Little Nightmares II

Little Nightmares II
Little Nightmares II

Het horror genre, een van mijn meest geliefkoosde genres als het op films aankomt. Spijtig genoeg zijn er nog maar weinig films waar ik echt nog met schrik naar kijk en vaak grijp ik dan liever naar een goede horror game. De reden hiervoor is dat ik daar wel nog een lichte vorm van paniek kan voelen, want ik ben in controle van het personage en mijn “leven”, fictief en digitaal weliswaar, hangt daar aan een zijden draadje waardoor mijn acties bepalen of het verhaal een goede afloop zal kennen. De eerste Little Nightmares was enkele jaren geleden een van mijn favorieten in het horror genre geworden, een spel dat ik graag in het donker speelde met een hoofdtelefoon. Maar ik snakte naar meer, mijn honger voor een nieuwe game in de reeks was groot en vandaag kan ik me er eindelijk in vastbijten. Volg me mee naar een nieuw hoofdstuk in de grote wereld van Little Nightmares II.

Hello darkness my old friend

Sinds Gamescom 2019 ben ik al aan het uitkijken naar Little Nightmares II. De reden hiervoor is dat ik enorm genoten heb van de eerste game, diens DLC en de mobile game Very Little Nightmares. Voornamelijk van het verhaal en de lore, hoewel je tijdens het spelen hier zeer weinig van merkt tenzij je goed op de kleine details let. En jawel, ook deze game volgt in die voetsporen en blijft erg abstract en vaag als het op verhaal aankomt. Zo is er opnieuw geen gesproken dialoog en zijn er ook weer nergens geschreven teksten te vinden die het verhaal ontplooien. Gek genoeg werkt dit bij deze reeks wel, dankzij de prachtige doch duistere omgevingen die vol zitten met die details om het verhaal op een abstracte manier te vertellen. De creepy sfeer wordt nog eens versterkt door het geniale gebruik van de muziek, die lekker mysterieus en creepy klinkt. Ook de muziek geeft bepaalde hints naar het verhaal, voornamelijk de theme songs van bepaalde personages en wanneer ze spelen.

Volgens de makers is deze game een vervolg op de eerste Litte Nightmares, en hoewel ik daar in kan komen was ik na het einde van mening dat het ook een prequel zou kunnen zijn. Hoe dan ook, heb je de vorige game niet gespeeld dan mis je gelukkig niets om te kunnen genieten van het spel. Het enige opvallende terugkerende element, naast een hoop verwijzingen in de details, is een van de twee protagonisten, Six. Met dit personage speelde je het eerste spel door, maar in deze game weet je enkel maar dat het Six is vanwege de gele regenjas die ze vindt en draagt. Haar bestuur je ditmaal dus niet, wel een nieuw personage met de naam Mono. Het spel opent in een eng weiland, vlak naast een Televisie toestel waarvan het beeld net sterft. Hmm, vreemd detail, maar dit zijn dus details waarover ik het had waarmee het verhaal uiteindelijk duidelijk wordt. Het doel in deze game is om naar de Pale City te geraken en het geheim achter de toren met de uitzendmast te zoeken.

Come out, come out, wherever you are…

Op vlak van gameplay is er niet veel veranderd ten opzichte van de eerste Little Nightmares, wat zeker niet stoort. Je gebruikt nog steeds maar een beperkt aantal knoppen om te springen, objecten vast te pakken en te gooien. Om je voort te bewegen gebruik je ook niet veel extra knoppen waarmee je gemakkelijk navigeert in de groteske wereld, dit op een wandeltempo, sprintend of net eerder sluipend. Bijkomend in deze game is dat je af en toe objecten tegenkomt zoals een bijl waarmee je ook mee kan aanvallen, maar er zijn niet bijzonder veel wezens in deze wereld die niet meters boven je uit torenen waardoor deze gimmick maar sporadisch wordt gebruikt.

