Mutant Year Zero: Road to Eden

Dennis
Mutant Year Zero: Road to Eden
Mutant Year Zero: Road to Eden
Release Datum:Genre:Platform:,

Na Disgaea 1 en Space Hulk Tactics was ik wel even klaar met het tactische genre. Tot er plots de trailer was van deze titel. Gritty, donker maar toch doorspekt met zwarte humor. Ik wist niet wat voor soort game het ging zijn maar dat ik het absoluut wou spelen, dat was zo klaar als een klontje.
Tot ik begon. Oh boy.

Het Zwijn is er me Eendje

Laat ons beginnen bij het begin. We bevinden ons in een dystopische wereld die zichzelf moet heropbouwen. Met mensen? Nou… niet bepaald. Door verschillende mutaties hebben dieren een menselijke gedaante gekregen. Of mensen moeten dieren… ehm, laat ons daar nu niet aan denken. In ieder geval, we hebben Dux en Bormin tot onze beschikking. We laten aan jullie over om te raden wie er de eend en wie het zwijn is. Deze Stalkers worden er op uitgestuurd om bepaalde benodigdheden te gaan verzamelen. In deze post-apocalyptische wereld is er ook een veilige haven te vinden, de Ark. Een groot luchtkasteel dat constant onder bedreiging van andere facties staat, maar waar het veilig vertoeven is. De geruchten gaan de ronde dat er een prachtig land bestaat dat… Eden als naam heeft. Toevallig. Maar het is wel de rode draad in dit verhaal.

Terug naar je characters. Daar hebben de makers zich wel mee geamuseerd. Beide hebben een flinke dosis humor en slaan soms de geweldigste onzin uit. Later komt daar nog een chagrijnige vrouw, Selma genaamd, bij die op haar beurt enorm nuttig mee vecht maar zo haar eigen agenda heeft. Zowel onze eend als onze zwijn hebben hun eigen skills en bijhorende skilltree die op hun beurt ook bij hun uitstraling passen. Zo kan onze vriend Dux vliegen als extra mogelijkheid krijgen en zien we bij vriend Bormin de optie om tegenstanders en muren omver te kegelen. Met spelen verdien je punten om deze skills te unlocken waardoor je langer zal kunnen overleven. Deze soort mutaties zijn trouwens geweldig om te zien. Het lichaam gaat even in een soort trance als de mutatie wordt aangebracht.

Laat het beest los

Deze wereld ziet er verdomd goed uit. Er is veel te zien en de details zijn goed uitgewerkt. Effecten zoals mist en invallend licht zijn goed aangebracht. De maan die door de bomen schijnt zorgt voor dat extra tikkeltje sfeer als je gewapend met een zaklamp je weg zoekt. Je characters bewegen soepel en je kan gemakkelijk switchen tussen lopen (met zaklamp) en sluipen (zonder zaklamp). Het kan ook het verschil uitmaken tussen gezien en niet gezien worden. De vijanden zijn andere Stalkers en Ghouls. Ghouls zijn trouwens mensen die “de bommen hebben meegemaakt” en nog steeds post-traumatische stress hebben daardoor. Ze komen in vele soorten en maten. Van blindgangers met een hakmes tot über mutanten die met bliksemstralen je uit proberen te schakelen. Vooral de vijanden met een hoger level raden we aan om netjes met rust te laten en in een grote boog er omheen te lopen. Je verliest namelijk keer op keer.

De combat zelf dan. Als je een groep vijanden ziet, dan heb je de optie om op onderzoek uit te gaan en uiteindelijk in gevechtsmodus te gaan. Doe dit niet overhaast. Probeer zolang mogelijk uit het zicht van je vijand te blijven en het terrein te verkennen. Zo weet je wat de zwakke plekken zijn en vanwaar je het beste kunt aanvallen. Want het is behoorlijk lastig om elk gevecht te plannen. Vaak mocht ik het gevecht herbeginnen omdat ik iets over het hoofd heb gezien of omdat ik gewoon pech had met de AI van de vijand. Hoe ga je immers om met een situatie waarbij drie Stalkers ineens nog 5 kameraadjes erbij roepen om gezellig samen je schedel in te beuken? Wie schakel je het eerste uit? Is het de sterkste vijand die veel schade doet? Of de medische robot die telkens de uitgeschakelde vijanden weer oplapt? Waar ga je heen? Schiet je of wacht je even af?

