Final Fantasy XII: The Zodiac Age (Switch)

Final Fantasy XII: The Zodiac Age (Switch)
Final Fantasy XII: The Zodiac Age (Switch)
Release Datum:Genre:Platform:, , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Mijn Final Fantasy marathon loopt stilaan op zijn einde met deze titel. Het is nog wat langer geduld hebben tot we de remake van Final Fantasy 7 kunnen spelen, maar Square Enix zorgt er voor dat de Nintendo fans voorlopig genoeg om handen hebben. Met Final Fantasy XII: The Zodiac Age sluiten we voorlopig de HD port marathon dus af, en het is zo een beetje een hit or miss game voor velen. Terecht of niet, dat lees je hier uiteraard!

To be a Sky Pirate!

Final Fantasy XII speelt zich af in de wereld van Ivalice, een naam die fans van Final Fantasy Tactics zeker gaan kennen. Deze, best wel interessante, wereld telt tal van verschillende rassen waaronder uiteraard mensen, moogles en zoveel meer. Ook deze vinden hun oorsprong in Final Fantasy Tactics. Je moet uiteraard die game niet gespeeld hebben om mee te zijn in het verhaal hier, maar verschillende characters ga je van naam herkennen uit Tactics. Het verhaal in dit deel van de reeks is niet zo luchtig als voorgaande titels. Vanaf het begin merken we al vrij snel dat de toon eerder ligt op een volwassen verhaal, met veel politiek en dreigende oorlogen.

We krijgen eerst wat informatie over Dalmasca en het keizerlijk Archadia, de twee grootmachten die op de rand staan van oorlog. We krijgen een korte tutorial met Reks, de broer van het hoofdpersonage waar we zo meteen op terug komen. We zien de koning van Dalmasca sterven door het zwaard van een trouwe dienaar van het koninkrijk, en krijgen dan nog meer informatie over de situatie. We springen 2 jaar vooruit, waar we Vaan ontmoeten. Hij is de broer van Reks, en is op straat beland als wees nadat hij zijn broer verloor. Samen met een jeugdvriendin, Penello, knapt hij links en rechts klusjes op om te overleven. Op een dag besluit hij om schatten te stelen uit het paleis, en stoot hij zo op Balthier en Fran. Op vrij korte tijd krijgen we meer en meer leden mee op avontuur.

Uiteraard loopt het stelen niet van een leien dak, en moet Vaan al snel op de vlucht slaan. Gelukkig heeft hij wel een schat te pakken, maar ook Balthier en Fran zijn op diezelfde schat uit. Samen proberen ze te ontsnappen, en ze ontmoeten een mysterieuze vrouw die mee gaat. Ze blijkt de prinses van Dalmasca te zijn die onderdeel uitmaakt van het verzet. Met tegenzin sluit ook zij zich aan bij het team en veranderd het doel al vrij snel in een groter geheel, namelijk het keizerrijk omver werpen en Dalmasca weer teruggeven aan het volk!

Try to grow up

Het klinkt als een vrij zwaar verhaal, en dat is het ook wel. Ik moet wel zeggen, ik kreeg er een vrij sterk Star Wars gevoel bij. Een keizerrijk, een prinses op de vlucht die het hoofd is van het verzet en een Sky Pirate die een harige partner heeft (Fran is een Viera, een soort van mix tussen een mens en een konijn). Om het geheel nog wat meer die sfeer te bezorgen, starten we het avontuur in een stad omgeven door woestijn en zien we allerlei vliegende schepen. Zelfs de muziek zou passend zijn in een Star Wars setting! Voor de muziek kan je overigens hier ook kiezen voor een versie ingespeeld door een orkest, of voor de origineel soundtrack. Beide klinken uiteraard er goed, maar persoonlijk zou ik de orkest versie aanbevelen. In deze versie van het spel kan je ook kiezen voor de Japanse stemmen, maar uit nostalgische redenen ben ik bij de Engelse versie gebleven. Naast mijn nostalgische voorkeur deed ik het ook omdat de voice acting vrij goed gedaan is, en de verschillende accenten van de acteurs goed passen bij de personages.

