Deep Sky Derelicts: Definitive Edition

Kevin
Deep Sky Derelicts: Definitive Edition
Deep Sky Derelicts: Definitive Edition
Release Datum:Genre:, , , Platform:, , , , Ontwikkelaar:Uitgever:Getest op:

Ik heb het wel voor de hybrid games. De games die genres overlappen en het beste van 2 werelden samenbrengen. Uiteraard begeef je je soms op dun ijs met zulke experimenten. Toen mij ‘Deep Sky Derelicts’ werd aangeboden hoopte ik onmiddellijk op een geslaagd product. RPG met tactical card game elementen? Dit zijn toch wel 2 dingen waar ik erg van hou. Tijd dus om deze game een kans te geven. 

De game is een futuristische, deep space, dungeon crawler, RPG waarin je gevechten via een card game worden gevochten. Deze game, die een jaar geleden zijn release kende op de PC, is nu heruitgebracht op spelconsoles. Dit is gedeeltelijk merkbaar aan de controles maar ook de vormgeving geven je al snel die indruk. Daarmee is natuurlijk nog niets gewonnen of verloren. De game is indertijd met gemengde recensies ontvangen maar deze editie heeft alle upgrades en uitbreidingen inbegrepen. Hierdoor zijn er extra monsters, gameplay-updates, extra missies en nog veel meer. Er zijn immers genoeg games die hun overgang van PC succesvol naar de consoles hebben gemaakt.

Kwik, Kwek en Kwak

Bij het opstarten van het spel stel je een team samen van 3 teamleden. Je krijgt een gevarieerd aanbod aan personages die je kan personaliseren. Je kiest hun klasse uit de gekendere groepen zoals leader, scavanger, medic en dergelijke. De game gooit er ook wel een paar keuzes tussen die niet zo alledaags zijn bij gelijkaardige games. Zo kun je ook een miner of een inventor als teamlid kiezen. Ieder met zijn aangepaste wapenkeuze, stats en voor- en nadelen. Iedere klasse is voorzien van de nodige uitleg, details over zijn abilities en meer. Per persoon en klasse heb je nog een aanbod aan esthetische keuzes. Dit bied niet gek veel meerwaarde maar is toch een leuke extra bij het opstarten van je spel. Hierna kies je per persoon een profielfoto, en bijgevolg hun geslacht, en hun aanleg. Dit is als het ware hun eerste bonus. Hier kan je kiezen uit 5 mogelijkheden namelijk: agressive, skittish, charismatic, neurotic en crafty. Hiermee bepaal je ineens ook gedeeltelijk je aanpak van het verhaal aangezien je je teamleden wel nog kunt upgraden maar niet meer kan veranderen. Dit stimuleert uiteraard om meerdere keren het spel te spelen met verschillende teams, iets wat ik altijd wel kan appreciëren. Je kiest ineens ook je namen en je teamnaam en bent opeens volledig gesteld om van start te gaan. Opvallend is wel dat je niet zelf een naam kunt ingeven. Er bieden zich een set opties aan waar je uit kan kiezen. Een ongewone keuze wat tegenwoordig niet veel meer wordt gedaan in games maar geen storend element voor mij.

Deep space, here I come

De setting lijkt op het eerste zicht niet veel om het lijf te hebben. Jullie zijn dus een groepje huurlingen die worden uitgezonden om plekken te verkennen en wat buit te scoren. Dit doe je natuurlijk niet alleen in een levenloze omgeving. Je wordt al snel geconfronteerd met andere mensen maar ook allerlei levensvormen en objecten waar je mee in interactie kan treden. Deze kun je vaak op verschillende wijze benaderen en aanspreken. Het is aan jou om uit te maken hoe je door het spel gaat. Benader je iedereen met de beslissing om in gevecht te gaan, blijf je rustig en probeer je een gesprek aan te gaan met de hoop informatie en/of nieuwe missies te verkrijgen, of kies je nog andere opties die zich aanbieden? Het is aan jou. Hoeveel invloed dat je keuzes zullen hebben op het verloop van het spel of zelfs de lengte is mij onduidelijk. Het spel maakt immers gebruik van een auto-save waardoor je niet zomaar kan resetten om andere houdingen uit te proberen.

