zoals jij dat wil.

Je kan het ook zo gek niet bedenken of het is wel mogelijk. Zo is het mogelijk mensen in pure Carmageddon-style te overrijden met een elektrische scooter, dode katten te gooien of sterker, je kan een granaat in een kat stoppen om zo exploderende katten naar mensen te smijten. Of wat dacht je van een kettingzaag om mensen in stukjes te zagen zodat je jouw innerlijke psychopaat kan voeden. Wie bekend is met Postal 2 zal zich dus snel vertrouwd voelen met dit vierde deel.

Net zoals Postal 2 is Postal 4: No Regerts wederom een first-person shooter, dit in tegenstelling tot de eerste game, welke een top-down view had, en Postal III, die in third-person afspeelde. In lijn met de vorige titels zit Postal 4 vol met grove humor, seksuele verwijzingen en overdreven geweld.  Denk een beetje aan “Jackass” maar dan in game-vorm en net iets groffer en dodelijker. Het interessante is echter dat je niet per se chaos moet veroorzaken. Buiten de missies om kan je zonder problemen je gedragen als een brave iets of wat mentaal uitgedaagde persoon die rustig een wandelingetje maakt van de ene naar de andere opdracht. Maar eerlijk is eerlijk, al snel slaat dan de verveling toe en begin je zonder na te denken vlotjes aan een massamoord waarbij de amerikaanse school shootings maar tam aanvoelen. Ach, er zit in iedereen wel een beetje psychopaat, toch?

Back to 2002?

Als je van dit soort gedoe houdt zit het met de humor en mogelijkheden wel goed. Het is lekker breinloos en doelloos geweld, goed om je mee af te reageren. Waar je echter vooral gewelddadig van kan worden is hoe de game speelt. Helaas voelt het hier aan alsof je een game van pakweg 20-jaar geleden aan het spelen bent. De graphics kunnen af en toe wel soort van mee, maar voelen alles behalve hedendaags aan. Af en toe zag de game er zo lelijk uit dat de beelden voor mijn ogen beledigender waren dan Postal zelf is voor een jonge moderne woke moeder die in een Netflixserie een historisch figuur accuraat gespeeld ziet worden door een blanke mannelijke acteur. De grootste boosdoener en geweld opwekkendste feit is echter dat de besturing aanvoelt alsof het rechtstreeks uit 2002 is weggelopen om je 20-jaar later met een dode kat in uw bakkes te slaan.

Acties uitvoeren, rondwandelen en zelfs schieten voelt erg stroef en log aan. Waardoor je vooral zit te frustreren omdat niet alles loopt zoals jij zou willen. Ik snap best dat de game is ontwikkeld voor de fans van Postal 2, en dat het de bedoeling is dat de game aanvoelt als een ode aan die game, maar het mocht toch net iets moderner en strakker aanvoelen.

Conclusie

Running with Scissors mag trots zijn, ze zijn er zonder twijfel in geslaagd om de meest controversiële, smakeloze en marginale game van de laatste jaren te ontwikkelen. Voor één keer bedoel ik dit niet per se als iets slecht, want dat was uiteindelijk ook de bedoeling van deze game, die als rechtstreeks vervolg van Postal 2 wordt neergezet. Postal 4: No Regerts brengt alles terug uit Postal 2 zoals de fans vragen en doet er nog een schepje bovenop.  De impact van de humor, geweld en grofheid is anno 2022 niet meer wat het geweest zou zijn zoals 20-jaar geleden. De wereld is ondertussen erg veranderd en ondertussen kijkt hier niemand meer geschokt van op, tenzij je woke mensen tegen hun schenen zou schoppen, maar dat durft Postal 4 vooralsnog niet, een gemiste kans.

Postal 4: No Regerts kan best nog wel grappig zijn als je van dit soort humor houdt, maar mij ontgaat de fun een beetje. Al kan het zijn dat ik ondertussen gewoonweg wat te oud ben geworden voor dit soort dingen.  Een puber die nog niet veel gewend is zal hier vast wel af en toe zitten te gniffelen, maar de game mist zonder twijfel de impact van weleer.  Door dit gegeven samen met de stroeve besturing kan ik de game daardoor niet aanraden. Persoonlijk vond ik dit ook een erg lastige game om een score te geven. Het is erg duidelijk dat de game zo bedoeld is, maar de mindere besturing en de niet altijd even sterk ontwikkelde technische aspecten gooien roet in het eten.

Good

  • Typische Postal Humor...
  • De bekende Postal gameplay keert terug...
  • Probeert net iets te hard te shockeren...

Bad

  • ... Die anno 2022 niet dezelfde impact heeft
  • ... Voelt aan als een 20 jaar oude game
  • ... Waardoor het shockeffect teniet gedaan wordt en eerder marginaal en smakeloos aanvoelt
6

Aardig

Jimmy "Verjim" is een gedreven gamer, met Tekken als zijn all-time favoriet. Aangevoerd door alle beschikbare soorten koffie, speelt hij elke game op zijn pad en zorgt ervoor dat zijn lezers precies weten waar games in uitblinken of net mis lopen. Overdag is hij actief bezig met fotografie, maar wanneer de schaduw valt, zal de pen van deze oprichter en hoofdredacteur genadeloos inkt doen vloeien

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password