Meer heb je ook niet nodig in deze horror puzzel game, want je speelt het vooral als een lugubere versie van het spelletje verstoppertje. Zoals ik al zei torenen de meeste vijanden meters boven je uit, en als ze je opmerken hebben ze je zo ingehaald en ben je er aan voor de moeite. Geen levensbalk en geen quick-time events om een snelle dood te voorkomen. Neen, het is echt de bedoeling om stil rond te sluipen en gebruik te maken van de omgevingen, die overigens ook zeer oversized zijn tegenover Mono en Six. Val je toch ten prooi aan een van de macabere verschijningen of sterf je door een grote val te maken, dan respawn je gelukkig al snel zonder enige straf. Een groot verschil trouwens met de vorige game, zeker op de Switch, zijn de laadtijden. Daar jaagde ik me al snel op aan doodgaan puur vanwege de lange laadtijden. Hier ben je op een paar seconden weer aan het spelen. Gelukkig maar, want sommige stukken zijn toch een beetje “trial and error” om zonder kleerscheuren verder te raken.

Big Nightmares

Af en toe zal je ook kleine puzzels moeten oplossen zoals schaakstukken juist zetten zoals deze te zien zijn op een afbeelding of een sleutel zoeken en zonder gezien te worden hiermee naar een geslote deur te raken. In elk van de 5 chapters zit ook nog eens een specifiek personage dat je regelmatig zal moeten ontwijken en waarvan je op het einde van de chapter moet ontsnappen in een hectische en climactische achtervolging alvorens je verder kan gaan naar de volgende chapter. Deze zijn voor mij de hoogtepunten van de game. In de eerste Little Nightmares was er de blinde “Janitor” die met zijn lange armen op geluid reageerde een van de engste om tegen te komen, maar de Chefs moesten ook niet onderdoen. Little Nightmares II zet al onmiddellijk sterk in met de “Hunter” maar mijn favoriet blijft de “Teacher” die een wel heel lange en rekbare nek heeft.

Als je hoort dat er maar 5 chapters zijn, denk je terecht dat het waarschijnlijk maar een korte game is. Gelukkig zijn er nog een hoop collectibles te vinden in elke chapter zoals verschillende hoofddeksels en “glitching remains”, spookachtige figuren die je af en toe kan ontdekken in afgelegen locaties. Verzamel je trouwens die laatste allemaal, krijg je nog een leuke extra scene op het einde van het spel die nog wat meer inzicht in het verhaal verschaft.

Conclusie

Ik was al verliefd op de charme van Little Nightmares, niet enkel vanwege de artstyle, maar ook omdat we een uniekere horror puzzle game kregen tegenover wat meestal voor handen was, en Little Nightmares II doet zeker niet onder. Integendeel zelfs, ik moet zeggen dat deze game de vorige volledig overtreft in alles wat het doet. Little Nightmares II gaf me vaker een ongemakkelijk gevoel tijdens het spelen, wat ik op een positieve manier bedoel, en ik had minder frustraties dankzij de verbeterde laadtijden waardoor ik na een fatale fout weer snel opnieuw kon proberen verder te raken.

Laat je niet afschrikken als je het vorig spel niet hebt gespeeld, want op vlak van verhaal mis je niets om hier verder te kunnen. Little Nightmares speel je voor de ervaring, voor het verhaal dat jij er zelf achter zoekt en de uitleg die jij geeft aan wat er gaande is in deze angstaanjagende wereld.

Good

  • Geweldige horror sfeer
  • Snelle laadtijden

Bad

  • Mocht gerust nog wat langer duren
  • Abstracte manier van storybuilding is niet voor iedereen
9.2

Fantastisch

Sinds het vroege Nintendo tijdperk wist Niels al dat hij een gamer was in hart en nieren. Zijn liefde voor games is enkel gegroeid, voornamelijk zijn grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de machtige pen in de andere speelt en laat hij zijn oordeel vallen over elke game die zijn pad kruist.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password