Grafisch ligt deze game nogal wat gevoelig, zeker na Final Fantasy X/X-2. De omgevingen en monsters zien er op zich niet slecht uit, maar de personages daarentegen zijn vrij ondermaats. Helaas is dit eerder te wijten aan de art style waarvoor gekozen werd. Gezichten zien er erg statisch uit met weinig zeggende uitdrukkingen. Overigens is dit ook zowat de minst kleurrijke Final Fantasy game. Er wordt heel weinig gebruik gemaakt van felle en heldere kleuren, wat ook een groot contrast is met andere delen uit de reeks. Ik vind dit niet onmiddellijk een minpunt, want het past perfect bij de sfeer die ze proberen op te bouwen.

Flash of Steel

Voor het 12de deel besloot Square Enix om het over een andere boeg te gooien als het aan kwam op gameplay. Rond de periode dat dit spel in de maak was, waren games zoals World of Warcraft en consorten erg in trek. De, toch wel geflopte Final Fantasy 11, was een poging om te volgen in het MMORPG genre. Final Fantasy 12 leek een beetje de speelstijl over te nemen, en zo een single player ervaring te bieden met ongeveer dezelfde gameplay. Dit wil dus vooral zeggen dat we niet meer spreken van een traditionele turn-based RPG, maar een meer real-time systeem. Je team bestaat uit maximum 3 leden, met een eventueel 4de gast die komt en gaat naar gelang ze passen in het verhaal, waarvan je 1 actief mee rondloopt en vecht. Je hebt nog steeds een balkje dat moet vollopen vooraleer je een actie kan doen. Acties kunnen variëren van aanvallen tot het genezen van je characters met behulp van items. Je kan teamleden hun acties ook bepalen door hun menu op te roepen, maar je kan ook het Gambit systeem gebruiken.

Gambits zijn een soort van “regels” die je kan voorprogrammeren om je characters bepaalde acties te laten ondernemen. Deze zijn enorm uitgebreid en met de juiste setup kan je, net zoals mij, een boss battle ingaan en je controller neerleggen en je team het vuile werk te laten opknappen. Dit klinkt alsof het spel super gemakkelijk is daardoor, maar eigenlijk is het dat niet. Je moet constant goed nadenken over hoe je je Gambits gaat instellen, en zelfs in momenten dat je denkt goed bezig te zijn dien je aandachtig te zijn en moet je eventueel alsnog ingrijpen om bijvoorbeeld characters terug tot leven te wekken. Je gaat in gevechten blauwe en rode lijnen zien. Blauwe lijnen zijn acties die jouw personages uitvoeren en rode lijnen zijn acties die vijanden uitvoeren. Je ziet zo wie de targets zijn en je kan aan de hand van de lijnen snel merken of een character het mikpunt is geworden van een groep vijanden. Ik weet dat veel mensen dit systeem niet zo heel tof vonden, maar persoonlijk vind ik het een erg leuk vechtsysteem eenmaal je je Gambits wat op orde hebt staan.

The ultimate trial

Voor deze Final Fantasy game werd terug gekozen om je progressie te meten door middel van je characters te doen stijgen in level. Maar dit verhoogt enkel hun basis stats en leert hun geen nieuwe skills. Je kan ook niet zomaar naar een winkel gaan en skills kopen, hetzelfde geldt overigens ook voor je wapens en uitrusting. Je moet namelijk voor alles licenties hebben in dit spel. Elk character heeft namelijk een License Board (je kan een tweede combineren een stuk verder in het spel) waarop ze licenties voor skills of wapens kunnen kopen. Ook bepaalde stat upgrades zoals meer leven kan je hier bekomen. Maar er is een kleine catch uiteraard.

Er zijn een aantal klassen beschikbaar in The Zodiac Age, waaruit je kan kiezen. Van een Fighter tot een Black Mage of eerder een Monk, je hebt wel wat keuze. En elke klasse (ook wel job genoemd) heeft zijn eigen License Board met specifieke skills, wapensets en stat upgrades. Wanneer je later een 2de mag bijkiezen is het belangrijk om te weten wat je wil combineren. Zo kan je een zelfhelende tank klasse maken of een mage die perfect kan omgaan met een boog om extra schade toe te dienen wanneer deze geen magie kan gebruiken.Let wel, licenties die overeenkomen op de 2 borden kan je slechts 1 keer bekomen. Elk character heeft 3 “Quickenings”, een speciale move die bruikbaar is in gevechten wanneer je meter hiervoor vol is, die je kan vrijspelen via het bord. Maar kies goed waar je ze neemt op het bord, want dit zou een pad op een ander bord kunnen blokkeren. Het is dus een beetje tactisch omgaan hiermee. Gelukkig kan je altijd je bord veranderen als je iets anders wilt proberen. Je verliest hier eigenlijk niets door, want je License Points blijf je behouden. Deze punten verdien je bij het verslaan van vijanden en zijn nodig om licenties te kopen.

