Planescape:Torment/Icewind dale

Dennis
Planescape:Torment/Icewind dale
Planescape:Torment/Icewind dale
Release Datum:Genre:Platform:, , Ontwikkelaar:Uitgever:, Getest op:

Vaak heb ik niet de tijd noch het geduld om samen met een groep vrienden rond de tafel te gaan zitten en een goed potje Dungeons & Dragons te spelen. Hierdoor mis ik dus de onvoorziene (grappige) omstandigheden die de acties van anderen veroorzaken. Dan opteer ik maar voor het beste, tweede ding: videogames.

Back in the old days

D&D (voor de vrienden) zijn populariteit is énorm toegenomen door het openlijk toegeven dat Hollywoodsterren zoals Vin Diesel en Joe Manganiello het spelletje regelmatig spelen. Het perfecte moment voor Beamdog om zijn enhanced edities van Planescape Torment en Icewind Dale uit te brengen voor de console! Het bundelen van deze twee games zal ettelijke uren aan gameplay geven en heeft de weg ook vrijgemaakt voor latere games zoals: Knights of the old Republic, Divinity: Original Sin 2 en Pillars of Eternity.

Het zijn echter geen gemakkelijke games. Vergis je niet, ondanks de leeftijd (Planescape kwam uit in 1999, Icewind in 2000) is de toegankelijkheid niet voor iedereen weg gelegd. Langs de andere kant hebben ze wel hun vestigingswaarde in het genre verdient. Deze Enhanced Edities zijn wel opnieuw gemaakt en bewerkt om er een toegankelijk avontuur van te maken voor de hedendaagse gamer. Onder de verschillende moeilijkheidsniveau’s (inclusief de kernregelset voor degenen die de originele D&D setting van de 2de editie-ervaring willen) is er een nieuwe Story-modus in Icewind Dale, die de volledige game aanbied met al zijn gevechten en verkenning maar die de “dood = dood” optie weg laat. Net zoals in de recente Switch re-releases van de Final Fantasy games, biedt het een extra toegankelijkheid zodat iedereen van de game kan genieten. Daarnaast is het ook een leuk weerzien voor terug kerende spelers, die gewoon van het verhaal willen genieten zonder de uitdaging van hun originele speelervaring aan te gaan. Als je graag controllers door de lucht laat vliegen, kun je deze moeilijkheidsgraad ook gewoon aan laten staan.

Planescape Torment

Het eerste wat mij opvalt is de introscene. CG uit 1999 is nogal… verouderd. Ergens wil ik zeggen dat het mij charmeert (vermits ik deze nog nooit heb gespeeld) maar het brengt niet bepaald dat nostalgisch gevoel naar buiten. Jammer. Gelukkig staat de boodschap en de manier waarmee het verhaal zich opent nog een beetje overeind.

Jij bent de Naamloze, die wakker word in een mortuarium. De anderen die je hebben gevonden dachten dat je dood was. Of misschien waren zij diegenen die je hebben vermoord? Door geheugenverlies betekent het zelfs dat je zelf niet weet hoe je bent gestorven of zelfs wie je eigenlijk bent. Handig, zo een naamloos personage. Je wordt begroet door een zwevende schedel met de naam Morte, die je besluit te helpen ontsnappen en je te begeleiden op je zoektocht om uit te zoeken wie jij bent. De droge humor die deze schedel ten berde brengt is behoorlijk vermakelijk. Dat is waar Planescape: Torment verschilt van andere games uit het D&D tijdperk. Ja, er een fleem van sérieux maar er zit een cynische toon onder het geheel, wat prachtig tussen de lijnen door schijnt.

De instelling is ook ongelooflijk anders. Dit is geen standaard “Sword and Sorcery” verhaal. Er zijn vreemde wezens om mee te praten, er zijn verschillende werelden om te betreden en wel… je bent nét uit de dood opgestaan. Er is hier geen story moeilijkheid maar zelfs op de gemakkelijkste setting zullen nieuwe spelers het moeilijk hebben. Zo verloor ik in de eerste uren gevecht na gevecht omdat je moet vertrouwen op het geluk van de onzichtbare dobbelstenen. Ondanks dat ik het meerendeel van mijn beginnerspunten in Strength had gestoken. Nauwelijks ontsnappen aan de dood, het is mijn ding blijkbaar.