Het is een veelvoud aan beslissingen waarmee je de lastige vijanden probeert uit te schakelen. Beslissingen die je ook neemt op basis van de info die je in beeld krijgt. Hoeveel procent kans je hebt om de vijand effectief te raken en wat er van zijn health afgaat bijvoorbeeld. Al de elementen die bij een turn-based game horen, zijn zeer goed neergezet. Soms vroeg ik mij wel af of er niet teveel info in beeld te zien is en merkte ik ook dat ik het soms lastig had met deze informatie te verwerken.

Ik durf eerlijk toe te geven dat het turn-based genre op dit punt mij gewoon staat uit te lachen. Ik ben hier absoluut niet goed in. Een gevecht kan al snel oplopen tot een 6 tot 8 keer proberen eer ik voorbij een gevecht ben geraakt. Als een van je characters neergaat heb je nog 5 rondes voordat hij het loodje legt, tijd waarin de rest van het team je gevallen kameraad weer kan oplappen. Al gaat dat ten koste van de kans om de vijand neer te knallen. Keuzes, keuzes. Uitdagend en zeker niet voor de snelle opgevers. Oh en nu komt het mooiste van mijn verhaal. Ik speel op de laagste moeilijkheidsgraad dus je wil niet weten wat het geeft als je de lat hoger wil gaan leggen.

What the duck

De muziek verdient trouwens een extra pluim. De elektronische muziek die als een soort behang in de game meegaat is meeslepend te noemen. Het past zich aan aan je situatie en is absoluut niet storend. De voice-acting heeft ook een streepje voor bij mij. De dialogen tussen onze twee dierenvrienden zijn zo gemaakt dat ze eveneens de tutorial vormen als je de game begint. Men geeft elkaar tips om de vijand links te laten liggen, hoe je sluipt en hoe je het gevecht begint. Er wordt ook stevig gevloekt maar dit op een grappige manier zodat je puberzoon met deze titel aan de slag kan.

De andere characters worden iets minder ingevuld, net zoals de safe haven van de Ark zelf. Waar je je upgrades, wapens en mutaties kunt krijgen. Dit is natuurlijk niet gratis maar wordt “betaald” met de vele scraps en wapenonderdelen die je her en der in het landschap vindt. Dat dit resulteert in een half open wereld vind ik wel een minpuntje. Ja, het is een open wereld waarin je kiest welke kant je op gaat maar er zit wel een grens op het landschap en welke kant je precies opgaat. Ik durf het bijna niet te zeggen maar… misschien kan het nog iets leren van de Fallout-franchise.

De cutscenes worden ook echter als een soort stripverhaal aan je verteld. Ik miste direct de stoere beelden van de trailer die mij hebben aangezet om deze game te spelen. Toch is het verhaal amusant en onderhoudend genoeg om mij er over heen te zetten en de game te omarmen zoals ze ze gemaakt hebben.

Conclusie

Mutant Year Zero heeft veel potentieel in zich. Het is een game die je bezighoudt en waarin genoeg te zien en te vinden is. De moeilijkheidsgraad zorgt er voor dat je nog wel eventjes zoet bent en je niet direct door de verhaallijn heen zit.

Helaas moet ik toegeven dat net deze moeilijkheidsgraad, en het gevoel dat er niet honderd procent is gegaan voor de hele sfeer, mij een beetje afremt. Je steekt moeite in goed uitgewerkte characters, in een verhaallijn, in een goede turn-based strategie techniek en dan valt even verderop het bordkartonnen decor op je nek. Een beetje slordig als je het mij vraagt. Misschien ben ik ook niet gemaakt voor dit type spel, wie zal het zeggen?

Good

  • Goed verhaal
  • Veel om te onderzoeken
  • Goed uitgedacht vechtsysteem
  • Hoofdpersonages zijn zeer onderhoudend

Bad

  • Frustrerend lastig
  • Niet alles is even diep uitgewerkt
8

Geweldig

Dennis
Mandasperger is een eigenwijze levensgenieter die maar al te graag zijn mening laat weergalmen over het wereldwijde web. Gamen is een passie, net zoals schrijven. Een goed boek kan er ook altijd in, maar nogmaals, laat er passie zijn!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password