Skills, wapens, magie en gambits kan je allemaal vrij kopen in de verschillende winkels in Ivalice, ook als je de licenties nog niet hebt. Je kan ze dan gewoon nog niet gebruiken. Maar geld wordt je niet de schoot geworpen in dit spel. Vijanden verslaan levert geen geld op. Gelukkig krijg je van bijna elke vijand wel “loot”, schatten die gevonden worden nadat de vijand neervalt. Deze loot kan je dan weer verkopen om zo je fondsen wat te spijzen. Her en der staan ook schatkisten in allerlei vormen, waar je loot en items in kan vinden. Soms zit hier ook gewoon geld in, en het mooie van deze schatkisten is dat ze respawnen elke keer je het gebied verlaten hebt en terug komt. Je krijgt overigens ook betere loot wanneer je hoge chains weet te behalen door dezelfde soort van vijanden opeenvolgend te verslaan.

To walk amongst gods

Een andere, goede, manier om geld en goede items te vinden is het voltooien van “Hunts”. Deze kan je vinden in de taverne’s in Ivalice en bestaan er altijd uit dat je een persoon moet zoeken die een bepaald monster heeft gezien dat verslagen dient te worden. Help jij hun, dan krijg jij uiteraard een dikke beloning. Deze monsters zijn echter geen lachertje, dus zorg dat je goed voorbereid bent! Je hebt in je menu een Clan Primer waarin de hunts staan met alle uitleg en informatie, maar ook een volledige encyclopedie van de monsters. Weet je er voldoende te verslaan, dan krijg je extra informatie over de lore van de wereld. Aangezien ik graag veel weet over de wereld waarin ik me waag, is dit een leuke extra.

Over extra’s gesproken, net zoals bij andere Final Fantasy HD ports komt dit spel met wat verbeteringen en wat extra’s. Wie zich, zoals mij, het origineel nog op PS2 herinnert, weet dat het spel niet zo heel makkelijk was. Veel bazen waren vrij overpowered en je moest soms toch even grinden om deze te kunnen verslaan. Gelukkig hebben ze voor de Zodiac Age wat tweaks gedaan om de balans wat beter te kunnen behouden gedurende heel het spel. Voor de mensen die al willen wegklikken omdat het spel opeens een stuk gemakkelijker is, ook naar jullie werd gekeken. Er is een trial mode toegevoegd waarin je door 100 gevechten moet proberen te geraken met je team uit het hoofdspel. Zeker niet simpel, voorlopig ben ik nog maar tot een 60-tal gevechten geraakt. Om even terug te komen op het grinden, je kan dit nu ook versnellen dankzij de toegevoegde high speed mode. Hierdoor speelt alles in het spel een heel pak sneller, en je kan het activeren wanneer je maar wilt.

Conclusie

Final Fantasy XII: The Zodiac Age is een game die je als JRPG fan zeker een kans moet geven. Door zijn meer real-time aanpak voor het battle system is het misschien niet onmiddellijk weggelegd voor iedereen, maar dankzij het diepgaande Gambit systeem kan je op een strategische manier de gevechten wel heel wat interessanter maken. Naar verhaal toe is dit spel een van de minder boeiende verhalen, met erg veel politieke thema’s en weinig ruimte voor luchtige en grappige conversaties. Tegen het einde aan kon ik het verhaal wel smaken en wou ik ook graag weten hoe het ging aflopen, maar ik kan me inbeelden dat veel mensen zo ver niet willen gaan.

En toch is het een spel dat zeker je aandacht verdient, al was het maar om te zien wat de invloed van MMORPG’s begin jaren ’00 was op single player games.

Good

  • Interessant vechtsysteem
  • Tactisch progressie systeem

Bad

  • Erg zwaar verhaal
  • Visuals zwaar onderhevig aan de tand des tijds
8.8

Geweldig

Sinds het vroege Nintendo tijdperk wist Niels al dat hij een gamer was in hart en nieren. Zijn liefde voor games is enkel gegroeid, voornamelijk zijn grote voorliefde voor RPG's en alles wat Japans is. Met de controller in de ene hand, en de machtige pen in de andere speelt en laat hij zijn oordeel vallen over elke game die zijn pad kruist.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password