Icewind Dale

Het goede aan deze combo is dat je nadeloos kunt overschakelen van game naar game. De gameplay en de mechanics zijn vrijwel identiek. De besturing word grotendeels gedeeld in deze games dus je zal geen moeite hebben met te onthouden hoe je moet spelen. Zeker als je beide games simultaan besluit te spelen.

Dit verhaal begint met Jerrod, een sjamaanse barbaar (of barbaarse sjamaan) die zichzelf opofferde om Icewind Dale te redden van een demonische invasie. Vervolgens worden we mee getroond naar het stadje Easthaven om daar aan de slag te gaan met de lokale avonturiers. In tegenstelling tot de meeste rpg’s, biedt deze game je vanaf het begin een volledige set aan personages. In plaats van alleen op pad te gaan en vervolgens anderen te ontmoeten die je vergezellen op weg naar het grote eindgevecht. Je kan met een vooraf ingestelde groep op weg gaan of een eigen set maken op basis van je eigen voorkeuren. Het blijft een Dungeons & Dragons-spel, waarbij je eigen keuze de sleutel tot een goede ervaring is.

Het is geweldig hoe Icewind Dale leunt op de cliché’s. Je verzamelt informatie van de lokale bar en zijn vaste klanten over wat er in de omgeving te doen valt. Er is een man genaamd Hrothgar (probeer dat maar eens drie keer voor een spiegel uit te spreken) die een expeditie naar de nabijgelegen stad Kuldahar organiseert en de gebeurtenissen in gang zet voor het overkoepelende verhaal. Voor je vertrekt, wil je nog even rondhangen om je met verschillende personages en speurtochten in te laten. Deze zullen je het tempo en de voeling leren om dit avontuur tot een goed einde te brengen. Er is bijvoorbeeld een vrouw aan de rand van de stad die enkel kan communiceren in het brengen van liedjes. Mijn barbaarse leider begreep het niet zo goed en ik kon enkel kiezen uit agressieve dialogen. Omdat je dan niet wil dat deze vrouw tot pulp word geslagen, kun je switchen tussen de verschillende personages. Mijn bard (die het gelukkig wel begreep) speelde een liedje voor haar, wat andere gespreksopties opende en er zich een mogelijkheid tot een nieuwe queeste aandiende. Dus niet alles kan worden opgelost door je partyleader naar voor te schuiven. Elk personage heeft zijn eigen vaardigheden en het is aan jou om te laten zien hoe je alles in goede banen kunt leiden in een gesprek. Daar naast is het ook handig in een gevecht. Belangrijk ook omdat je in een gevecht kunt pauzeren om je gezelschap te verspreiden en uit te denken hoe je elk gevecht benadert. Dieven kunnen stealth gebruiken om door de schaduwen en flankerende vijanden te sluipen. Magiërs kunnen spreuken gebruiken om de flow van een gevecht te beheersen en barbaren kunnen… wel ja. Hou die maar gewoon wat meer in de gaten. Het is echter vrij gemakkelijk om de controle en het overzicht van een gevecht te verliezen. Je kunt snel overweldigd geraken en je blijft natuurlijk ook overgeleverd aan de onzichtbare D&D dobbelstenen.

Conclusie

20 jaar na datum is het verbazingwekkend dat juist deze twee games als een pakket op de markt worden gebracht. Twee games uit hetzelfde genre en met dezelfde besturing maar toch anders op het vlak van toegankelijkheid. En ja, ze zien er misschien niet zo geweldig uit als op het tijdstip dat ze uitkwamen maar laat je dat niet tegenhouden om deze oerklassiekers uit het genre in huis te halen. Immers, je wil stiekem toch weten waar de huidige games hun mosterd vandaan hebben gehaald?

Good

  • Uitgebreid
  • Sarcastische ondertoon
  • Moeilijkheidsgraad

Bad

  • Moeilijkheidsgraad
  • Verouderde graphics
8

Geweldig

Dennis
Mandasperger is een eigenwijze levensgenieter die maar al te graag zijn mening laat weergalmen over het wereldwijde web. Gamen is een passie, net zoals schrijven. Een goed boek kan er ook altijd in, maar nogmaals, laat er passie zijn!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password