Blijf van mijn tegel af

Het verkennen van de omgeving gebeurt via een roosterverkenning. Je land op een landingsplatform van de locatie en krijgt een zekere hoeveelheid energie. Iedere zet die je vanaf dan maakt gebruikt een beetje van deze energie. Rond je is een volledig blanco kaart dat is onderverdeeld in vakjes. Door een vakje voor de eerste keer te betreden wordt deze zichtbaar op je kaart. Je kan slechts 1 onbekend vakje betreden per keer om dan zichtbaar te maken wat er juist aan grenst. Vrij gespeelde vakjes kun je moeiteloos overbruggen met een enkele beweging mits je de energie ervoor hebt. Het is dus de bedoeling om strategisch rond te gaan in je omgeving om te verkennen. Als je een plek betreed waar iets te beleven valt toont je scherm jou in die ruimte en krijg je de kans om in interactie te treden. Deze interactie krijg je door links jouw personage te zien, rechts het monster, persoon of object waarmee je in contact komt en wat tekstballonnen tussen jullie in. Ook dit is een erg basic manier van vormgeving maar aangezien de hele game wat streeft naar een comicbook-look, past het wel in het plaatje.

It’s time to duel

Als het dan tot een gevecht komt baseert het spel zich op een kaartsysteem. Door het kiezen van je personages, hun klassen en wapens bepaal je eigenlijk hun kaartdeck. Deze bevatten aanvallen, ondersteunende acties en allerlei mogelijkheden. Dit deck kan je nog verder beïnvloeden door je personages, na het groeien van level, allerlei power-ups te geven in een skill-tree. Dit uit zich immers ook in het verkrijgen van nieuwe kaarten in je deck. In een gevecht krijgen je personages en tegenstanders om de beurt de kans om de kaarten uit hun arsenaal te gebruiken. Deze worden uitgevoerd in een pop-up schermpje dat opnieuw veel lijkt op een comic book. Je hebt nog wat extra opties zoals het gebruiken van je energie om extra kaarten aan je hand toe te voegen maar dit was voor mij een absolute zeldzaamheid aangezien je je energie best bewaard om verder te verkennen.

Conclusie

Het lijkt misschien alsof ik niks dan goeds te zeggen heb over de game. Op zich vind ik het wel een leuke game maar het is geen game voor het grote publiek. Het is zo’n game die je duidelijk liever en beter om de pc zou spelen. De gevechten zijn leuk bedacht en passen qua stijl perfect bij het geheel maar worden snel eentonig en (bijna) saai. Verder speelt het spel, gedeeltelijk door het rastermodel van voortbewegen, niet vlot of soepel. Het is en blijft een spel waar ik regelmatig merkte dat ik beter een muis vast had dan mijn controller. Ook dit is iets wat niet iedereen zal smaken. Wie in deze review enkel elementen ziet die hem liggen kan ik de game echter wel aanraden.

Good

  • Fijne setting
  • Comic book look

Bad

  • Meer geschikt voor te spelen met een muis
  • Gevechten worden eentonig
6.8

Aardig

Kevin
Kevin heeft de gamewereld pas verkend toen hij dit via weekend- en vakantiewerk zelf kon bekostigen. Hierdoor heeft hij enkele generaties gemist maar dit compenseert hij graag door regelmatig zowel zijn collectie retro als current gen games aan te sluiten. Kevin heeft energie met bakken op reserve staan! De enige gekende methode om hem langer dan 13,42 minuten stil te laten zitten is door hypnose op basis van vlotte gameplay, meeslepende soundtracks, betoverende storylines en een dosis flatterende graphics.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lost Password