Dusty Raging Fist

Dennis
Dusty Raging Fist
Dusty Raging Fist
Release Datum:Genre:, Platform:, , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Ik mis mijn jeugd. Ik mis de tijd waar ik hele dagen ongestoord kan gamen en mij verdiepen in andere werelden. Specifiek mis ik de simpelheid van een beat em up. Gelukkig voor mij worden er nog games in dit genre gemaakt. De vraag is echter: is dit een instant klassieker of eerder in de categorie “goed geprobeerd”?

Dierenplezier

Aan het begin van de game worden we in een sneltempo voorgesteld aan onze 3 protagonisten en krijgen we het verhaal voorgeschoteld. We hebben Dusty (een konijn met een leren vest), Kitsune (een schattig vosje met dodelijke waaiers) en Darg (een geit met een échte ram-attitude). Over het verhaal kunnen we kort zijn, iets met “evil” en “a stranger will save the day”. Dunnetjes maar de kracht van een goede game ligt in de gameplay. Daar zijn we tenslotte voor hier.

Helaas gaat het allemaal pijlsnel naar beneden vanaf hier. Eerst en vooral, je hebt geen duidelijk beeld op wanneer de vijand verslagen is. Je hebt je eigen levensbalk, je eigen powerup balk en nog een menu waarmee je je speciale vaardigheden omhoog kunt levelen. En daar wringt het schoentje. Met elke vijand die we in elkaar beuken wordt duidelijk dat de progressie die we maken eigenlijk een beetje overbodig is. Even later in het verhaal komen we… Snow tegen. Snow is een luipaard met een sniper. Op gewenste tijden kunnen we Snow inschakelen om vijanden op een verhoog neer te schieten. Vreemd genoeg is dit de enige manier om deze vijanden te bereiken. Nog wat verder is er… Leo. De leeuw. Met een bazooka kun je een hele groep vijanden in een keer uitschakelen. Of plotselinge obstakels opblazen. En dan heb ik het nog niet gehad over de natuurkrachten die je gaandeweg op doet.

Kungfu voor beginners

De controls zijn een beetje sketchy te noemen. Je kan enkel naar links en naar rechts bewegen, met de occasionele sprong. Want af en toe moet er ook over boomstammen gesprongen worden natuurlijk! Vreemd genoeg zorgde dit voor een aanval op mijn mentale gezondheid. Ik was er toch écht zeker van dat ik die sprong juist heb ingeschat? En toch onmiddellijk dood? Op een gegeven moment spring ik naar een platform om er vervolgens zonder duidelijke reden af te flikkeren, recht naar (alweer) mijn dood. Je kunt ook combo’s in de lucht uitvoeren maar als je springt blijft je character even in de lucht hangen. Als een veredeld Looney Tunes figuur die ter plaatse blijft trappelen.

De held die je niet verdient

Dit voelt als een game aan die in zijn beginfase zit en die ook een beetje naar valse nostalgie smaakt.. De vecht technieken zijn er maar staan nog niet geheel op punt. Het upgrade systeem is er maar voelt niet als een toegevoegde waarde. Je kan gemakkelijk de vijanden aan zonder deze upgrades. Mochten de verschillende vijanden nog enigszins interessant zijn om tegen te vechten, dan zou het minder als een sleur voelen. Nu zit ik te kijken naar een slechte poppenkast. Waar de achtergronden inwisselbaar zijn, de personages bijzonder plat worden voorgesteld (met zulke voice over hoef je nog niet bij een kinderprogramma aan te komen) en er gewoon geen diepgang in zit. Tel daar bij de vele bugs bij en het aantal keer dat de game gewoon vastloopt en je komt tot de conclusie dat dit een gemiste kans is.
Enkel de muziek en het geluid bleven enigszins overeind. Eerder had ik nog hoop omdat het geheel mij wel heel hard deden terug denken aan Bloody Roar, uit het Playstation 1 tijdperk. Misschien had ik liever een vervolg op die game gezien, dan deze overbodige prequel.

Conclusie

Hoewel ik in eerste instantie hard uitkeek naar deze game, bleef ik helaas met een leeg gevoel achter. Het verhaal was veel te basic voor mijn smaak, en de game speelde minder interessant dan ik had gehoopt. Zoveel mogelijkheden, zoveel potentieel maar toch werd er veel te weinig benut. Een uitgebreid systeem hebben om je skills uit te breiden, maar waar je dan uiteindelijk geen nood aan hebt en het dus overbodig aanvoelt… Dat voelt als een groot gemis dan, alsof er toch wat meer aan de horizon lag, maar dat er toch maar niet kwam.

Good

  • Muziek en sound effects zijn vrij goed

Bad

  • Het verhaal is veel te basic
  • Overbodig power up systeem
  • Veel bugs
5.5

Middelmatig

Dennis
Mandasperger is een eigenwijze levensgenieter die maar al te graag zijn mening laat weergalmen over het wereldwijde web. Gamen is een passie, net zoals schrijven. Een goed boek kan er ook altijd in, maar nogmaals, laat er passie zijn!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password